PL 149, col. 428
Vita S. Anastasii (Galterius Saveyr), J. P. Migne
referretur, et inde diu et multum dissererent,
tandem sermo directus est ad abbatem. Cognovit vir
Dei Anastasius quod abbas erat Simoniacus, et per
pecuniam infinitam quam dederat in abbatiam subintraverat.
Unde supra modum dolens, et affirmans
se diabolica fraude deceptum, quippe qui locum idoneum
suo proposito quaesierat, et in laqueum nefandi
hostis pene ceciderat, recessit inde, et quamdam
insulam ingressus in ipso introitu supradicti
maris, in basilica quadam Dei Genitricis Mariae, solus
manere coepit, jejuniis vigiliis et orationibus
vacans.
4.
Ubi cum aliquanto tempore vita eximiae conversationis
claruisset, et fama ejus longe lateque
diffunderetur, venerabilis abbas, Hugo nomine, qui
Cluniacensi monasterio eodem tempore praeerat,
ad revineenda [ f. revisenda] coenobia, exhortatione
fratrum, qui per diversa loca et longe remota Deo
deserviebant, cum multis fratribus exivit. Unde factum
est ut ad mare Britannicum perveniret; ubi
audita vita et conversatione viri Dei Anastasii, misit
duos de fratribus in insulam ad praedictam basilicam,
et mandavit viro Dei, ut ad se gratia colloquendi
exiret; de cujus enim bona conversatione audierat,
eum et videre desiderabat. Qui audito venerabilis
viri abbatis adventu, cum magno gaudio exivit; quem
abbas honorifice suscepit, et de vita et conversatione
ejus studiose requisivit. A quo cum omnia audivisset,
et quomodo propter Simoniam de loco in quo
habitum susceperat exivisset, votumque ejus intellexisset,
gavisus est valde super bona conversatione
ejus, et quibus modis potuit in Dei servitio
eum confortavit. Cumque per aliquot dies de vita et
conversatione Cluniacensium fratrum abbas multum
referret, virum Dei monuit, et multum rogavit ut
Cluniacum secum adiret, ubi et votum suum complere
posset, et exemplum bonae conversationis caeteris
fratribus daret. Cujus petitioni vir Dei Anastasius
acquiescens, cum eo iter arripuit. Cumque Cluniacum
veniret, magnam dilectionem et humilitatis
familiaritatem apud omnes fratres habebat; omnes
unanimiter diligebat, omnes enim in Dei servitio
vitae suae exemplo dirigebat. Diu namque vitam mirabilem
duxit, dum sese dabat exemplar bonae conversationis.
Caeteris enim fratribus signo dato ad
refectorium euntibus, vir Dei ad orationem remanebat,
et nocte quiescentibus cunctis surgebat, et
genu flexo fere tota nocte orabat, pane et aqua contentus
vivebat, et hoc etiam quasi in momento accipiebat.
Semel in anno in solitudines vel in praerupta
tandem sermo directus est ad abbatem. Cognovit vir
Dei Anastasius quod abbas erat Simoniacus, et per
pecuniam infinitam quam dederat in abbatiam subintraverat.
Unde supra modum dolens, et affirmans
se diabolica fraude deceptum, quippe qui locum idoneum
suo proposito quaesierat, et in laqueum nefandi
hostis pene ceciderat, recessit inde, et quamdam
insulam ingressus in ipso introitu supradicti
maris, in basilica quadam Dei Genitricis Mariae, solus
manere coepit, jejuniis vigiliis et orationibus
vacans.
4.
Ubi cum aliquanto tempore vita eximiae conversationis
claruisset, et fama ejus longe lateque
diffunderetur, venerabilis abbas, Hugo nomine, qui
Cluniacensi monasterio eodem tempore praeerat,
ad revineenda [ f. revisenda] coenobia, exhortatione
fratrum, qui per diversa loca et longe remota Deo
deserviebant, cum multis fratribus exivit. Unde factum
est ut ad mare Britannicum perveniret; ubi
audita vita et conversatione viri Dei Anastasii, misit
duos de fratribus in insulam ad praedictam basilicam,
et mandavit viro Dei, ut ad se gratia colloquendi
exiret; de cujus enim bona conversatione audierat,
eum et videre desiderabat. Qui audito venerabilis
viri abbatis adventu, cum magno gaudio exivit; quem
abbas honorifice suscepit, et de vita et conversatione
ejus studiose requisivit. A quo cum omnia audivisset,
et quomodo propter Simoniam de loco in quo
habitum susceperat exivisset, votumque ejus intellexisset,
gavisus est valde super bona conversatione
ejus, et quibus modis potuit in Dei servitio
eum confortavit. Cumque per aliquot dies de vita et
conversatione Cluniacensium fratrum abbas multum
referret, virum Dei monuit, et multum rogavit ut
Cluniacum secum adiret, ubi et votum suum complere
posset, et exemplum bonae conversationis caeteris
fratribus daret. Cujus petitioni vir Dei Anastasius
acquiescens, cum eo iter arripuit. Cumque Cluniacum
veniret, magnam dilectionem et humilitatis
familiaritatem apud omnes fratres habebat; omnes
unanimiter diligebat, omnes enim in Dei servitio
vitae suae exemplo dirigebat. Diu namque vitam mirabilem
duxit, dum sese dabat exemplar bonae conversationis.
Caeteris enim fratribus signo dato ad
refectorium euntibus, vir Dei ad orationem remanebat,
et nocte quiescentibus cunctis surgebat, et
genu flexo fere tota nocte orabat, pane et aqua contentus
vivebat, et hoc etiam quasi in momento accipiebat.
Semel in anno in solitudines vel in praerupta