PL 158, col. 283

omnipotentia in omnipotentia, non est nisi omnipotentia
una. Et, ut unum de his, quae divinam non
habent naturam, in quo similiter est, ponam:
punctum in puncto non est nisi punctum: habet
enim punctum, velut medium punctum mundi, velut
punctum temporis, id est, praesens tempus ad
aeternitatem, nonnullam similitudinem non parum
ad ejusdem aeternitatis comtemplationem utilem:
unde latius alias disputandum est. Hic tantum
hoc sufficiat quia punctum simplex est, id est
sine partibus, et indivisibile est velut aeternitas:
et ideo punctum cum puncto sine intervallo, non est
nisi unum punctum; sicut aeternitas cum aeternitate
non est nisi una aeternitas. Ergo quoniam
Deus aeternitas est, non sunt plures dii; quia nec

Deus est extra Deum, nec Deus in Deo addit
numerum Deo. Semper igitur unus et idem et solus
est Deus. Cum itaque Deus de Deo nascitur;
quia quod nascitur non est extra id, de quo nascitur;
est proles in parente, et parens in prole, unus
scilicet Deus Pater et Filius: et cum Deus procedit
de Deo Patre et Filio, nec exit extra Deum;
manet Deus, id est Spiritus sanctus, in Deo de quo
procedit: et est unus Deus, Pater, et Filius, et
Spiritus sanctus. Et quoniam ista nativitas, et ista
processio sine principio sunt; alioquin aeternitas
nata et aeternitas procedens, quod falsum est, habet
principium: nequaquam Deum incoepisse esse Patrem,
aut Filium, aut Spiritum sanctum cogitare
debemus aut possumus. Sicut autem substantia divina

aeternam et singularem servat unitatem; sic
horum relativorum, Patris scilicet et Filii; procedentis
et de quo procedit, natura inseparabilem
tenet pluralitatem. Nam quemadmodum necesse