PL 143, col. 460
Vita S. Leonis (Wibertus), J. P. Migne
negotiis data occasione edidit, ad Michaelem
Caerularium Constantinopolitanum patriarcham
non semel scripsit, ut eum ad pacem inter
Graecos et Latinos conciliandam adhortaretur; cumque
ille noluisset a calumniis quas in Romanam
Ecclesiam evomebat abstinere, eum tandem per legatos
suos, quos ea de causa Constantinopolim misit,
e sede exturbavit; cujus sententiam exsecutioni
mandari voluit imperator, qui eumdem Michaelem
in exsilium deportari jussit. Non minus laboravit
piissimus pontifex in simoniacis et uxoratis presbyteris
exstirpandis. Istorum occasione decretum celebre
edidit, quod a Petro Damiani laudatur in epistola
ad Cunibertum episcopum Taurinensem, inserta
opusculo 18 ejus Operum novae editionis; quo
scilicet cautum est ut quaecunque damnabiles feminae
intra Romana moenia reperirentur presbyteris prostitutae,
extunc et deinceps Lateranensi palatio adjudicarentur
ancillae. Contra utrumque vitium multis in
conciliis actum est, sub Leone ejusque successoribus,
ut videre est in conciliorum collectionibus, ubi etiam
epistolae beati pontificis, quas modo laudabamus,
editae habentur.
3.
Berengarium archidiaconum Andegavensem,
qui contra realem praesentiam corporis Christi Domini
in eucharistia insurgebat, beatus Leo ab ecclesiastica
communione removit. Hae controversiae occasionem
praebuerunt varias synodos congregandi
ac edendi professionis fidei formulas, quibus fidei
catholicae integritas sartatecta servaretur; sed de
his alias. Hic vero observasse sufficiat quanta fuerit
pontificis nostri vigilantia in iis tum quae ad ecclesiasticam
disciplinam stabiliendam, tum quae ad
tuendam rectam fidem pertinebant. Unde mirum
non est si Victor III in ejus laudem asseruerit ab eo
omnia ecclesiastica renovata fuisse, novamque lucem,
ex quo pontificatum assumpsit, visam esse
mundo exoriri; sed illustrius est tanti pontificis
testimonium, quam ut ipsum hic integrum non referamus.
Haec itaque sunt ejus verba, quae quibusdam
miraculis a beato Leone patratis praemittit in
libro tertio Dialogorum: « Leo, de quo nobis est
sermo prae manibus, vir per omnia apostolicus, regali
genere ortus, sapientia praeditus, religione conspicuus,
omnique ecclesiastica doctrina apprime
eruditus, ac qui, quemadmodum scriptum est, coepit
invocare nomen Domini: quemque etiam vidi, ejusque
familiaritatem habere merui; saepe etiam eo in
ecclesia missas celebrante, cum illo ad divinum altare
sacris indutus vestibus steti, eique Evangelium
legi. A quo omnia ecclesiastica studia renovata ac
restaurata, novaque lux mundo visa est exoriri. Hic
saepe sacerdotale concilium advocans, sacerdotes,
diaconos et reliquos clericos non regulariter ordinatos
removit, et in eorum locis ad veri et summi Dei
cultum, qui digne ministrare possent, constituit.
Quotidie quoque per se suosque discipulos ubique
missos populis viam Domini, litteris et verbis praedicans,
ostendebat, qui per apostolicam vitam semper
Caerularium Constantinopolitanum patriarcham
non semel scripsit, ut eum ad pacem inter
Graecos et Latinos conciliandam adhortaretur; cumque
ille noluisset a calumniis quas in Romanam
Ecclesiam evomebat abstinere, eum tandem per legatos
suos, quos ea de causa Constantinopolim misit,
e sede exturbavit; cujus sententiam exsecutioni
mandari voluit imperator, qui eumdem Michaelem
in exsilium deportari jussit. Non minus laboravit
piissimus pontifex in simoniacis et uxoratis presbyteris
exstirpandis. Istorum occasione decretum celebre
edidit, quod a Petro Damiani laudatur in epistola
ad Cunibertum episcopum Taurinensem, inserta
opusculo 18 ejus Operum novae editionis; quo
scilicet cautum est ut quaecunque damnabiles feminae
intra Romana moenia reperirentur presbyteris prostitutae,
extunc et deinceps Lateranensi palatio adjudicarentur
ancillae. Contra utrumque vitium multis in
conciliis actum est, sub Leone ejusque successoribus,
ut videre est in conciliorum collectionibus, ubi etiam
epistolae beati pontificis, quas modo laudabamus,
editae habentur.
3.
Berengarium archidiaconum Andegavensem,
qui contra realem praesentiam corporis Christi Domini
in eucharistia insurgebat, beatus Leo ab ecclesiastica
communione removit. Hae controversiae occasionem
praebuerunt varias synodos congregandi
ac edendi professionis fidei formulas, quibus fidei
catholicae integritas sartatecta servaretur; sed de
his alias. Hic vero observasse sufficiat quanta fuerit
pontificis nostri vigilantia in iis tum quae ad ecclesiasticam
disciplinam stabiliendam, tum quae ad
tuendam rectam fidem pertinebant. Unde mirum
non est si Victor III in ejus laudem asseruerit ab eo
omnia ecclesiastica renovata fuisse, novamque lucem,
ex quo pontificatum assumpsit, visam esse
mundo exoriri; sed illustrius est tanti pontificis
testimonium, quam ut ipsum hic integrum non referamus.
Haec itaque sunt ejus verba, quae quibusdam
miraculis a beato Leone patratis praemittit in
libro tertio Dialogorum: « Leo, de quo nobis est
sermo prae manibus, vir per omnia apostolicus, regali
genere ortus, sapientia praeditus, religione conspicuus,
omnique ecclesiastica doctrina apprime
eruditus, ac qui, quemadmodum scriptum est, coepit
invocare nomen Domini: quemque etiam vidi, ejusque
familiaritatem habere merui; saepe etiam eo in
ecclesia missas celebrante, cum illo ad divinum altare
sacris indutus vestibus steti, eique Evangelium
legi. A quo omnia ecclesiastica studia renovata ac
restaurata, novaque lux mundo visa est exoriri. Hic
saepe sacerdotale concilium advocans, sacerdotes,
diaconos et reliquos clericos non regulariter ordinatos
removit, et in eorum locis ad veri et summi Dei
cultum, qui digne ministrare possent, constituit.
Quotidie quoque per se suosque discipulos ubique
missos populis viam Domini, litteris et verbis praedicans,
ostendebat, qui per apostolicam vitam semper