PL 153, col. 761
Vita S. Hugonis Gratianopolitani (Guigo I prior Carthusiae), J. P. Migne
cum S. Hugone communicatio, indicat epistola horum omnium, anno 1130, ad concilium Jotrense pro justitia
congregatum, cum B. Thomas, prior abbatiae S. Victoris Parisiensis, esset crudeliter ab impiis pro
justitia occisus. Epistolae dictae haec est inscriptio: « Dominis et Patribus in Christo reverendissimis, archiepiscopis,
episcopis et caeteris religiosis personis, in praesentem locum defendendae justitiae gratia congregatis,
HUGO Ecclesiae Gratianopolitanae vocatus episcopus, et filii ejus, Carthusiensium pauperum servus
inutilis GUIGO, et qui secum sunt fratres, agenda cognoscere, cognita viriliter adimplere, per Christum
Dominum nostrum. » Omittimus illam epistolam recensere, concilio Jotrensi insertam; de ipso B. Thoma
acturi ad 20 Augusti; cujus Vitam, et martyrium a se an. 1665 editum, nobis obtulit Philippus Gourreau,
dictae abbatiae prior.
4.
Erat eo tempore, cum Jotrense concilium haberetur, Innocentius II papa in Galliis; qui ad archiepiscopos
Remensem, Rothomagensem et Turonensem, eorumque suffraganeos litteras dedit, atque ad vindicandam
dicti prioris necem incitavit. Huic pontifici optime innotuerant Guigonis et aliorum Carthusiensium
sancti mores atque virtutes, et intima animorum conjunctio cum S. Hugone: quem anno sui pontificatus
tertio pie ac sancte mortuum, anno dein pontificatus quinto sanctorum catalogo ascripsit, in concilio Pisano,
anno Christi 1134, uti indicat in epistola, Pisis scripta X Kalendas Maii, ad Guigonem, Carthusiae priorem,
huic mandans ut vita ac miracula S. Hugonis diligenter describeret. Priorem praecepti apostolici partem
explevit Guigo, qua res gestas S. Hugonis a prima nativitate ad obitum usque deduxit; alteram vero partem,
quae ejus coruscantia miracula debebat complecti, non attigit; morbis et morte, ut remur, impeditus; anno,
ut diximus, 1136, vita functus. « Erat autem Guigo de castro Valentinensis dioecesis [(verba sunt Petri Sutoris
lib. II, Vitae Carthusianae tract. 5, cap. 7)] , claris ortus parentibus, ingenio praestans, memoria tenax, clarus
eloquio, exhortatione efficacissimus, litteris saecularibus et divinis mirum in modum eruditus, nec minus
conversatione quam doctrina venerabilis; qui quintus post S. Brunonem majoris Carthusiae prior effectus,
antecessores suos fama et auctoritate longe praecessit, et rigorem ordinis observavit ad unguem. » Haec ibi.
Habemus hanc Vitam in duobus codicibus antiquis optimae notae in pergameno, quam cum Suriana editione
collatam nostris adnotationibus illustramus. Eamdem in compendium contractam ediderunt Vincentius Bellovacensis,
lib. XXII Speculi historialis, cap. 8; Petrus de Natalibus, lib. IV, cap, 22; Petrus Dorlandus,
lib. II Chronici Carthusiensis, c. 1; Zacharias Lippelous, Franciscus Haraeus, et passim alii Vitarum hujusmodi
collectores.
5.
Nomen S. Hugonis exstat variis fastis sacris ascriptum, tam manu exaratis quam praelo editis. Ex
his sunt Grevenus et Molanus, in Auctario Usuardi; Maurolycus, Galesinius, Canisius; et ex monasticis,
Wion, Menardus Dorganius. Bucelinus ei longum encomium texuit; Natalibus canonicorum ascripsit Constantinus
Ghinius; in Martyrologio Gallicano plurimum eum laudat Saussaius, cum quibus omnibus ita
celebratur in Martyrologio Romano: « Gratianopoli S. Hugonis episcopi, qui multis annis in solitudine
vitam exegit, et miraculorum gloria clarus migravit ad Dominum. »
EPISTOLA INNOCENTII II PAPAE.
INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto
filio GUIGONI, priori Carthusiensi, salutem et
apostolicam benedictionem. Divinis respondentes beneficiis,
cognita vita ejus et auditis quae per B. Hugonis
merita fiunt miraculis, supernae majestatis
clementiam collaudavimus, et archiepiscoporum,
episcoporum et cardinalium atque aliorum qui nobiscum
aderant, communicato consilio, ipsum inter
sanctos et electos honorari praecepimus, et diem ejus
assumptionis cum gaudio solemniter celebrari. Quia
igitur ipsius vita quam pie duxit in corpore, et miraculorum
PROLOGUS Ad pontificem Romanum.
Domino et patri charissimo, ac reverendissimo
sedis apostolicae pontifici, INNOCENTIO, Carthusiensium
pauperum servus inutilis GUIGO, perpetuam
salutem et pacem in Domino, et si quod apud Deum
tanti potest peccatoris oratio.
1.
congregatum, cum B. Thomas, prior abbatiae S. Victoris Parisiensis, esset crudeliter ab impiis pro
justitia occisus. Epistolae dictae haec est inscriptio: « Dominis et Patribus in Christo reverendissimis, archiepiscopis,
episcopis et caeteris religiosis personis, in praesentem locum defendendae justitiae gratia congregatis,
HUGO Ecclesiae Gratianopolitanae vocatus episcopus, et filii ejus, Carthusiensium pauperum servus
inutilis GUIGO, et qui secum sunt fratres, agenda cognoscere, cognita viriliter adimplere, per Christum
Dominum nostrum. » Omittimus illam epistolam recensere, concilio Jotrensi insertam; de ipso B. Thoma
acturi ad 20 Augusti; cujus Vitam, et martyrium a se an. 1665 editum, nobis obtulit Philippus Gourreau,
dictae abbatiae prior.
4.
Erat eo tempore, cum Jotrense concilium haberetur, Innocentius II papa in Galliis; qui ad archiepiscopos
Remensem, Rothomagensem et Turonensem, eorumque suffraganeos litteras dedit, atque ad vindicandam
dicti prioris necem incitavit. Huic pontifici optime innotuerant Guigonis et aliorum Carthusiensium
sancti mores atque virtutes, et intima animorum conjunctio cum S. Hugone: quem anno sui pontificatus
tertio pie ac sancte mortuum, anno dein pontificatus quinto sanctorum catalogo ascripsit, in concilio Pisano,
anno Christi 1134, uti indicat in epistola, Pisis scripta X Kalendas Maii, ad Guigonem, Carthusiae priorem,
huic mandans ut vita ac miracula S. Hugonis diligenter describeret. Priorem praecepti apostolici partem
explevit Guigo, qua res gestas S. Hugonis a prima nativitate ad obitum usque deduxit; alteram vero partem,
quae ejus coruscantia miracula debebat complecti, non attigit; morbis et morte, ut remur, impeditus; anno,
ut diximus, 1136, vita functus. « Erat autem Guigo de castro Valentinensis dioecesis [(verba sunt Petri Sutoris
lib. II, Vitae Carthusianae tract. 5, cap. 7)] , claris ortus parentibus, ingenio praestans, memoria tenax, clarus
eloquio, exhortatione efficacissimus, litteris saecularibus et divinis mirum in modum eruditus, nec minus
conversatione quam doctrina venerabilis; qui quintus post S. Brunonem majoris Carthusiae prior effectus,
antecessores suos fama et auctoritate longe praecessit, et rigorem ordinis observavit ad unguem. » Haec ibi.
Habemus hanc Vitam in duobus codicibus antiquis optimae notae in pergameno, quam cum Suriana editione
collatam nostris adnotationibus illustramus. Eamdem in compendium contractam ediderunt Vincentius Bellovacensis,
lib. XXII Speculi historialis, cap. 8; Petrus de Natalibus, lib. IV, cap, 22; Petrus Dorlandus,
lib. II Chronici Carthusiensis, c. 1; Zacharias Lippelous, Franciscus Haraeus, et passim alii Vitarum hujusmodi
collectores.
5.
Nomen S. Hugonis exstat variis fastis sacris ascriptum, tam manu exaratis quam praelo editis. Ex
his sunt Grevenus et Molanus, in Auctario Usuardi; Maurolycus, Galesinius, Canisius; et ex monasticis,
Wion, Menardus Dorganius. Bucelinus ei longum encomium texuit; Natalibus canonicorum ascripsit Constantinus
Ghinius; in Martyrologio Gallicano plurimum eum laudat Saussaius, cum quibus omnibus ita
celebratur in Martyrologio Romano: « Gratianopoli S. Hugonis episcopi, qui multis annis in solitudine
vitam exegit, et miraculorum gloria clarus migravit ad Dominum. »
EPISTOLA INNOCENTII II PAPAE.
INNOCENTIUS episcopus, servus servorum Dei, dilecto
filio GUIGONI, priori Carthusiensi, salutem et
apostolicam benedictionem. Divinis respondentes beneficiis,
cognita vita ejus et auditis quae per B. Hugonis
merita fiunt miraculis, supernae majestatis
clementiam collaudavimus, et archiepiscoporum,
episcoporum et cardinalium atque aliorum qui nobiscum
aderant, communicato consilio, ipsum inter
sanctos et electos honorari praecepimus, et diem ejus
assumptionis cum gaudio solemniter celebrari. Quia
igitur ipsius vita quam pie duxit in corpore, et miraculorum
PROLOGUS Ad pontificem Romanum.
Domino et patri charissimo, ac reverendissimo
sedis apostolicae pontifici, INNOCENTIO, Carthusiensium
pauperum servus inutilis GUIGO, perpetuam
salutem et pacem in Domino, et si quod apud Deum
tanti potest peccatoris oratio.
1.