PL 142, col. 910

sumitur, pax fratribus praebetur, et ad ultimum
illa salutifera crux nostrae redemptionis, et
imago crucifixi Domini nostri ad orandum praesentatur.
O Domine Jesu! in illa hora quae suspiria, qui
gemitus fuerunt! quae recordatio et confessio delictorum,
quae glorificatio tuae majestatis, quae invocatio
tui nominis, et quae memoria tuae passionis et
nostrae redemptionis! Ita enim suspensis oculis, et
lacrymarum imbribus plenis contemplabatur et compatiebatur
tui vultus imaginem, quasi iterum te videret
crucifigi et mori. Astabat tibi totus suspensus
cum Maria matre, pertransiebatque animam illius
acerrimae compunctionis gladius. Nescio corporeis
an incorporeis oculis respiciebat e latere inimicum
insidiatorem humani generis, qui nec ab ipso Domino

conatus suae fraudis abstinuit, contra se
stare. Videres illum, et libero clamore audires
quibusdam terribilibus contradictionibus eum increpare,
et ut a se longe recederet imperialibus
verbis jubere. Et ut verbis ipsius loquar: « Tibi,
inquit, humani generis inimice, interdico per virtutem
Domini mei Jesu Christi et per vexillum
sanctae crucis, averte a me machinas tuas, occultas
et apertas insidias, quia crux Domini mei vita
mihi, mors tibi. Crux Domini mei mecum est,
quem semper adoro, semper benedico et nunc in
manibus ejus spiritum meum commendo. His ita
expletis, appropinquabat jam solemnitas Dominicae
Nativitatis, in quibus diebus solemne sibi in vita
sua fuerat, ut magis gratiosus et officiosus appareret.

Vigilia vero adveniente, in capitulo cum fratribus
procedit; nuntium coelestis oraculi et venturae
festivitatis audit; genua flectit, adorat, orationem
terminat. Post haec tam festive et luculenter,
ut nunquam melius ante in vita sua fecerat, sermonem
perorat, de sua morte dolentes fratres consolando
relevat, de Dei misericordia sperare post
mortem suam denuntiat, deinde cum illis gaudiis
tantae festivitatis interesse sollicitus procurat. Sed
quia jam pene exanimis in majori ecclesia sancti
Petri, quo conventus fratrum conveniebat, interesse
non poterat, in ecclesia Dei genitricis et virginis
Mariae, aliquibus fratribus secum detentis, quasi
quidam festivus praecentor, psalmos et antiphonas

imponebat, benedictiones dabat, et quaeque officia
tantae festivitati congruentia, oblitus corporeae infirmitatis,
laetus persolvebat. Jucundus enim et
festivus, festive, non jam per speculum et in aenigmate,
sed facie ad faciem, Dominum venientem
suscipere volebat, et ad hoc toto desiderio suspirabat.
Erat certe sollicitus valde, ne minus imparatum
se inveniret jam imminens divinae vocationis
exitus. Viribus itaque corporis ex toto pene deficientibus,
per totam solemnitatem bajulorum manibus
per singulas horas dierum ac noctium, et celebrationes
missarum ad ecclesiam defertur. vivificis