PL 139, col. 388

curam superfluum videtur replicare, cum constet id
tuam benevolam haud unquam oblivisci mentem.
Unde, manu sanctae pulsatus charitatis, quia vel ab
ipso es dilectus, vel ipsum tua probatur dilexisse
devotio, una dierum meam admonere dignatus es
parvitatem uti vitam ejus, seu quo ordine ad martyrium
pervenerit, litteris mandare ad multorum
studerem utilitatem. Verum ego, intelligens hoc opus
multorum displicere animis, tamen tuae dilectioni,
quae mihi a puero semper dulcis fuit, parere gliscens,
inerti licet sermone, imperata studui perficere.
Et floccipendens linguas derogantium, ad
orationis tuae, quam Deo beneplacitam novi, confugio
auxilium, ut, tuo interventu, ejus misericordia
pro hoc opere mihi conferat gaudia aeterna, praestante

Domino nostro Jesu Christo, qui cum Deo
Patre, etc.
INCIPIT PRAEFATIO VITAE VEL MARTYRII SANCTI ABBONIS ABBATIS.

assidue dediti sunt, non Deo, sed daemonibus servire
probantur. Quod vero non diu poenis tortus est,
nulla gloriae ejus vel laudi damna infert, cum constet
quosdam martyrum, sola nominis Christi confessione,
etiam absque baptismi perceptione, proprio
per solam capitalem sententiam perfusos sanguine,
regna coelestia meruisse. Sin autem quispiam idcirco
ei crediderit derogandum quod in vita sua vix ullum
mirabile fecerit signum, legat Vitas excellentissimorum
doctorum Augustini et Hieronymi, et in eis
non prodigia temporalium signorum, quae faciunt
plerumque mali, sed vitae puritatem, doctrinae salubris
eloquentiam, et fidei inveniet laudari constantiam;

licet hic ter beatus in vita sua non caruerit
miraculorum gloria. His ergo contra obloquentes, si
forte assurrexerint, praemissis, juvante nos Christi
gratia ac hujus sancti orationibus, propositum aggrediamur
opus.
INCIPIT LIBER.
CAP. I.

Laetus, matris Ermengardis exstitit; quos quidem
non vana tumens et nobilitate superbus alebat
sanguis, sed tamen avis atavisque derivata eos