PL 148, col. 1060
Nee reſert quo apud Trithemium legitur Bernoldus, in nostris vero codicibus Bern Adus, quia unius liter discrimen censeri non debet ſacere discrimen personarum ; præsertim si cætera consonent, ut hie certe consonant.
Et quam parva est differentia inter hæc tria : Bernaldus, Ber noldus, Bertoldus. Nam, quod aliqui videntur mutasse in Bernardum, id longius paulum a vera ortho- - ——_— elsi nec tanta est yarietas quz in nomine litteris tam affinibus constante non potueril ace b Fuisse autem Bernaldum, seu Bernoldum istum cause Gregorii VII, hoc est causæ legibus divini hn
manique juris consentanex, addictissimum, maniſestum sit lum ex his quas modo vulgamus lucubratio- nibus, tum ex Chronico illius, ubi _—_— VII semper ut wirum sanctum, sicut revera erat, prædicat; et adversarios cjus meritis insectationibus prosequitur, ita ut hæretico editori bilem propemodum ob haue causam .
Bernardus ille, ad quem exstat primus tractatus Bernaldi, et præsertim duz aliæ ejusdem Bernaldi ad eumdem Bernardum, et una Bernardi ad Bernaldum, alius non ſuit is de quo Trithemius hec in libro De viris illustribus Germanize, et in «a Seri icorum : Bernardus monachus cenobii S.
Viti, Corbeiensis in Saxonia ordinis S. icti, vir in divinis Scripturis studiosus et eruditus, ia secularibus litteris suſſic ienter doctus, ingenio sub tilis et clarus eloquio, carmine peritus et prosa.
Scripsit nonnulla ingenii gui —— quibus nomen suum posteris notum fecit. Ad Hartwicum (in Chronico Bertoldi vocatur 1 agdeburgensem arckiepiscopum, edidit volumen, luculento quidem sed amaro sermone, contra Henricum TV regem 3ed tertium imperatorem ; in quo clare patet quam gravis et odios us ſuerit idem Henricus Saronibus.
Petri ſerrentissi mus, in Saxonia (nimirum in monasterio Corbeiensi), sub monaslica proſessione migrarit ad Dominum. De eodem Bernardo idem Bernoldus, anno 1091 : Bernardus quoque Conslantiensis magister scholarum, cujus obitum supra notarimus, multa nobis sui ingenii monu- menta reliquit, multaque pro Catholicis contra schismaticos aui temporis elegantissime scripsit.
Et post mulla alia, quæ supra in Apologia pro Gregorio Vil testimonio decimo nono recitavimus, deque Bernardi hujus nimio zelo, eo usque progress0 ut excommunicatorum sacramenta valere negaret, subdit Bernaldus : Cœte- rum, si quis plenius hc nosse desiderat, scriptum —_— ad eumdem Bernardum de eadem quastione di- rectum diligentissime perlegat ; in quo testimoniis SS.
Patrum evidentissime docebitur quid sancti Patres de illa questione censuerint sentiendum. Quis est ille quidam, cujus scriptum antidoti loco citat Bertoldus —— nisi ipsemet Chronici illius scriptor et -auctor ? Quod est hoc scriptum, nisi primus tra- clatus De sacramentis excommunicatorum ad Bernardum destinatus, quem etiam precepforem appellat ? Cui adde Apologeticum decretis Gregorii VH ct epistolam ad Bernardum, quam infra invenies, in qua
Blasii, in eodem argu- mento adversus schismaticos versatum ; sie enim scribit: Bernardus monachus de S. Blasio natione — manicus, vir sacrarum (itterarum studiis doctus, et in primis eruditus, ingenio clarus, ac disertus eloquio, fidei propugnator acerrimus, princeps $u@t alis philosophorum sacrarumque litterarum doctor subtilissimus, 4 apologeticas orationes contra schismaticorum — ad Adelbertum Spirensem praepositum; in
precipue deſendit quod ipse et alii monachi S. Blasii merito ab excommunicatis abslincant. Circum- et ejusdem de lege excommunicationis epistola ad Adelbertum Argentinensem prapositum. De eadem re epistolæ dum ad Rechonem quemdam, et plura alia scripturarum ejus monimenta Ecclesie Dei pro- cio presbyterorum, ad ſratres in Rettenback.
Ad Uvalterum sacerdotem tractatus de s0lutione juramen- torum. Ad iss. antistitem Gebehardum de excommunicatorum ordinatione, et salxte parrutorum, qui ab excommunicatis + —0 sunt, et aliis quibusdam ad concilium proxime ſuturum pertinentibus.
Blasio. Et nusquam ulla exstant vestigia quod Bernoldus seu Bernaldus, cujus nunc scripta vulgamus, monasticam vitam professns ſuerit. Quid si isti ex Bernardo no- stro monacho Corbeiensi, prius magistro scholarum Constantiensium, cudissent nobis monachum S.
Bla- $11? Nam, si quis talis exstitit, qui | cet ut fugeret Trithemium, qui nullum Bernardum de S. Blasio agnoscit, sed, solum Bernaldum presbyterum, ex Bernardum Corbeiensem ? Et cur nullus Bernardus Cor- beiensis apud Eisengrinium comparet, sed solus Bernardus de S.
Blasio cum nostro Bernoldo scu Ber- nal do non conſundat. Ceterum Adalbertus, qui cum Bernaldo duas epistolas ad Bernardum Constantiensium scholarum magi- Strum et postea monachum Corbeiensem misit, non videtur esse alius quam ille de quo Bernaldus ipse in Chronico : Doctor Adalbertus, ſacto verboque disertus, jam xxx annis mundo crucifizus, et in fine ad evan-
gelicam perſectionem perductus, migravit ad Dominum tertio Nonas Decembris, nempe, anno Domini 1079. Alboinus, ad quem Bernaldus aliquot epistolas scribit, adeo placuit Wvrico ut eum inter testes Luthe- ranæ veritatis posuerit in suo catalogo : In fragmentis Aventim, inquit Hyricus, inrenio Alboinum quem- dam, admodum doctum virum, qui ante CCC annos virit, deſendisse conjugium sacerdotum.
Scilicet quisquis castitati, seu continentize, et apostolica sedis sanctionibus adversatur, is derepente vir doctus et pius in Ulyrici schola ellicitur, etiam absque doctri at pictate, aptusque est, testari veritatem, sed Lutheraram «<t
Et quam parva est differentia inter hæc tria : Bernaldus, Ber noldus, Bertoldus. Nam, quod aliqui videntur mutasse in Bernardum, id longius paulum a vera ortho- - ——_— elsi nec tanta est yarietas quz in nomine litteris tam affinibus constante non potueril ace b Fuisse autem Bernaldum, seu Bernoldum istum cause Gregorii VII, hoc est causæ legibus divini hn
manique juris consentanex, addictissimum, maniſestum sit lum ex his quas modo vulgamus lucubratio- nibus, tum ex Chronico illius, ubi _—_— VII semper ut wirum sanctum, sicut revera erat, prædicat; et adversarios cjus meritis insectationibus prosequitur, ita ut hæretico editori bilem propemodum ob haue causam .
Bernardus ille, ad quem exstat primus tractatus Bernaldi, et præsertim duz aliæ ejusdem Bernaldi ad eumdem Bernardum, et una Bernardi ad Bernaldum, alius non ſuit is de quo Trithemius hec in libro De viris illustribus Germanize, et in «a Seri icorum : Bernardus monachus cenobii S.
Viti, Corbeiensis in Saxonia ordinis S. icti, vir in divinis Scripturis studiosus et eruditus, ia secularibus litteris suſſic ienter doctus, ingenio sub tilis et clarus eloquio, carmine peritus et prosa.
Scripsit nonnulla ingenii gui —— quibus nomen suum posteris notum fecit. Ad Hartwicum (in Chronico Bertoldi vocatur 1 agdeburgensem arckiepiscopum, edidit volumen, luculento quidem sed amaro sermone, contra Henricum TV regem 3ed tertium imperatorem ; in quo clare patet quam gravis et odios us ſuerit idem Henricus Saronibus.
Petri ſerrentissi mus, in Saxonia (nimirum in monasterio Corbeiensi), sub monaslica proſessione migrarit ad Dominum. De eodem Bernardo idem Bernoldus, anno 1091 : Bernardus quoque Conslantiensis magister scholarum, cujus obitum supra notarimus, multa nobis sui ingenii monu- menta reliquit, multaque pro Catholicis contra schismaticos aui temporis elegantissime scripsit.
Et post mulla alia, quæ supra in Apologia pro Gregorio Vil testimonio decimo nono recitavimus, deque Bernardi hujus nimio zelo, eo usque progress0 ut excommunicatorum sacramenta valere negaret, subdit Bernaldus : Cœte- rum, si quis plenius hc nosse desiderat, scriptum —_— ad eumdem Bernardum de eadem quastione di- rectum diligentissime perlegat ; in quo testimoniis SS.
Patrum evidentissime docebitur quid sancti Patres de illa questione censuerint sentiendum. Quis est ille quidam, cujus scriptum antidoti loco citat Bertoldus —— nisi ipsemet Chronici illius scriptor et -auctor ? Quod est hoc scriptum, nisi primus tra- clatus De sacramentis excommunicatorum ad Bernardum destinatus, quem etiam precepforem appellat ? Cui adde Apologeticum decretis Gregorii VH ct epistolam ad Bernardum, quam infra invenies, in qua
Blasii, in eodem argu- mento adversus schismaticos versatum ; sie enim scribit: Bernardus monachus de S. Blasio natione — manicus, vir sacrarum (itterarum studiis doctus, et in primis eruditus, ingenio clarus, ac disertus eloquio, fidei propugnator acerrimus, princeps $u@t alis philosophorum sacrarumque litterarum doctor subtilissimus, 4 apologeticas orationes contra schismaticorum — ad Adelbertum Spirensem praepositum; in
precipue deſendit quod ipse et alii monachi S. Blasii merito ab excommunicatis abslincant. Circum- et ejusdem de lege excommunicationis epistola ad Adelbertum Argentinensem prapositum. De eadem re epistolæ dum ad Rechonem quemdam, et plura alia scripturarum ejus monimenta Ecclesie Dei pro- cio presbyterorum, ad ſratres in Rettenback.
Ad Uvalterum sacerdotem tractatus de s0lutione juramen- torum. Ad iss. antistitem Gebehardum de excommunicatorum ordinatione, et salxte parrutorum, qui ab excommunicatis + —0 sunt, et aliis quibusdam ad concilium proxime ſuturum pertinentibus.
Blasio. Et nusquam ulla exstant vestigia quod Bernoldus seu Bernaldus, cujus nunc scripta vulgamus, monasticam vitam professns ſuerit. Quid si isti ex Bernardo no- stro monacho Corbeiensi, prius magistro scholarum Constantiensium, cudissent nobis monachum S.
Bla- $11? Nam, si quis talis exstitit, qui | cet ut fugeret Trithemium, qui nullum Bernardum de S. Blasio agnoscit, sed, solum Bernaldum presbyterum, ex Bernardum Corbeiensem ? Et cur nullus Bernardus Cor- beiensis apud Eisengrinium comparet, sed solus Bernardus de S.
Blasio cum nostro Bernoldo scu Ber- nal do non conſundat. Ceterum Adalbertus, qui cum Bernaldo duas epistolas ad Bernardum Constantiensium scholarum magi- Strum et postea monachum Corbeiensem misit, non videtur esse alius quam ille de quo Bernaldus ipse in Chronico : Doctor Adalbertus, ſacto verboque disertus, jam xxx annis mundo crucifizus, et in fine ad evan-
gelicam perſectionem perductus, migravit ad Dominum tertio Nonas Decembris, nempe, anno Domini 1079. Alboinus, ad quem Bernaldus aliquot epistolas scribit, adeo placuit Wvrico ut eum inter testes Luthe- ranæ veritatis posuerit in suo catalogo : In fragmentis Aventim, inquit Hyricus, inrenio Alboinum quem- dam, admodum doctum virum, qui ante CCC annos virit, deſendisse conjugium sacerdotum.
Scilicet quisquis castitati, seu continentize, et apostolica sedis sanctionibus adversatur, is derepente vir doctus et pius in Ulyrici schola ellicitur, etiam absque doctri at pictate, aptusque est, testari veritatem, sed Lutheraram «<t