PL 148, col. 66
Vita S. Gregorii VII (Paulus Bernriedensis), J. P. Migne
exspectavit, quo Romanam Ecclesiam, ut ceteras,
sibi subjicere posset: ad quod postea, ut
reipsa patuit, annisu quo valuit erectus est. Nam
mortuo Nicolao II Papa, subintroductoque sanctae
memoriae Alexandro, vesania suae mentis arreptus,
haereticum Cadaloum, Parmensem male nominatum
Episcopum, data per manum suam investitura, in
Papam erigere non formidavit. Verum, cedentibus
omnibus, controversus Deo, quod deliberaverat,
nequaquam ad effectum perducere potuit. Quo tempore
quantis sit paternis litteris commonitus, ejusdem
Patris Alexandri libri testantur.
52.
Cui Pater Gregorius, postquam Domini voluntate,
fugiens et renitens, succedere coactus est, ut
decebat, paterna illum visitavit commonitione;
orans et postulans ut pro amore omnium Regis,
etiam pro sui status salute, pro animae suae remedio,
ab actis, quibus oportebat tantum sanctae Ecclesiae
filium et membrum abstinere, pedem retraheret;
agnosceretque Regem Regum super se inspectorem,
qui, cordium consilia et tenebrarum abscondita cognoscens,
unicuique secundum opera sua reddit;
rogans etiam ut consiliarios pessimos, qui magis
sua quam eum diligebant, dimitteret: quoniam talium
consiliis consentire, nihil aliud esse quam
mortem acquirere, regnumque subvertere, et in fabulam
cunctis gentibus fieri velle, significabat. Ad
hoc Rex ipse parumper commotus litteras supplices,
et magis (ut postea claruit) subdolas, emendationem
promittentes, misit. Allatis itaque litteris,
tota Ecclesia laetata est; sperans Sacerdotium et
Regnum, Dei gratia coadunandum, ad purgandum
omne quod in ipsa sparsim incumbebat sordidum.
Tunc communi consilio definitum est ut pro tanta
causa, tamque Deo digna ratione, Agnes mater ejus
Augusta, una cum venerabilibus Episcopis, Ostiensi
videlicet et Praenestino, a latere Domini Papae missis,
Regem cum Apostolicis litteris adiret, ut, tanta
promissione percognita, certum finem malae rei hactenus
commissae imponere vellet. Quam Rex ipse
cum memoratis Apostolicis nuntiis honorifice suscepit:
reversusque ad cor, ut justum fuit, in omnibus
Deo et S. Petro satisfecit. Quidquid etiam Legati
sibi superposuerunt, humillima mente portare promisit
in manibus eorum, de cetero se custodire,
omnesque Simoniacos malosque consiliarios et excommunicatos
a se procul repellere, et Dei Ecclesiam,
secundum Canonicam institutionem, per consilium
Papae ordinandam componendamque dimittere.
His aliisque causis determinatis, ad Apostolicum
reversi sunt.
53.
Rex quoque reversus est ad eadem volutabra
quibus involvi consuerat; credens nimirum magis
suae blandienti voluntati malisque consiliariis, quam
sanae religioni. Ad quod corrigendum mater ejus
sibi subjicere posset: ad quod postea, ut
reipsa patuit, annisu quo valuit erectus est. Nam
mortuo Nicolao II Papa, subintroductoque sanctae
memoriae Alexandro, vesania suae mentis arreptus,
haereticum Cadaloum, Parmensem male nominatum
Episcopum, data per manum suam investitura, in
Papam erigere non formidavit. Verum, cedentibus
omnibus, controversus Deo, quod deliberaverat,
nequaquam ad effectum perducere potuit. Quo tempore
quantis sit paternis litteris commonitus, ejusdem
Patris Alexandri libri testantur.
52.
Cui Pater Gregorius, postquam Domini voluntate,
fugiens et renitens, succedere coactus est, ut
decebat, paterna illum visitavit commonitione;
orans et postulans ut pro amore omnium Regis,
etiam pro sui status salute, pro animae suae remedio,
ab actis, quibus oportebat tantum sanctae Ecclesiae
filium et membrum abstinere, pedem retraheret;
agnosceretque Regem Regum super se inspectorem,
qui, cordium consilia et tenebrarum abscondita cognoscens,
unicuique secundum opera sua reddit;
rogans etiam ut consiliarios pessimos, qui magis
sua quam eum diligebant, dimitteret: quoniam talium
consiliis consentire, nihil aliud esse quam
mortem acquirere, regnumque subvertere, et in fabulam
cunctis gentibus fieri velle, significabat. Ad
hoc Rex ipse parumper commotus litteras supplices,
et magis (ut postea claruit) subdolas, emendationem
promittentes, misit. Allatis itaque litteris,
tota Ecclesia laetata est; sperans Sacerdotium et
Regnum, Dei gratia coadunandum, ad purgandum
omne quod in ipsa sparsim incumbebat sordidum.
Tunc communi consilio definitum est ut pro tanta
causa, tamque Deo digna ratione, Agnes mater ejus
Augusta, una cum venerabilibus Episcopis, Ostiensi
videlicet et Praenestino, a latere Domini Papae missis,
Regem cum Apostolicis litteris adiret, ut, tanta
promissione percognita, certum finem malae rei hactenus
commissae imponere vellet. Quam Rex ipse
cum memoratis Apostolicis nuntiis honorifice suscepit:
reversusque ad cor, ut justum fuit, in omnibus
Deo et S. Petro satisfecit. Quidquid etiam Legati
sibi superposuerunt, humillima mente portare promisit
in manibus eorum, de cetero se custodire,
omnesque Simoniacos malosque consiliarios et excommunicatos
a se procul repellere, et Dei Ecclesiam,
secundum Canonicam institutionem, per consilium
Papae ordinandam componendamque dimittere.
His aliisque causis determinatis, ad Apostolicum
reversi sunt.
53.
Rex quoque reversus est ad eadem volutabra
quibus involvi consuerat; credens nimirum magis
suae blandienti voluntati malisque consiliariis, quam
sanae religioni. Ad quod corrigendum mater ejus