PL 152, col. 422
tis $u% nos modo ad petitentiam provocal, injurias conlemplus tandem non ulciscetur ? 686, Quid enim est perversi'1s, quid tam rationem, Ju li-jam ipsamque naturam oppugnans, quam creatu: am plus diligere quam Factorem ? Quid er, 0 a.endum censes, charissime ?.
Quid nisi divinis dere « on-iliis, cedcre veritati, gue fallere non pulest ? Consulit namque in commune d.cens : « Ve- « nite ad me omnes, qui laboralis et onerali eslis, « et ego reliciam vas; » Nonne pessimus et inulilis est labor, concupiscentia distendi, -$ollicitu.
iniLus el anxietatibus, timore et dolore, pro concupitis incessanter affligi ? Quod- vero onus est gravius, B quam quod mentem a $sublimi dignitatis suz arce in infirma deprimit, quod est injuslitia omnis ? Fuge .ergo, frater mi, ſuge has molestias et m'serias omnes, et transler te a lempeslate hujus mundi in
tutam et quietam portus stationem. ' Novit etiam _ prudentia tua, quid nobis Sapieatia dicat. « Nisi quis « renunliaverit omnibus, que possidet, non polest « meus esse discipulus.
» Quod quam pulchrum, quam Sit ulile, quamque jucundum in schola ejus Sub disciplina Spiritus S. manere, divinam adipi> ci philosophiam, que svla dat beatitudinem veram, quis noa videal? Quapropler operz pretium es, diligenti examinatione prudentiain tluam isla per- pendere; quod si amor Dei te non invital, tantorum premiorum utilitas te non provocat, sallem neces-
Silas et timor penarum ad hoc compellere debet. 687, Scis namque, qua $spovusione obligatus es, et quam omnipotens cst ac lerribilis sit, cui temet- ipsum munus gratum et omnino acceptabile devovisti; cui nec mentiri licet, nec expedit.
Nec enim patitur inulte $se irrideri. Reminisritur quippe dilectio tua, quod, cum ego et tu et Frilcius Monoculus quadam die Simnl fuissemus in hortulo a jacenti domui Ale, ubi tunc hospitabal [al.
melius., hospilabatur}, Ce ſal- sis oblectationibus et perituris mundi hujus diviliis, nec non de perennis gloriee gaudiis aliquandiu, ut opinor, tractaremus ; unde diviuo a:rore ferventes prom:simus ac vovimus Spiritui S., in proximo ſugitiva sculi relinquere, et zterna captare, nec non monachicum habitum recipere.
Quod et in vici- no peractum essel, nisi tunc Fulcius Romam abiisset, ad cujus reditum peragenda distulimus. Quo moram ſfaciente aliisque intervenientibus causis, divinus amor elanguil, refrignit animus, ſerrorque evanuit.
Qnid ergo supere.t, char 'ssime, nisi a tanti debiti nexibus te citius expedire, ne pro lam grandi tant que diuturno mendacii crinine iram incurras Poten- tissimi, et p;opter hoc cruciatus immanes ? Quis namque inultum relinquoret, se a quolibet 8jbi sui- dito defraudari munere promiss0, maxime 8i id magnz foret Sibi zstimationis et pretii ? Quapropter
crece, hon mini, Sed prophetz, imo Spiritui S. di- centi : « Vovele ct redite Domino Deo vestro omnes, : qui in cir2uitu ejus aftertis munera.
Quid nisi divinis dere « on-iliis, cedcre veritati, gue fallere non pulest ? Consulit namque in commune d.cens : « Ve- « nite ad me omnes, qui laboralis et onerali eslis, « et ego reliciam vas; » Nonne pessimus et inulilis est labor, concupiscentia distendi, -$ollicitu.
iniLus el anxietatibus, timore et dolore, pro concupitis incessanter affligi ? Quod- vero onus est gravius, B quam quod mentem a $sublimi dignitatis suz arce in infirma deprimit, quod est injuslitia omnis ? Fuge .ergo, frater mi, ſuge has molestias et m'serias omnes, et transler te a lempeslate hujus mundi in
tutam et quietam portus stationem. ' Novit etiam _ prudentia tua, quid nobis Sapieatia dicat. « Nisi quis « renunliaverit omnibus, que possidet, non polest « meus esse discipulus.
» Quod quam pulchrum, quam Sit ulile, quamque jucundum in schola ejus Sub disciplina Spiritus S. manere, divinam adipi> ci philosophiam, que svla dat beatitudinem veram, quis noa videal? Quapropler operz pretium es, diligenti examinatione prudentiain tluam isla per- pendere; quod si amor Dei te non invital, tantorum premiorum utilitas te non provocat, sallem neces-
Silas et timor penarum ad hoc compellere debet. 687, Scis namque, qua $spovusione obligatus es, et quam omnipotens cst ac lerribilis sit, cui temet- ipsum munus gratum et omnino acceptabile devovisti; cui nec mentiri licet, nec expedit.
Nec enim patitur inulte $se irrideri. Reminisritur quippe dilectio tua, quod, cum ego et tu et Frilcius Monoculus quadam die Simnl fuissemus in hortulo a jacenti domui Ale, ubi tunc hospitabal [al.
melius., hospilabatur}, Ce ſal- sis oblectationibus et perituris mundi hujus diviliis, nec non de perennis gloriee gaudiis aliquandiu, ut opinor, tractaremus ; unde diviuo a:rore ferventes prom:simus ac vovimus Spiritui S., in proximo ſugitiva sculi relinquere, et zterna captare, nec non monachicum habitum recipere.
Quod et in vici- no peractum essel, nisi tunc Fulcius Romam abiisset, ad cujus reditum peragenda distulimus. Quo moram ſfaciente aliisque intervenientibus causis, divinus amor elanguil, refrignit animus, ſerrorque evanuit.
Qnid ergo supere.t, char 'ssime, nisi a tanti debiti nexibus te citius expedire, ne pro lam grandi tant que diuturno mendacii crinine iram incurras Poten- tissimi, et p;opter hoc cruciatus immanes ? Quis namque inultum relinquoret, se a quolibet 8jbi sui- dito defraudari munere promiss0, maxime 8i id magnz foret Sibi zstimationis et pretii ? Quapropter
crece, hon mini, Sed prophetz, imo Spiritui S. di- centi : « Vovele ct redite Domino Deo vestro omnes, : qui in cir2uitu ejus aftertis munera.