PL 147, col. 367

Christi a lupina rabie undique oculatus sollertissime
muniendo, non modo alibi, verum in ipsa Romana
urbe nonnullos adversarios et insidiatores
antichristianos propter justitiam sustinebat. E quibus
quidam nomine Quintius, raptor sacrilegus
et praedo facinorosus, post multas insidias vesanus
et sacrilegus contemptor omnium sacrorum Dei,
consurgens in illum in nocte sacratissima nativitatis
Domini, cum ad Sanctam Mariam majorem missas
faceret, cum manu armatorum vesana aecclesiam
irrumpere furiosus, et antequam postcommunialem
orationem eucharistiatus finiret, ab altari rapuit,
vulneratum cepit, et in turrim suam tanquam
latronem sacrilegum cum maximo ludibrio tractum,
et miserabiliter coartatum incarceravit. Ibi diu

gladio super collum illius furialiter stricto, torvus,
minax, et omnifariam terrificus, thesaurum et firmissima
sancti Petri castella in beneficia sibi extorquere
non cessavit ab eo; set omnino non potuit.
Nec mora, hoc summopere lamentabili per totam
aecclesiam sacrilegio tota civitas ejulabiliter nimis
commota est; turrim ipsam cum maximo zeli Dei
fervore inpugnant, et eam, domno papa quem jam
interfectum putabant inde erepto, destruunt, et totum
quod ad Crescentium pertinebat, in brevi
dissipant, ipso vix interventu papae, cui se reum
dederat, inde vivo propulsato, uno autem solo, qui
papam in caput sacrilegus vulneravit, ibidem interfecto;
sic apostolicus gratanter ad altare rediens,
missas consummavit.
Quincius vero solita papam deluserat vecordia;
quippe in turri sua dum civium suorum tumultum
zelumque Dei in se ardentissimum videret, metuens
vitae suae et suorum, confessus est ipsi peccatum
suum, et oboedientiam dignamque poenitentiam et
satisfactionem ei devotione quamvis simulata promisit.
Quod ex toto parvipendens, noctu Urbe fuga
lapsus evasit. Dehinc papa datis indutiis eum ad
poenitentiam, quam inposuit, revocavit; ipse autem
non modo apostata in hujusmodi factus est, quin
etiam quoddam castellum firmissimum ibi contiguum
occupavit, ubi latrocinando rapinis et sanguine
victitabat. Unde papa per Praenestinum episcopum
fecit eum excommunicatum damnari. Ipse
autem regi per omnia morigerus, sic per biennium

grassabatur, Dei contemptor induratu.
Tandem vero rex, non modico furore post discessum
virorum praedictorum permotus, et indignum
ducens se a quoquam reprehendi debere