PL 142, col. 956

consumpsit et ceram, paginam dimisit illaesam. Si
non ressuscitavit mortuorum corpora, sunt alia potiora
et clariora quae per eum Dominus patravit miracula. Si anima plus est quam corpus
[(Matth. VI)]
,
multo major et excellentior est animarum ad vitam
aeternam reparatio quam resuscitatio corporum ad
vitae hujus aerumnas et pericula redeuntium. Quantos
de morte animae et vitiorum voragine suscitavit
et in vias vitae suo exemplo introduxit, eorum numerositas,
soli Deo cognita, dinumerare non sinit.
His et ejuscemodi virtutibus clarus Deo et hominibus
exstitit charus. Multi catholici et honorabiles
clerici, religiosi monachi et reverendi abbates venerabantur
illum ut sanctissimum Patrem. Sancti et
sapientes episcopi tractabant illum ut charissimum

fratrem. Ab imperatoribus et imperatricibus, regibus
et mundi principibus senior appellabatur et dominus.
Honorabatur a pontificibus apostolicae sedis, et
vere erat eo tempore princeps religionis monasticae.
Ille D. Caesar et Maximus Otto eum diligebat pectore
toto. Diligebat eum ejusdem Caesaris conjux, diva
Adaleida imperatrix Augusta, charitate sincerissima
et devotione charissima. Diligebat eum eorum
filius humili devotione, imperator Otto, affectu
et non dissimili voto; Chuonradus, supradictae imperatricis
frater nobilis et pacificus, ejusque Mathildis
nobilissima conjux. Quanto frequentius faciem ejus
cernebant, tanto amplius in ejus amore crescebant.
Quid dicam de nobilissimo Henrico Burgundionum
duce? Quid de Lamberto, illustrissimo viro et nobilissimo

comite? Quid de Willelmo? quid de Ricardo
Aquitanorum et Normanorum fortissimis ducibus?
Quid de Italicis principibus et marchionibus?
Quantum illum Willelmus rector Provinciae
coluit, vita illius et finis ostendit. Per ejus