PL 159, col. 624
De S. Anselmi similitudinibus (Eadmerus Cantuariensis), J. P. Migne
civium multitudine replevit. Quorum nonnulli,
cum propriam voluntatem potius elegerunt facere
quam sub voluntate et ordinatione Dei remanere,
miserabiliter corruerunt, et domus et aedificia magna
et spatiosa ex parte vacua remanserunt. Ut igitur
aliquis qui urbem magnam fieri ordinasset, qui
multa in ea palatia construxisset, multasque mansiones
ad urbis aedificationem fecisset, sed habitatores
non haberet, et omnes quoscunque potuisset,
ad se invitasset; sic facit Dominus Deus. Omnes
enim, ut ad se veniant, et ut sibi ad suae civitatis
aedificationem subveniant, precatur, admonet, invitat,
bonas leges pollicens, pacem et securitatem
promittens.
CAPUT XLIV. Commendatio supernae Hierusalem.
Ibi namque jura legum immobilia, optimae consuetudines,
ibi cives non ex timore alicujus suas
occultant opes, imo gaudent dum palam omnibus
apparent. Nullus siquidem ibi incursus malorum,
pestis nulla, violentia omnisque rapina procul inde
remota. Praeterea locus amoenus et magna dulcedine
refectus; domus paratae, aedificia ampla, diversi
generis mansiones. Unde et ipse Dominus: In domo,
ait, Patris mei mansiones multae sunt. Et propheta
Baruch: O Israel, quam magna est domus Dei, et
quam ingens locus possessionis ejus! [(Baruch. III, 24.)]
Magnus, et non habet consummationem, excelsus
et immensus. Tenebrae ibi nullae, luce indeficienter
circumlucente; infirmitas nulla, sanitas indefessa,
nihil incommodi, omnia ad votum. Ad hanc itaque
aedificationem invitat nos Dominus, dicens: Venite
ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego
reficiam vos [(Matth. XI, 28)] . Qui ergo venire voluerit,
Dei procul dubio quodammodo adjutor erit.
Unde Apostolus: Dei adjutores sumus, Dei aedificatio
estis [(I Cor. III, 9)] . In bonitate ergo quicunque
steterit, non solum sibi et omni creaturae utilis erit,
sed etiam ipsi suo et omnium Conditori, ut diximus,
beneficium praestabit. Haec enim civitas sancta, cui
se sponte associavit, si vel unus homo defuerit
bonus, nunquam perficietur.
CAPUT XLV. Quod bonitas boni hominis damnatis et daemonibus sit inutilis.
Notandum etiam quod, sicut bonitas hominis boni
omnibus est ad laetitiam incrementum, sic daemonibus
et hominibus damnatis est ad detrimentum;
cum propriam voluntatem potius elegerunt facere
quam sub voluntate et ordinatione Dei remanere,
miserabiliter corruerunt, et domus et aedificia magna
et spatiosa ex parte vacua remanserunt. Ut igitur
aliquis qui urbem magnam fieri ordinasset, qui
multa in ea palatia construxisset, multasque mansiones
ad urbis aedificationem fecisset, sed habitatores
non haberet, et omnes quoscunque potuisset,
ad se invitasset; sic facit Dominus Deus. Omnes
enim, ut ad se veniant, et ut sibi ad suae civitatis
aedificationem subveniant, precatur, admonet, invitat,
bonas leges pollicens, pacem et securitatem
promittens.
CAPUT XLIV. Commendatio supernae Hierusalem.
Ibi namque jura legum immobilia, optimae consuetudines,
ibi cives non ex timore alicujus suas
occultant opes, imo gaudent dum palam omnibus
apparent. Nullus siquidem ibi incursus malorum,
pestis nulla, violentia omnisque rapina procul inde
remota. Praeterea locus amoenus et magna dulcedine
refectus; domus paratae, aedificia ampla, diversi
generis mansiones. Unde et ipse Dominus: In domo,
ait, Patris mei mansiones multae sunt. Et propheta
Baruch: O Israel, quam magna est domus Dei, et
quam ingens locus possessionis ejus! [(Baruch. III, 24.)]
Magnus, et non habet consummationem, excelsus
et immensus. Tenebrae ibi nullae, luce indeficienter
circumlucente; infirmitas nulla, sanitas indefessa,
nihil incommodi, omnia ad votum. Ad hanc itaque
aedificationem invitat nos Dominus, dicens: Venite
ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego
reficiam vos [(Matth. XI, 28)] . Qui ergo venire voluerit,
Dei procul dubio quodammodo adjutor erit.
Unde Apostolus: Dei adjutores sumus, Dei aedificatio
estis [(I Cor. III, 9)] . In bonitate ergo quicunque
steterit, non solum sibi et omni creaturae utilis erit,
sed etiam ipsi suo et omnium Conditori, ut diximus,
beneficium praestabit. Haec enim civitas sancta, cui
se sponte associavit, si vel unus homo defuerit
bonus, nunquam perficietur.
CAPUT XLV. Quod bonitas boni hominis damnatis et daemonibus sit inutilis.
Notandum etiam quod, sicut bonitas hominis boni
omnibus est ad laetitiam incrementum, sic daemonibus
et hominibus damnatis est ad detrimentum;