PL 126, col. 1034
De miraculis S. Germani (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
orantibus ad dexteram sita erat, tredecies totiusque
corporis adnisu veluti capulans hostem percuteret.
Cui continuo ita manus dexterae, qua columnam
ipsam inciderat, virilitas evanuit, ut post illum diem
(quemadmodum idem Kobbo vidit, qui et eas incisiones
nobis ignorantibus praesens ostendit) usque
ad infelicem ejus ex hac vita discessum semper immobilis
aridaque et ut fuerat extensa permaneret:
manubrium vero ferri ita manu compaginatum inhaeserat,
ut nunquam ab ea aliquo ingenio vel arte
nisi cum cutis parte avelli potuerit. Qui tamdiu nimia
vexatione compatientis corporis cruciatus est,
donec miserrimam finiret vitam, plenus indignationis
et irae, manibus daemoniorum devectus ad tartareas
sedes cocyti foetidumque lacum averni.
CAPUT IX.
Operae pretium fore credimus, si et illud magnum
narretur miraculum. Igitur dum ipsum sanctissimum
oratorium a crudelissima impie violaretur
turba, tanta subito nebulae est densitate repletum,
ejusdemque obsceni violatores ita divini judicii caecitate
perculsi, quatenus illud metu ac tremore nimio
pavefacti linquere cupientes, vix ostia vel fores
per quas intraverant invenire valerent. Sicque in
oberrando diutius fatigati, tandem erumpentes quantocius
effugerunt, tali ab illo die tantoque pervasi
terrore, quo non ausi ulterius essent quacunque
foeditate ipsam contaminare ecclesiam. Insuper et
ita dysenteriae morbo exinde (ut est vulgatum) sunt
afflicti, ut dum quotidie morerentur, nullus ex tanta
multitudine se putaret evadere.
CAPUT X.
Interea simulato languore, legationis causa dirigunt
ad praecellentissimum regem Carolum, ut eos
cum pace fideles suscipiens, ad propriam dato regni
tributo redire permitteret patriam. His ita placitis,
rege quidem nolente, principibus tamen quibusdam
(ut fatebatur) muneribus laesis, Ragenarius dux
eorum, cunctique principes ad regem, qui tunc in
monastertio Macharii Dionysii residebat, adducuntur:
per deos, perque ea quibus maxime se protegi
ac salvari putabant testantes numina vel arma, quatenus
nequaquam ulterius vel fines sui regni nisi
fortasse auxiliatores intrarent aut contingerent. Qui
ita dimissi atque pro sui evasione quam minime
speraverant gavisi, pariter quo venerant accepta
auri argentique imposita summa laeti redierunt:
sed revertentes, morbo quo in praedicta ecclesia
perculsi fuerant quotidie deficientes cruciabantur,
cruciatique nequissimas miserabiliter animas exspirabant,
nemine quos secum habebant Christianorum
hujusmodi plagam sentiente. In quibus omnibus Dei
est consideranda potentia, ejusque pietas amplectenda,
qui tam misericorditer salvat innocuos, tamque
terribiliter sanctos suos mirificando punit profanos.
CAPUT XI.
Quid in eadem ecclesia, postquam major pars
corporis adnisu veluti capulans hostem percuteret.
Cui continuo ita manus dexterae, qua columnam
ipsam inciderat, virilitas evanuit, ut post illum diem
(quemadmodum idem Kobbo vidit, qui et eas incisiones
nobis ignorantibus praesens ostendit) usque
ad infelicem ejus ex hac vita discessum semper immobilis
aridaque et ut fuerat extensa permaneret:
manubrium vero ferri ita manu compaginatum inhaeserat,
ut nunquam ab ea aliquo ingenio vel arte
nisi cum cutis parte avelli potuerit. Qui tamdiu nimia
vexatione compatientis corporis cruciatus est,
donec miserrimam finiret vitam, plenus indignationis
et irae, manibus daemoniorum devectus ad tartareas
sedes cocyti foetidumque lacum averni.
CAPUT IX.
Operae pretium fore credimus, si et illud magnum
narretur miraculum. Igitur dum ipsum sanctissimum
oratorium a crudelissima impie violaretur
turba, tanta subito nebulae est densitate repletum,
ejusdemque obsceni violatores ita divini judicii caecitate
perculsi, quatenus illud metu ac tremore nimio
pavefacti linquere cupientes, vix ostia vel fores
per quas intraverant invenire valerent. Sicque in
oberrando diutius fatigati, tandem erumpentes quantocius
effugerunt, tali ab illo die tantoque pervasi
terrore, quo non ausi ulterius essent quacunque
foeditate ipsam contaminare ecclesiam. Insuper et
ita dysenteriae morbo exinde (ut est vulgatum) sunt
afflicti, ut dum quotidie morerentur, nullus ex tanta
multitudine se putaret evadere.
CAPUT X.
Interea simulato languore, legationis causa dirigunt
ad praecellentissimum regem Carolum, ut eos
cum pace fideles suscipiens, ad propriam dato regni
tributo redire permitteret patriam. His ita placitis,
rege quidem nolente, principibus tamen quibusdam
(ut fatebatur) muneribus laesis, Ragenarius dux
eorum, cunctique principes ad regem, qui tunc in
monastertio Macharii Dionysii residebat, adducuntur:
per deos, perque ea quibus maxime se protegi
ac salvari putabant testantes numina vel arma, quatenus
nequaquam ulterius vel fines sui regni nisi
fortasse auxiliatores intrarent aut contingerent. Qui
ita dimissi atque pro sui evasione quam minime
speraverant gavisi, pariter quo venerant accepta
auri argentique imposita summa laeti redierunt:
sed revertentes, morbo quo in praedicta ecclesia
perculsi fuerant quotidie deficientes cruciabantur,
cruciatique nequissimas miserabiliter animas exspirabant,
nemine quos secum habebant Christianorum
hujusmodi plagam sentiente. In quibus omnibus Dei
est consideranda potentia, ejusque pietas amplectenda,
qui tam misericorditer salvat innocuos, tamque
terribiliter sanctos suos mirificando punit profanos.
CAPUT XI.
Quid in eadem ecclesia, postquam major pars