PL 141, col. 307
Tractatus contra Judaeos (Fulbertus Carnotensis), J. P. Migne
ablatum adhuc est sceptrum de Juda. Alii dicunt esse
in regionibus Judaeos prudentes atque potentes, qui
virga directionis optime gubernant domos et familias
suas, ideoque non esse ablatum sceptrum de Juda.
Quibus nos primo respondemus, quoniam si ita accipienda
est prophetia illa, sicut illi dicunt, neque venit
Messias neque venturus est, donec omnes Judaei
patresfamilias vel mortui sint, vel ita impotentes, ut
nullus eorum sit in mundo, qui sciat vel possit regere
domum suam, quod quia futurum non est, usque ad
illum diem qui est finis omnium mortalium, nec Messias
ante veniet. Quod si ita est, ad quid putamus
Messias ultimo die ut veniat, quam ut eos omnes sepeliat
mortuos, quos sanaturus sperabatur infirmos?
Haeccine erat exspectatio gentium! quod non debent
sceptrum Juda tam commune facere, nec tot reges
quot patresfamilias in sua gente numerare, nusquam
ante factum, neque patriarcham suum ita delirum
fingere, ut grandaevus senex mox moriturus magnas
nugas cum magno conatu prolaturus diceret: Congregamini,
filii, et caetera. Item si prophetia illa sic
intelligenda est, quid prophetavit ille patriarcha
suis Hebraeis, quod prophetare non posset quilibet
gentilis caeteris paganis? neque enim defuturi erant
eis patresfamilias usque ad finem. Item qui sic exponit,
regni majestatem minuit, prophetiae derogat,
certum de adventu Christi signum non dat, nisi bonorum
omnium interitum. Aliter nos primo respondemus,
quia male interpretantur prophetiam hanc,
singulariter enim enuntiatum sceptrum regni, pluraliter
exponendo, in baculos privatorum dissipant.
Sicque adultera sceptra sanctum et plenum Deo prophetam
ut fatuum et delirum senem reputari compellunt.
Quid enim Israel prophetasse videretur suis
Hebraeis, quod prophetare non posset quilibet Graecus,
Latinus, aut barbarus genti suae? Sequens profecto
sicut primus plane satagit, ut salutem perpetualiter
adventus Christi effugere possit. Si sciret uspiam
esse regem ex Judaeis, negabit venisse Christum
quia non putabit ablatum esse sceptrum de Juda; si
nescierit tantumdem valebit, quia licet nesciat, ubi
tamen credet esse alicubi, ideo Christum non venisse
credet. Nos vero ita respondere volumus ut demonstremus
quod ei nil prosit, ad negandum adventum
Christi, sive unum regem, sive plures ostendat de genere
Judaeorum qui non sunt reges Juda. Quod cum
demonstratum fuerit, de his qui alicubi sunt si forte
monstrentur, supervacaneum videbitur agere. Tria
ergo sunt sine quibus regnum esse non potest, terra
videlicet, in qua regnum sit; populus, qui terram ipsam
inhabitet; et persona regis electi, qui terram
vindicet, et populum regat. Terra autem regni de
quo agimus est provincia Hierosolymitana, quae dicitur
terra Juda. Populus hujus terrae fuit tribus Juda.
Reges ejus usque ad Christun omnes de tribu
Juda. Sicut ergo domus constat partibus suis . . .
Id est terra Juda, et rege de tribu Juda, et sicut non
est domus si desit fundamentum, aut parietes, aut
in regionibus Judaeos prudentes atque potentes, qui
virga directionis optime gubernant domos et familias
suas, ideoque non esse ablatum sceptrum de Juda.
Quibus nos primo respondemus, quoniam si ita accipienda
est prophetia illa, sicut illi dicunt, neque venit
Messias neque venturus est, donec omnes Judaei
patresfamilias vel mortui sint, vel ita impotentes, ut
nullus eorum sit in mundo, qui sciat vel possit regere
domum suam, quod quia futurum non est, usque ad
illum diem qui est finis omnium mortalium, nec Messias
ante veniet. Quod si ita est, ad quid putamus
Messias ultimo die ut veniat, quam ut eos omnes sepeliat
mortuos, quos sanaturus sperabatur infirmos?
Haeccine erat exspectatio gentium! quod non debent
sceptrum Juda tam commune facere, nec tot reges
quot patresfamilias in sua gente numerare, nusquam
ante factum, neque patriarcham suum ita delirum
fingere, ut grandaevus senex mox moriturus magnas
nugas cum magno conatu prolaturus diceret: Congregamini,
filii, et caetera. Item si prophetia illa sic
intelligenda est, quid prophetavit ille patriarcha
suis Hebraeis, quod prophetare non posset quilibet
gentilis caeteris paganis? neque enim defuturi erant
eis patresfamilias usque ad finem. Item qui sic exponit,
regni majestatem minuit, prophetiae derogat,
certum de adventu Christi signum non dat, nisi bonorum
omnium interitum. Aliter nos primo respondemus,
quia male interpretantur prophetiam hanc,
singulariter enim enuntiatum sceptrum regni, pluraliter
exponendo, in baculos privatorum dissipant.
Sicque adultera sceptra sanctum et plenum Deo prophetam
ut fatuum et delirum senem reputari compellunt.
Quid enim Israel prophetasse videretur suis
Hebraeis, quod prophetare non posset quilibet Graecus,
Latinus, aut barbarus genti suae? Sequens profecto
sicut primus plane satagit, ut salutem perpetualiter
adventus Christi effugere possit. Si sciret uspiam
esse regem ex Judaeis, negabit venisse Christum
quia non putabit ablatum esse sceptrum de Juda; si
nescierit tantumdem valebit, quia licet nesciat, ubi
tamen credet esse alicubi, ideo Christum non venisse
credet. Nos vero ita respondere volumus ut demonstremus
quod ei nil prosit, ad negandum adventum
Christi, sive unum regem, sive plures ostendat de genere
Judaeorum qui non sunt reges Juda. Quod cum
demonstratum fuerit, de his qui alicubi sunt si forte
monstrentur, supervacaneum videbitur agere. Tria
ergo sunt sine quibus regnum esse non potest, terra
videlicet, in qua regnum sit; populus, qui terram ipsam
inhabitet; et persona regis electi, qui terram
vindicet, et populum regat. Terra autem regni de
quo agimus est provincia Hierosolymitana, quae dicitur
terra Juda. Populus hujus terrae fuit tribus Juda.
Reges ejus usque ad Christun omnes de tribu
Juda. Sicut ergo domus constat partibus suis . . .
Id est terra Juda, et rege de tribu Juda, et sicut non
est domus si desit fundamentum, aut parietes, aut