PL 142, col. 720
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne · Epistolae (Seifridus Tegernseensis), J. P. Migne
illum itura de vasculo carnis, in sua gloria Deum
majestatis. Anno igitur ejusdem Nativitatis Dominicae
1031, indictione XIV, a nativitate quoque ipsius
Patris ac Dei cultoris LXX, et ab adventu illius
ad Gallias de Italia XLI, regnante Conrado imperatore,
in Francia nihilominus Roberto rege, die Dominicae
Circumcisionis venerabili, atque ejusdem
nativitatis octavo, VI feria, mane, dum aurora supervenientis
diei pelleret tenebras, e mundo transivit
a sancto istius Dei amici corpore anima felix
et beata, lucerna videlicet orbis, ad sempiternam ac
deificam lucem, suis lugentibus, sed angelis laetantibus,
cum quibus laudans ac magnificans benedicit
Deum, in quo vivit quidquid juste subsistit. Sepultum
namque est sacrum illius corpus honorifice in
gremio ejusdem sanctae Trinitatis ecclesiae in conspectu
euntium ac redeuntium fratrum, ut quotidie
siquidem prae oculis imitabilem haberent Patrem,
quem ad aeternam justitiae mercedem habuere institutorem,
ipsiusque meritis et precibus valeant percipere
aeternae vitae regnum, et gloriam cum sanctis
omnibus, donante Domino Jesu Christo Salvatore,
qui cum Deo Patre et Spiritu sancto vivit et regnat
per immortalia saeculorum saecula. Amen.
deficiat, tamen in conspectu vestro aeque, ceu coram
Deo, quia voluntas mea bona sufficiat. Qua de
re voluntarius duos, quos jussistis, vobis dirigo fratres
meos, et ob indissolubile inter nos vinculum
charitatis vestri solius famulamini subjicio eos.
Igitur propter coenobii mei desolationem, etiam
si senior noster imperator meusque sibi ad serviendum
illos juberet mittere, pro certo comperisset,
me, licet non sine periculo meo, hoc praeceptum
ejusdem praetermittere. Fateor enim in trutina cordis
mei, praeponderando vestrum amorem, illius
vincere timorem. Hac pro causa unice vestram pietatem
flagito per verissimam fidem, qua Christus
replevit, et quae ad notitiam omnium fidelium luce
clarius inolevit, quatenus paterno affectu illos foveatis,
atque ut citissime valeatis, cum gaudio eosdem
ad me remittatis. Ecce iterum iterumque praecordia
mea incipiunt amore interno ardere, quia
magis ac magis desidero vestrum verus angelicum
majestatis. Anno igitur ejusdem Nativitatis Dominicae
1031, indictione XIV, a nativitate quoque ipsius
Patris ac Dei cultoris LXX, et ab adventu illius
ad Gallias de Italia XLI, regnante Conrado imperatore,
in Francia nihilominus Roberto rege, die Dominicae
Circumcisionis venerabili, atque ejusdem
nativitatis octavo, VI feria, mane, dum aurora supervenientis
diei pelleret tenebras, e mundo transivit
a sancto istius Dei amici corpore anima felix
et beata, lucerna videlicet orbis, ad sempiternam ac
deificam lucem, suis lugentibus, sed angelis laetantibus,
cum quibus laudans ac magnificans benedicit
Deum, in quo vivit quidquid juste subsistit. Sepultum
namque est sacrum illius corpus honorifice in
gremio ejusdem sanctae Trinitatis ecclesiae in conspectu
euntium ac redeuntium fratrum, ut quotidie
siquidem prae oculis imitabilem haberent Patrem,
quem ad aeternam justitiae mercedem habuere institutorem,
ipsiusque meritis et precibus valeant percipere
aeternae vitae regnum, et gloriam cum sanctis
omnibus, donante Domino Jesu Christo Salvatore,
qui cum Deo Patre et Spiritu sancto vivit et regnat
per immortalia saeculorum saecula. Amen.
deficiat, tamen in conspectu vestro aeque, ceu coram
Deo, quia voluntas mea bona sufficiat. Qua de
re voluntarius duos, quos jussistis, vobis dirigo fratres
meos, et ob indissolubile inter nos vinculum
charitatis vestri solius famulamini subjicio eos.
Igitur propter coenobii mei desolationem, etiam
si senior noster imperator meusque sibi ad serviendum
illos juberet mittere, pro certo comperisset,
me, licet non sine periculo meo, hoc praeceptum
ejusdem praetermittere. Fateor enim in trutina cordis
mei, praeponderando vestrum amorem, illius
vincere timorem. Hac pro causa unice vestram pietatem
flagito per verissimam fidem, qua Christus
replevit, et quae ad notitiam omnium fidelium luce
clarius inolevit, quatenus paterno affectu illos foveatis,
atque ut citissime valeatis, cum gaudio eosdem
ad me remittatis. Ecce iterum iterumque praecordia
mea incipiunt amore interno ardere, quia
magis ac magis desidero vestrum verus angelicum