PL 146, col. 449
2 cum scholio 2 ſactum est, quod in aliorum codicum semper mar- gine apparet. Inserendis his marginalibus texius ipse nonnunquam immutatas est, ideoque lector diligens ſacile quam violenter et incongrue hoc factum sit, animadveriet, veluti Il.
u, c.- 74; l. in, c. 35. Ita etiam videbit I. in, r. 68, codicis 3 I. rv, c. 39, statim ſtnem capitis 37 secutum esse, a quo per caput 38 hie intrusum se- paratum est.
Sunt vel harum notarum marginalium nounulle que in diversis codicibus diversis locis textus inserte sunt, velut ea que de Agcomannis proſeruntur I. u, c. 74. Omnium additamentorum nulla ſere sunt quæ lam evidenter Adami ipsius manum prodant, quam ea quæ in fine libri m1 (in cod.
3 1. rv, cap. 38, 41-46) reperiuntur. Adamus ig prima librorum De geslis archiepiscoporum Hammenbaurgensium recensione hos scriptoris excusalione et lectoris admonitione, gaz in codice 3 l.
iv, c. 40 reperiuntur, finjerat, Capita I. w 41-46, solummodo agnnt de legatione ecclesize Hammenburgiensis sive de ecclesiis prater Saxonicas ei $suljectis, in lerris quarum situm et incolas libellus De descriptione insularum Aquilonis illustrat.
Quare hac capita, ut nobis videtur, reetius huic libello praposuisset, que libro antecedenti addidit et vel per ipsam particulam autem cuin capite 40 conjunxit. Hoc ita per Adamum institutum esse vix credimus.
Ab alio quam ab ipso auctore tum hc, tum repetitio magne partis |. in, c. 23, in capite 70 (cod. 3 l. rv, e. 42) facilius fieri potuerunt.
Si vero ad dicendi genus et Sallustii imitationem altenderis , capita ultima libri tertii vix alii quam ipsi Adamo ascribere poteris. Recte igitur egisse nobis videmur, ea que desunt co:lici Vindobonensi, sed quæ cœteri codices textui omnes intercalaverunt, et ipsi eidem jungentes, un- cis tamen additis, ut ſaciljus ista a textn antiquis-
simo distinguantur, et quam ineple nonnunquam ſacta sit insertio facile animadvyertatur. Ubi inter- calationes in codicibus diversis locis ſactæ sunt, codicem Guellerbytanum secuti sumus. Pluribus vero hie agendum videtur de codice llavniensi (4), tum quia in illo reperimus tex tum qui ex Lindenbrogii editione ſere $9lus notuis est, lum quia quæstio est proposita utrum lexius codicis
4 Adami ipsius secundis curis debeatur, et ipse juxta lextum co:!icis 1 prelo subjicieadus sit! Nemini dubium est textum codicis 2 et 5, qui cum codicibus 1 et 6 magis convenit, antiquiorem esse ill» codicis 4.
u, c. 41, - diem emortualem Oddari prepositi; |. u, c. 42, ſundationem monasterii Rosanveld; l. 11, c. 76, de Gisla regina Bremam accedente, et scholia 38, 59 et 66, que accuratiorem monaslerii Bremensis cognitionem eerte probant.
u, c.- 74; l. in, c. 35. Ita etiam videbit I. in, r. 68, codicis 3 I. rv, c. 39, statim ſtnem capitis 37 secutum esse, a quo per caput 38 hie intrusum se- paratum est.
Sunt vel harum notarum marginalium nounulle que in diversis codicibus diversis locis textus inserte sunt, velut ea que de Agcomannis proſeruntur I. u, c. 74. Omnium additamentorum nulla ſere sunt quæ lam evidenter Adami ipsius manum prodant, quam ea quæ in fine libri m1 (in cod.
3 1. rv, cap. 38, 41-46) reperiuntur. Adamus ig prima librorum De geslis archiepiscoporum Hammenbaurgensium recensione hos scriptoris excusalione et lectoris admonitione, gaz in codice 3 l.
iv, c. 40 reperiuntur, finjerat, Capita I. w 41-46, solummodo agnnt de legatione ecclesize Hammenburgiensis sive de ecclesiis prater Saxonicas ei $suljectis, in lerris quarum situm et incolas libellus De descriptione insularum Aquilonis illustrat.
Quare hac capita, ut nobis videtur, reetius huic libello praposuisset, que libro antecedenti addidit et vel per ipsam particulam autem cuin capite 40 conjunxit. Hoc ita per Adamum institutum esse vix credimus.
Ab alio quam ab ipso auctore tum hc, tum repetitio magne partis |. in, c. 23, in capite 70 (cod. 3 l. rv, e. 42) facilius fieri potuerunt.
Si vero ad dicendi genus et Sallustii imitationem altenderis , capita ultima libri tertii vix alii quam ipsi Adamo ascribere poteris. Recte igitur egisse nobis videmur, ea que desunt co:lici Vindobonensi, sed quæ cœteri codices textui omnes intercalaverunt, et ipsi eidem jungentes, un- cis tamen additis, ut ſaciljus ista a textn antiquis-
simo distinguantur, et quam ineple nonnunquam ſacta sit insertio facile animadvyertatur. Ubi inter- calationes in codicibus diversis locis ſactæ sunt, codicem Guellerbytanum secuti sumus. Pluribus vero hie agendum videtur de codice llavniensi (4), tum quia in illo reperimus tex tum qui ex Lindenbrogii editione ſere $9lus notuis est, lum quia quæstio est proposita utrum lexius codicis
4 Adami ipsius secundis curis debeatur, et ipse juxta lextum co:!icis 1 prelo subjicieadus sit! Nemini dubium est textum codicis 2 et 5, qui cum codicibus 1 et 6 magis convenit, antiquiorem esse ill» codicis 4.
u, c. 41, - diem emortualem Oddari prepositi; |. u, c. 42, ſundationem monasterii Rosanveld; l. 11, c. 76, de Gisla regina Bremam accedente, et scholia 38, 59 et 66, que accuratiorem monaslerii Bremensis cognitionem eerte probant.