PL 137, col. 81
Vita S. Ethelwoldi (Wolstanus Wintoniensis), J. P. Migne
sancti Swithuni antistitis itidem Wintoniensis.
Hanc epistolam post hanc Vitam referemus. Hoc
Wolstani carmen non laudat in superiori loco Willelmus,
qui praeter librum de Vita Ethelwoldi aliud
opus De harmonia ei tribuit his verbis: « Fecit et
aliud opus De tonorum harmonia valde utile, eruditi
Anglici indicium, homo vitae bonae et eloquentiae castigatae. »
Eam eloquentiam negligere visus est in
Vita S. Ethelwoldi, quae mediocri stylo revera scripta
est. De novo monasterio lege quae diximus supra
in Elogio S. Grimbaldi.
3.
Pulchra sunt quae de Thorneiensi monasterio
per Ethelwoldum exculto scribit Willelmus in fine
libri IV De pontificibus Anglorum, ibi: « Solitudo ingens
ad quietem data monachis, ut eo tenacius haereant
superis quo castigatius mortales conspicantur.
Femina ibi si visitur, monstro habetur; maribus
advenientibus quasi angelis plauditur: caeterum ibi
nullus nisi momentanee conversatur. » Ethelwoldus
« jam a principio episcopatus eremiticam ibi exercere
vitam coepit, libabatque ut poterat futurae
quietis primitias diebus quadraginta in remotissima,
quam ipse construxerat, ecclesia solus Deo vacans.
Idcircoque non tantum terrarum illic, quantum alibi
congessit, sed quantum sibi et duodecim monachis
satis esset. Corpora sanctorum, qui olim in illa eremo
diversati fuissent, necnon et aliorum per Angliam
tot advexit, ut omnes pene anguli ecclesiae
pleni sint. » Caeteris propter nominum stridorem
omissis, Willelmus unum memorat Benedictum abbatem
Wiremuthensem, venerabilis Bedae nutritium,
cujus « Benedicti corpus magno coemptum pretio
Adelwoldus Thorneiam advexit, et obscurioribus
INCIPIT PRAEFATIO De vita gloriosi Patris Athelwoldi episcopi, cujus sacra memoria celebratur in Kalendis Augusti, qua die regna migravit coelestia.
Postquam mundi Salvator Christus humano generi
per aulam virginalis uteri incarnatus apparuit, et
expleta suae pietatis ac nostrae salutis ineffabili dispensatione,
ad paternae majestatis sedem cum
triumpho gloriae est regressus, multa per universum
orbem diffudit apostolicorum luminaria doctorum,
qui evangelicae fidei illustratione perfusi, caecas
ignorantiae tenebras ab humanis cordibus effugarent,
et ut credentium mentes igne superni amoris inflammarent,
et elongata diuturnae mendicitatis esurie,
populorum turbas aeternae vitae epulis satiarent. Ex
quorum collegio beatus Pater et electus Dei pontifex
V. Quomodo puer natus et in Christo renatus, quadam
I.
De ortu et temporibus beati Adelwoldi episcopi.
II. De visione somniorum matris ejus.
III. De interpretatione somniorum eorumdem.
IV. Quomodo mater sensit animam pueri nascituri
venisse, et in eum intrasse.
Hanc epistolam post hanc Vitam referemus. Hoc
Wolstani carmen non laudat in superiori loco Willelmus,
qui praeter librum de Vita Ethelwoldi aliud
opus De harmonia ei tribuit his verbis: « Fecit et
aliud opus De tonorum harmonia valde utile, eruditi
Anglici indicium, homo vitae bonae et eloquentiae castigatae. »
Eam eloquentiam negligere visus est in
Vita S. Ethelwoldi, quae mediocri stylo revera scripta
est. De novo monasterio lege quae diximus supra
in Elogio S. Grimbaldi.
3.
Pulchra sunt quae de Thorneiensi monasterio
per Ethelwoldum exculto scribit Willelmus in fine
libri IV De pontificibus Anglorum, ibi: « Solitudo ingens
ad quietem data monachis, ut eo tenacius haereant
superis quo castigatius mortales conspicantur.
Femina ibi si visitur, monstro habetur; maribus
advenientibus quasi angelis plauditur: caeterum ibi
nullus nisi momentanee conversatur. » Ethelwoldus
« jam a principio episcopatus eremiticam ibi exercere
vitam coepit, libabatque ut poterat futurae
quietis primitias diebus quadraginta in remotissima,
quam ipse construxerat, ecclesia solus Deo vacans.
Idcircoque non tantum terrarum illic, quantum alibi
congessit, sed quantum sibi et duodecim monachis
satis esset. Corpora sanctorum, qui olim in illa eremo
diversati fuissent, necnon et aliorum per Angliam
tot advexit, ut omnes pene anguli ecclesiae
pleni sint. » Caeteris propter nominum stridorem
omissis, Willelmus unum memorat Benedictum abbatem
Wiremuthensem, venerabilis Bedae nutritium,
cujus « Benedicti corpus magno coemptum pretio
Adelwoldus Thorneiam advexit, et obscurioribus
INCIPIT PRAEFATIO De vita gloriosi Patris Athelwoldi episcopi, cujus sacra memoria celebratur in Kalendis Augusti, qua die regna migravit coelestia.
Postquam mundi Salvator Christus humano generi
per aulam virginalis uteri incarnatus apparuit, et
expleta suae pietatis ac nostrae salutis ineffabili dispensatione,
ad paternae majestatis sedem cum
triumpho gloriae est regressus, multa per universum
orbem diffudit apostolicorum luminaria doctorum,
qui evangelicae fidei illustratione perfusi, caecas
ignorantiae tenebras ab humanis cordibus effugarent,
et ut credentium mentes igne superni amoris inflammarent,
et elongata diuturnae mendicitatis esurie,
populorum turbas aeternae vitae epulis satiarent. Ex
quorum collegio beatus Pater et electus Dei pontifex
V. Quomodo puer natus et in Christo renatus, quadam
I.
De ortu et temporibus beati Adelwoldi episcopi.
II. De visione somniorum matris ejus.
III. De interpretatione somniorum eorumdem.
IV. Quomodo mater sensit animam pueri nascituri
venisse, et in eum intrasse.