PL 139, col. 18

sacra colebant arborem, in qua suspendentes corium etc. usque
custodiunt, ut in Vita sancti Barbati.
13.
Omnibus vero Langobardis in regno Italie,
relicto errore a Christi moderamine conversis, fide
sancte Trinitatis tenentes. Interea Gysa soror Romuald,
in Christi amore accensa, nullo modo a virile
amplexus satagebat. Eratque venustas, eleganti
forma, qui exiit fama pulchritudinis per huniversus
horbem. Devulgatum est enim Florenti, rex Palermitano,
pulchritudine ejus puelle; congregatique
barbarorum gens, Africe, Palarmo, et Babylonie,
classes nave impetum, navigioque certantibus,
ad Amalvis pervenerunt; quo terra coperuerunt
sicut locuste. Concite irritantes super

Beneventos urbem, et vidit Romuald exercitus
barbarorum, quia multi erant, et timuerunt nimis.
Et dixit Romuald ad Langobardos: « Exurgamus,
et ascendamus contra inimicos nostros. » Et dixerunt
Langobardi: « Non possumus ascendere adversus
tantum exercitus; melius est nobis refugium
nostre civitatis, et liberemur animas nostras, et
nuntios nostros dirigamus a Grimuald rex noster
patri tuo, et pugnemus adversus eos; nos enim
pauci sumus. » Et dixit Romuald: « Absit a nobis.
A diebus ex quo Alboin rex, noster antecessor,
Langobardos eduxit de Pannonia, talisscemodi non
est inventa inter Langobardos! Et si venit finis
nostre, moriamur cum robore pro patrie nostre; et
victorie patribus nostris non relinquamus! » Et

factus est luctus magnus in populus Langobardorum,
quia paucis erant; maxime habitatores antique
Beneventani. Radelgisi, cognatos Romuald
principes, negotio pertractabant clam cum barbarorum
gens. Et ingemuerunt principes, omnes principatus
eorum, et qui fortior esse videbantur. Tunc
Romualdus gloriosus princeps, exivit foras urbem
Beneventi; subito irruit super barbarorum gens, et
proximavit exercitus Langobardi, et steterunt contra
exercitum barbarorum. Et tubis cecinerunt qui
erant cum Romuald. Et commota est terra a voce
utriusque exercitus, et fuit pugna commissa a mane usque
ad vespere. Et ceciderunt de barbarorum gens in illa
die quadraginta milia virorum. Florenti rex barbarorum
fuga capiens, a maritima perveniens, in nave

ascendit. Romuald vero princeps factus est fortis ut leo
in operibus suis, et erat sicut catulus leonis fremens
a pugna. Et persecutus est iniquos persequens eos,
et tradita est salus in manus ejus, et revertit in
urbem Beneventi; et nominatus est a plures gentes.
Fecit autem hisdem princeps Romuald ecclesia gloriosa