PL 139, col. 1027
Gesta episcoporum Tungrensium, Trajectensium et Leodensium (Heregerius Lobiensis
TURON. II, 5), simulque de irruptione et perditione
suae civitatis timens, vigiliis multis et jejuniis corpus
affligebat, seque crebris lacrimis profundens,
misericordiam Dei postulabat, ne unquam hanc
gentem incredulam, seque semper indignam Gallias
intrare permitteret nationemque suo cultui dicatam
contaminari quodammodo sineret. Sed
sentiens per Spiritum sanctum peccatis populi interpellantibus
id sibi nullomodo concedi, induxit animum
adire limina apostolorum Petri et Pauli, ut saltem
super salvatione suae urbis per intercessionem
eorum mereretur exaudiri. Et quia priusquam
quid inchoetur consulto, at ubi consultum fuerit,
mature opus est facto , paratis viatico commodis,
et assumptis secum comitibus necessariis,
data etiam benedictione civibus suis, indicta pariter
vigiliarum et orationum, jejuniorum et elemosinarum
super tanto discrimine instantia, deliberavit
beati etiam nomine et merito Auctoris Mettensis
episcopi super hoc inire colloquia, qui tunc in
Dei rebus habebatur praestantissimus, sed de perditione
sibi commissorum et irruptione suae etiam urbis
nimium sollicitus. Quique habita cum beato
Servatio deliberatione, adjudicavit ejus ratam esse
intentionem, simul exposcens pro se quoque suaque
urbe fundi profusius ejus ante apostolorum limina
precem, ut quoniam per se Romam nequibat adire,
ejus sanctissimi viri intercessione voti sui compos et
ipse mereretur existere. Suscepta itaque tanta
profectione, posthabita totius itineris difficultate,
tum in vastissima Alpium progressione, tum
in fluminum transmeatione, tunc etiam ex latrocinantium
infestatione, dummodo quod habebat in
voto assequi possit, tandem Romam peraccessit.
23. Qualiter ante tumulum beati Petri per visum de eversione tocius Galliae et de obitu suo sit edoctus.
Accedens ergo ad beati Petri tumulum
[(cfr. GREGOR.
TUR., II, 5)]
, depraecabatur ejus intercessionis
auxilium, ut, quia suo apostolatu insignierat Omnipotens
orbem occiduum, arceret saltem a Tungrensi
et Metensi urbe infandam gentem Hunorum.
In hac desiduus persistens oratione, macerabat se
multa afflictione, maxima inedia corpus consumens,
ita ut in tridui biduique interdum curriculo absque
edulio potuque maneret, nec esset intersticium
suae civitatis timens, vigiliis multis et jejuniis corpus
affligebat, seque crebris lacrimis profundens,
misericordiam Dei postulabat, ne unquam hanc
gentem incredulam, seque semper indignam Gallias
intrare permitteret nationemque suo cultui dicatam
contaminari quodammodo sineret. Sed
sentiens per Spiritum sanctum peccatis populi interpellantibus
id sibi nullomodo concedi, induxit animum
adire limina apostolorum Petri et Pauli, ut saltem
super salvatione suae urbis per intercessionem
eorum mereretur exaudiri. Et quia priusquam
quid inchoetur consulto, at ubi consultum fuerit,
mature opus est facto , paratis viatico commodis,
et assumptis secum comitibus necessariis,
data etiam benedictione civibus suis, indicta pariter
vigiliarum et orationum, jejuniorum et elemosinarum
super tanto discrimine instantia, deliberavit
beati etiam nomine et merito Auctoris Mettensis
episcopi super hoc inire colloquia, qui tunc in
Dei rebus habebatur praestantissimus, sed de perditione
sibi commissorum et irruptione suae etiam urbis
nimium sollicitus. Quique habita cum beato
Servatio deliberatione, adjudicavit ejus ratam esse
intentionem, simul exposcens pro se quoque suaque
urbe fundi profusius ejus ante apostolorum limina
precem, ut quoniam per se Romam nequibat adire,
ejus sanctissimi viri intercessione voti sui compos et
ipse mereretur existere. Suscepta itaque tanta
profectione, posthabita totius itineris difficultate,
tum in vastissima Alpium progressione, tum
in fluminum transmeatione, tunc etiam ex latrocinantium
infestatione, dummodo quod habebat in
voto assequi possit, tandem Romam peraccessit.
23. Qualiter ante tumulum beati Petri per visum de eversione tocius Galliae et de obitu suo sit edoctus.
Accedens ergo ad beati Petri tumulum
[(cfr. GREGOR.
TUR., II, 5)]
, depraecabatur ejus intercessionis
auxilium, ut, quia suo apostolatu insignierat Omnipotens
orbem occiduum, arceret saltem a Tungrensi
et Metensi urbe infandam gentem Hunorum.
In hac desiduus persistens oratione, macerabat se
multa afflictione, maxima inedia corpus consumens,
ita ut in tridui biduique interdum curriculo absque
edulio potuque maneret, nec esset intersticium