PL 141, col. 318
Tractatus contra Judaeos (Fulbertus Carnotensis), J. P. Migne · Sermones ad populum (Fulbertus Carnotensis), J. P. Migne
tribus Juda et Benjamin, habens secum regem et
sacerdotes et prophetas suos, et promissionem datam
a Domino, quod post peractam poenitentiam
septuaginta annorum redituri essent in terram suam,
quam nondum tradiderat Dominus alienigenis ad habitandum,
sed sicut nunc deserta remanserat. Nunc
vero non est vobis collectus populus, sicut tunc,
neque rex, neque sacerdotes, neque prophetae, neque
terra deserta vobis reservata, nec promissio
data a Domino, quod post septuaginta annos illuc
redeatis, sicut tunc, sed est potius sententia data a
Domino, quod perpetua sit haec desolatio vestra,
quod in loco suo satis demonstratur, quae vobis jam
circiter annos mille persolvit, nil fraudatura vos de
caeteris, usque in finem.
Fratres, credo quod omnes qui praesenti basilica
continemur, per fidem Christiani sumus. Reddamus
ergo in primis Deo gratias, qui nos ad fidem suam
vocare dignatus est, et per baptismi gratiam a peccato
mundare, et a diabolo liberare. Dicite Deo gratias,
fratres: si permansissemus in illa munditia
quae nobis per baptismum data est, vere felices essemus.
Sed non permansimus, cecidimus enim per
nostram culpam, non solum in peccata, sed etiam in
crimina propter quae peccatores ab Ecclesia separantur,
qualia sunt homocidia, adulteria, fornicationes,
sacrilegia, rapinae, furta, falsa testimonia, superbia,
invidia, avaritia, diutina iracundia, ebrietas
assidua. Sicut ergo Deo gratias egimus pro bonitate
sua, sic nos culpabiles confiteamur pro malitia nostra,
et dicamus singuli: peccatores sumus. Fratres,
vere tales sumus coram Deo et sanctis ejus, sed misericordia
ejus magna est, qui nobis adhuc donat
locum sive tempus emendationis.
Emendemus ergo in melius, juxta Scripturam,
quae ignorando peccavimus; quod si nescitis qualiter
emendare debeatis, dicendum est vobis. In primis
peccare desistite: quandiu enim quis Dominum offendere
non cessat, nec ejus poenitentia fructuosa
est, et qui in hac vita criminali peccato finem non
imposuerit, veniam in altera non habebit. Quapropter,
ut dixi, necessarium est in primis crimini
finem dare, deinde vero commissa delere per poenitentiam,
per eleemosynam, per orationem. Modum
poenitentiae vobis constituent sacerdotes. Modus eleemosynae
est, secundum facultatem et bonam voluntatem
sacerdotes et prophetas suos, et promissionem datam
a Domino, quod post peractam poenitentiam
septuaginta annorum redituri essent in terram suam,
quam nondum tradiderat Dominus alienigenis ad habitandum,
sed sicut nunc deserta remanserat. Nunc
vero non est vobis collectus populus, sicut tunc,
neque rex, neque sacerdotes, neque prophetae, neque
terra deserta vobis reservata, nec promissio
data a Domino, quod post septuaginta annos illuc
redeatis, sicut tunc, sed est potius sententia data a
Domino, quod perpetua sit haec desolatio vestra,
quod in loco suo satis demonstratur, quae vobis jam
circiter annos mille persolvit, nil fraudatura vos de
caeteris, usque in finem.
Fratres, credo quod omnes qui praesenti basilica
continemur, per fidem Christiani sumus. Reddamus
ergo in primis Deo gratias, qui nos ad fidem suam
vocare dignatus est, et per baptismi gratiam a peccato
mundare, et a diabolo liberare. Dicite Deo gratias,
fratres: si permansissemus in illa munditia
quae nobis per baptismum data est, vere felices essemus.
Sed non permansimus, cecidimus enim per
nostram culpam, non solum in peccata, sed etiam in
crimina propter quae peccatores ab Ecclesia separantur,
qualia sunt homocidia, adulteria, fornicationes,
sacrilegia, rapinae, furta, falsa testimonia, superbia,
invidia, avaritia, diutina iracundia, ebrietas
assidua. Sicut ergo Deo gratias egimus pro bonitate
sua, sic nos culpabiles confiteamur pro malitia nostra,
et dicamus singuli: peccatores sumus. Fratres,
vere tales sumus coram Deo et sanctis ejus, sed misericordia
ejus magna est, qui nobis adhuc donat
locum sive tempus emendationis.
Emendemus ergo in melius, juxta Scripturam,
quae ignorando peccavimus; quod si nescitis qualiter
emendare debeatis, dicendum est vobis. In primis
peccare desistite: quandiu enim quis Dominum offendere
non cessat, nec ejus poenitentia fructuosa
est, et qui in hac vita criminali peccato finem non
imposuerit, veniam in altera non habebit. Quapropter,
ut dixi, necessarium est in primis crimini
finem dare, deinde vero commissa delere per poenitentiam,
per eleemosynam, per orationem. Modum
poenitentiae vobis constituent sacerdotes. Modus eleemosynae
est, secundum facultatem et bonam voluntatem