PL 126, col. 1038
De miraculis S. Germani (Aimoinus Sangermanensis), J. P. Migne
jubilo exsultantes, innumeras Deo gratias referebant.
Nec uberior moestitiae fletus in transmigratione,
quam laetitiae exstitit in reversione. Praefatus itaque
antistes, aliique ad hoc delecti sacerdotes nobilesque
viri, sacratissimum ejus corpus propriis humeris
vicissim gestantes, reliquis omnibus ante et post feretrum
cum laudibus et hymnis tripudiantibus bajulantiumque
vestes attingere festinantibus, ad propriam
deportaverunt ecclesiam. Cumque ad primam
monasterii portam pervenissent, coeperunt hymnum Te Deum laudamus, te Dominum confitemur,
coelo
resonante ante ipsum decantare, ponentes eum super
altare sancti Stephani in eadem ecclesia principali.
Ubi tandiu mansit, donec translationis ejus festus
dies, quae octavo Kalendas Augustas celebratur,
adveniret. Tunc accedens memoratus abbas domnus
Ebroinus episcopus, tulit illum, et collocavit in suo
sarcophago cum metu et nimia diligentia, benedicentibus
universis qui aderant ac laudantibus
Deum.
CAPUT XVIII.
Denique postquam ejus sacratissimum corpus in
suo est collocatum sepulcro, illam visionem silendo
praeterire non debemus, quae cuidam fratri nostro in
eodem coenobio quadam nocte revelata est. Videbantur
enim illi in sopore posito omnes fratres
ipsius monasterii stantes in choro vestibus induti
solemnibus, loquentes ad invicem quasi de his quae
acciderant malis: respicientesque contra orientalem
ejusdem ecclesiae partem, viderunt beatissimum
Germanum veluti in habitu militari ante altare sancti
Stephani galeatum atque mirifice loricatum stantem,
et uti ex campo certaminis armigeratum fessumque
venientem: aspiciensque cunctos, interrogavit
usitato gentis nomine, ubi essent vel quo abiissent
Nortmanni ipsius templi violatores, patriae dissipatores,
qui sua aliorumque sanctorum membra effodi
compulissent. Cui humili satis (ut decebat) responso
dixerunt, quia recessissent. Tunc venerabilis Pater,
Bene, inquit, et Deo gratias respondit. Deinde in
sedili quod ante memoratum altare paratum erat, ut
eidem videtur fratri, residens, vocavit eos, jussitque
ut sese ad deponendum ea quae portabat arma militaria
juvarent. Interea quod aspiciebatur defecit.
Nos vero tali habitu talique visione praefiguratum animadvertimus,
quod jam veraciter factum esse cognoscimus,
ultionem dumtaxat a sancto viro ex inimicis
coelitus reportatam: cujus interrogatio eorum
perditionis declaratio fuit. In armorum quoque deponendorum
adjuvatione colligimus, quod eum,
immo nosmetipsos bene juvando adjuvare debeamus,
ne talia nobis aut illi pro nobis ultra proveniant.
CAPUT XIX.
Nunc igitur paulisper considerare libet, quam metuenda
Nec uberior moestitiae fletus in transmigratione,
quam laetitiae exstitit in reversione. Praefatus itaque
antistes, aliique ad hoc delecti sacerdotes nobilesque
viri, sacratissimum ejus corpus propriis humeris
vicissim gestantes, reliquis omnibus ante et post feretrum
cum laudibus et hymnis tripudiantibus bajulantiumque
vestes attingere festinantibus, ad propriam
deportaverunt ecclesiam. Cumque ad primam
monasterii portam pervenissent, coeperunt hymnum Te Deum laudamus, te Dominum confitemur,
coelo
resonante ante ipsum decantare, ponentes eum super
altare sancti Stephani in eadem ecclesia principali.
Ubi tandiu mansit, donec translationis ejus festus
dies, quae octavo Kalendas Augustas celebratur,
adveniret. Tunc accedens memoratus abbas domnus
Ebroinus episcopus, tulit illum, et collocavit in suo
sarcophago cum metu et nimia diligentia, benedicentibus
universis qui aderant ac laudantibus
Deum.
CAPUT XVIII.
Denique postquam ejus sacratissimum corpus in
suo est collocatum sepulcro, illam visionem silendo
praeterire non debemus, quae cuidam fratri nostro in
eodem coenobio quadam nocte revelata est. Videbantur
enim illi in sopore posito omnes fratres
ipsius monasterii stantes in choro vestibus induti
solemnibus, loquentes ad invicem quasi de his quae
acciderant malis: respicientesque contra orientalem
ejusdem ecclesiae partem, viderunt beatissimum
Germanum veluti in habitu militari ante altare sancti
Stephani galeatum atque mirifice loricatum stantem,
et uti ex campo certaminis armigeratum fessumque
venientem: aspiciensque cunctos, interrogavit
usitato gentis nomine, ubi essent vel quo abiissent
Nortmanni ipsius templi violatores, patriae dissipatores,
qui sua aliorumque sanctorum membra effodi
compulissent. Cui humili satis (ut decebat) responso
dixerunt, quia recessissent. Tunc venerabilis Pater,
Bene, inquit, et Deo gratias respondit. Deinde in
sedili quod ante memoratum altare paratum erat, ut
eidem videtur fratri, residens, vocavit eos, jussitque
ut sese ad deponendum ea quae portabat arma militaria
juvarent. Interea quod aspiciebatur defecit.
Nos vero tali habitu talique visione praefiguratum animadvertimus,
quod jam veraciter factum esse cognoscimus,
ultionem dumtaxat a sancto viro ex inimicis
coelitus reportatam: cujus interrogatio eorum
perditionis declaratio fuit. In armorum quoque deponendorum
adjuvatione colligimus, quod eum,
immo nosmetipsos bene juvando adjuvare debeamus,
ne talia nobis aut illi pro nobis ultra proveniant.
CAPUT XIX.
Nunc igitur paulisper considerare libet, quam metuenda