PL 146, col. 34
De suis tentationibus varia fortuna et scriptis (Othlonus S. Emmerammi Ratispone
adjutorii instrumenta ex lectione pari agnoscens;
aut me victoriam adeptam, quae mea nunquam
est, mihimet deputasse arbitretur; seu etiam,
quasi mihi defuisset protectio divina in meis, in
suis pariter tentationibus idem sibi venturum vereatur.
Cui suspicioni nullum dans locum, fateor me
contra diaboli insidias omni modo per gratiam divinam
instructum, seu desidia lasciviaque animi torpentem
nullo unquam certamine debito, aut vigiliarum,
aut jejunii, seu cujuscunque continentiae pro
viribus datis pugnasse. Nam ut praeteream collata
scientiae liberalis dona quae circumspectionis instrumenta
constant maxima, memini me frequenter, et
maxime cum primum de stratu meo in matutinis exsurgerem
horis, mox a quodam quasi mecum surgente,
mecumque simul gradiente, per ineffabilem
modum nunc increpari, interdum leniter admoneri,
crebro etiam humillimo nisu obsecrari pro emendatione
morum et vitiorum, eorum quidem inprimis
quae hesterno forsitan die ignoranter committens
pro nihilo duxi; deinde vero pro eorum emendatione,
quae in quocunque tempore admisi, aut
inepte ridendo, aut incaute loquendo, seu etiam inutilia
cogitando: postremo pro emendatione cujuslibet
vitii, quod longe jam antea perpetratum vix
memini.
Cumque hujusmodi inspiratione et instinctu circumventus
ecclesiam intrassem, et ad orationis studium
me suppliciter inclinassem aut prostravissem,
Deus scit quod non mentior, videbantur mihi
quod aliquid a me deposceret eodem studio orandi,
dicens: Sicuti igitur tibi gratum est ut a me rogata
consequaris, ita quoque mihi pretiosum constat,
si tu precibus obedias meis. Nonne ergo tu,
quem saepe rogavi, ut ne hoc aut illud vitium
geras, adhuc in illis perseveras? nunquid non adhuc
in te resident carnalium rerum desideria, servitutis
divinae negligentia, jactantiae et arrogantiae,
nec non vestitus superflui studium, illius hominis
odium, quem scis a te non esse odiendum, dicente
Scriptura: Omnis qui odit fratrem suum, homicida
est. Si enim ille te frustra persequens iniquus est,
quid ad te pertinet ut eum similiter persequaris?
Nonne scis scriptum: Mihi vindictam, ego retribuam,
dicit Dominus? Si vero talis est ut eum convertere
possis, cur hoc negligis? nonne ad hoc unicuique
ingenium liberalisque scientia a Deo praestatur,
ut alios aedificare moliatur? An arbitraris ut te tantummodo
in alios peccantem velim tolerare, et non
similiter alios in te delinquentes usque ad poenitentiam
exspectare? quin potius attende, quia sicut
omnium unum patientiae et paternitatis habeo affectum;
vos autem homines hoc decet omnimodo
providere ut tanta pietatis meae devotio vobis valeat
prodesse. Ubi ergo nunc est patientia et constantia,
nec non illa perfectio quam saepe Deo promisisti, si
ille te eripiens a periculis imminentibus constitueret
in habitu monasterio? En Deus effecit quod
mens tua saepe rogavit; tu quoque quare tuum tardas
aut me victoriam adeptam, quae mea nunquam
est, mihimet deputasse arbitretur; seu etiam,
quasi mihi defuisset protectio divina in meis, in
suis pariter tentationibus idem sibi venturum vereatur.
Cui suspicioni nullum dans locum, fateor me
contra diaboli insidias omni modo per gratiam divinam
instructum, seu desidia lasciviaque animi torpentem
nullo unquam certamine debito, aut vigiliarum,
aut jejunii, seu cujuscunque continentiae pro
viribus datis pugnasse. Nam ut praeteream collata
scientiae liberalis dona quae circumspectionis instrumenta
constant maxima, memini me frequenter, et
maxime cum primum de stratu meo in matutinis exsurgerem
horis, mox a quodam quasi mecum surgente,
mecumque simul gradiente, per ineffabilem
modum nunc increpari, interdum leniter admoneri,
crebro etiam humillimo nisu obsecrari pro emendatione
morum et vitiorum, eorum quidem inprimis
quae hesterno forsitan die ignoranter committens
pro nihilo duxi; deinde vero pro eorum emendatione,
quae in quocunque tempore admisi, aut
inepte ridendo, aut incaute loquendo, seu etiam inutilia
cogitando: postremo pro emendatione cujuslibet
vitii, quod longe jam antea perpetratum vix
memini.
Cumque hujusmodi inspiratione et instinctu circumventus
ecclesiam intrassem, et ad orationis studium
me suppliciter inclinassem aut prostravissem,
Deus scit quod non mentior, videbantur mihi
quod aliquid a me deposceret eodem studio orandi,
dicens: Sicuti igitur tibi gratum est ut a me rogata
consequaris, ita quoque mihi pretiosum constat,
si tu precibus obedias meis. Nonne ergo tu,
quem saepe rogavi, ut ne hoc aut illud vitium
geras, adhuc in illis perseveras? nunquid non adhuc
in te resident carnalium rerum desideria, servitutis
divinae negligentia, jactantiae et arrogantiae,
nec non vestitus superflui studium, illius hominis
odium, quem scis a te non esse odiendum, dicente
Scriptura: Omnis qui odit fratrem suum, homicida
est. Si enim ille te frustra persequens iniquus est,
quid ad te pertinet ut eum similiter persequaris?
Nonne scis scriptum: Mihi vindictam, ego retribuam,
dicit Dominus? Si vero talis est ut eum convertere
possis, cur hoc negligis? nonne ad hoc unicuique
ingenium liberalisque scientia a Deo praestatur,
ut alios aedificare moliatur? An arbitraris ut te tantummodo
in alios peccantem velim tolerare, et non
similiter alios in te delinquentes usque ad poenitentiam
exspectare? quin potius attende, quia sicut
omnium unum patientiae et paternitatis habeo affectum;
vos autem homines hoc decet omnimodo
providere ut tanta pietatis meae devotio vobis valeat
prodesse. Ubi ergo nunc est patientia et constantia,
nec non illa perfectio quam saepe Deo promisisti, si
ille te eripiens a periculis imminentibus constitueret
in habitu monasterio? En Deus effecit quod
mens tua saepe rogavit; tu quoque quare tuum tardas