PL 142, col. 718
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne
Jussitque suis velocius infelicem illum, quem cernebant
e trabe pendere, jam rigentem deponere: ipse
vero toto prostratus corpore orationi incubuit. At
illi solventes lora guttur illius arctantia, exanimis i
terram cecidit. At quem accedens vir pius, ait:
« Surge, inquit, Dominus imperat. » Ipse vero aperiens
oculos erexit se, admirans valde sibi superesse.
Qui cum viro Dei egrediens, exsultantibus cunctis,
ad monasterium plures postea vixit annos. Multos
nempe ab hujusmodi patibuli suspendio ac nece per
diversas provincias tam interventu quam redemptionis
pretio liberavit
27.
Mitis in exactione redituum. Auctori hujus
Vitae apparet. --Nam et fratribus monasteriorum
utilitatibus praepositis illud saepius inculcabat, ut in
exactione sibi commissorum forent providi, ne
forte nimis tenues pro census reditu affligerentur.
Dicebat enim se magis velle largiri egenti quam
exigere quidpiam ab indigente. Itinera quoque ejus
per civitates et vicos, seu quorsum haberet, ingens
pauperum atque infirmorum turba praeoccupaverat.
At ipse liberalis et largus beneficiorum erat universorum
impensor. Desiderabatur enim ab omni hominum
ordine vel sexu ipsius praesentia, sicuti
unius e patriarchis aut apostolis Domini. Aliquanti
etiam referebant illum sibi per visum in somnis
apparuisse, seque de pravis actibus redarguisse, vel
monuisse illos de communi animarum salute. « Testor
ego, inquam, ipsius ac virtutum matrem charitatem,
quoniam quondam meorum culpis facinorum
offensus, ut sensi illum ad horam amaricatum, secessi
in aliud coenobium ipsius ditioni minime subditum; »
dumque illic degerem, astitisse mihi una
nocte visus est aspectu placido, ac manu injecta
caput mihi demulcens aiebat: « Rogo ne me deseras
si non te amare fingebas: quin potius exercere
te cupio quae promiseras. » Ipsius namque imperio
maxima jam ex parte eventorum atque prodigiorum,
quae circa et infra incarnati Salvatoris annum
contigere millesimum, descripseram. Quae etiam
causa ad praesens opus me compulit inflectere articulum.
Idcirco omnes pariter oro ne propter hoc
praejudicium de me fiat.
28.
Omnium erga eum reverentia. --Beatitudo
igitur eximii Patris Willelmi jam ad tantam excreverat
excellentiam, ut cunctas Latii ac Galliarum
provincias ipsius amor ac veneratio penetraret. Nam
reges ut patrem, pontifices ut magistrum, abbates
et monachi ut archangelum, omnes in commune ut
Dei amicum suaeque praeceptorem salutis habebant.
Quis enim unquam alius praeter eum Veneticorum
gentem in tam amica familiaritate habuit? Exaggerative
secundum Apostolum [(Galat. IV, 15)] loquimur,
quoniam, si fieri posset, oculos suos eruissent, et dedissent
ei. Siquidem Ursus, patriarcha illorum, ipsius
sancti Patris decrevit effici monachus. Sed quia
ipse dispendium illius gentis, quod foret pro tanti
absentia viri, considerans, illi in suo proposito permanere
e trabe pendere, jam rigentem deponere: ipse
vero toto prostratus corpore orationi incubuit. At
illi solventes lora guttur illius arctantia, exanimis i
terram cecidit. At quem accedens vir pius, ait:
« Surge, inquit, Dominus imperat. » Ipse vero aperiens
oculos erexit se, admirans valde sibi superesse.
Qui cum viro Dei egrediens, exsultantibus cunctis,
ad monasterium plures postea vixit annos. Multos
nempe ab hujusmodi patibuli suspendio ac nece per
diversas provincias tam interventu quam redemptionis
pretio liberavit
27.
Mitis in exactione redituum. Auctori hujus
Vitae apparet. --Nam et fratribus monasteriorum
utilitatibus praepositis illud saepius inculcabat, ut in
exactione sibi commissorum forent providi, ne
forte nimis tenues pro census reditu affligerentur.
Dicebat enim se magis velle largiri egenti quam
exigere quidpiam ab indigente. Itinera quoque ejus
per civitates et vicos, seu quorsum haberet, ingens
pauperum atque infirmorum turba praeoccupaverat.
At ipse liberalis et largus beneficiorum erat universorum
impensor. Desiderabatur enim ab omni hominum
ordine vel sexu ipsius praesentia, sicuti
unius e patriarchis aut apostolis Domini. Aliquanti
etiam referebant illum sibi per visum in somnis
apparuisse, seque de pravis actibus redarguisse, vel
monuisse illos de communi animarum salute. « Testor
ego, inquam, ipsius ac virtutum matrem charitatem,
quoniam quondam meorum culpis facinorum
offensus, ut sensi illum ad horam amaricatum, secessi
in aliud coenobium ipsius ditioni minime subditum; »
dumque illic degerem, astitisse mihi una
nocte visus est aspectu placido, ac manu injecta
caput mihi demulcens aiebat: « Rogo ne me deseras
si non te amare fingebas: quin potius exercere
te cupio quae promiseras. » Ipsius namque imperio
maxima jam ex parte eventorum atque prodigiorum,
quae circa et infra incarnati Salvatoris annum
contigere millesimum, descripseram. Quae etiam
causa ad praesens opus me compulit inflectere articulum.
Idcirco omnes pariter oro ne propter hoc
praejudicium de me fiat.
28.
Omnium erga eum reverentia. --Beatitudo
igitur eximii Patris Willelmi jam ad tantam excreverat
excellentiam, ut cunctas Latii ac Galliarum
provincias ipsius amor ac veneratio penetraret. Nam
reges ut patrem, pontifices ut magistrum, abbates
et monachi ut archangelum, omnes in commune ut
Dei amicum suaeque praeceptorem salutis habebant.
Quis enim unquam alius praeter eum Veneticorum
gentem in tam amica familiaritate habuit? Exaggerative
secundum Apostolum [(Galat. IV, 15)] loquimur,
quoniam, si fieri posset, oculos suos eruissent, et dedissent
ei. Siquidem Ursus, patriarcha illorum, ipsius
sancti Patris decrevit effici monachus. Sed quia
ipse dispendium illius gentis, quod foret pro tanti
absentia viri, considerans, illi in suo proposito permanere