PL 141, col. 44

omnibus, pauperes pauperem Christum secuti sunt,
et Cluniaco sancto habitu ac vita induti sunt. Unde
postea Dei nutu Odo abbas praefuit sanctissimus,
et post eum sanctus Majolus. Teotolo, jubente abbate
suo, archiepiscopus invitus consecratus est
Turonis. Hic sanctissimus Odo et litteris adprime
liberalibus eruditus et Dei amore flagrantissimus,
exemplo et doctrina apostolicae regulae, quae est monachorum,
extitit restaurator strenuus.
27.
Tunc Roso defuncto [( an. 931)] , filius ejus
Willelmus loco ejus praefuit, a puericia baptizatus,
omnisque eorum Normannorum, qui juxta Frantiam
inhabitaverant, multitudo fidem Christi suscepit,
et gentilem linguam obmittens, Latino sermone assuefacta
est. Willelmo ab Arnulfo Flandelensi comite

dolo interempto [( an. 943)] , filius ejus Richardus succedens,
christianissimus factus, aedificavit in ea
Normannia, quae antea vocabatur marcha Franciae
et Britanniae, monasterium sancti Michaelis de
Monte, ubi monachos ordinavit. Item monasterium
Fiscannum in honore summae Trinitatis, ubi
sepultus est ipse, ubi et monachos posuit. Francorum
interea rege Ludovico vita exeunte [( an. 954)] ,
regnavit pro eo Lotharius, filius ejus ex Girberga
regina progenitus.
28.
Quo tempore [( an. 951)] Fulcaldus episcopus
Engolismensis, postquam praefuit 12 annis, defunctus
est, et successit in episcopatu Ebulus, qui et
ipse 12 annis praefuit. Willelmus denique Sectorferri,
qui hoc cognomen indeptus est, quia commisso

praelio cum Normannis, et neutro cedenti, postera
die pacti causa cum rege eorum Storin solito
conflictu deluctans, ense corto durissimo per
media pectoris secuit simul cum torace una; modo
percussione claudens diem, sepultus est juxta basilicam
sancti Eparchii. Et per 30 annos pro eo principati
sunt Bernardus comes, deinde filius ejus
Arnaldus, deinde Willelmus Talerandus, deinde
Rannulfus Bomparius, tum Richardus Insipiens.