PL 16, col. 206
De virginibus (Ambrosius Mediolanensis), J. P. Migne
In English: Concerning Virgins 1.11
flabra pudoris aspirent: sed illud gloriosius, si tenerae
ignis aetatis etiam sine veteribus nutrimentis
sponte se rapiat in fomitem castitatis. Dotem negabunt
parentes: sed habes divitem sponsum cujus
contenta thesauro, patriae successionis emolumenta
non quaeras. Quanto dotalibus praestat compendiis
casta paupertas!
63.
Et tamen quam audistis aliquando propter
studium integritatis, legitimae factam successionis
extorrem? Contradicunt parentes: sed volunt vinci.
Resistunt primo, quia credere timent: indignantur
frequenter, ut discas vincere: abdicationem minantur,
ut tentent si potes damnum saeculi non timere:
quaesitis blandiuntur illecebris, ut videant si variarum
mollire 162 te non queat blanditia voluptatum.
Exerceris, virgo, dum cogeris. Et haec tibi
prima certamina, anxia parentum vota proponunt.
Vince prius, puella, pietatem. Si vincis domum,
vincis saeculum.
64.
Sed esto maneant vos damna patrimonii:
nonne caducarum et fragilium dispendia facultatum
futura coeli regna compensant? Quamquam si verbis
coelestibus credimus, nemo est qui reliquerit domum,
aut parentes, aut fratres, aut uxorem, aut
filios, propter regnum Dei, et non recipiat septies
tantum in hoc tempore: in saeculo autem venturo
vitam aeternam possidebit [(Matth. XIX, 29)] . Crede
fidem tuam Deo: quae homini pecuniam credis, fenerare
Christo. Bonus depositae spei custos multiplicatis
fidei tuae talentum solvit usuris. Non fallit
veritas, non circumscribit justitia, non decipit virtus.
Quod si non creditis oraculo, vel exemplis credite.
65.
Memoriae nostrae puella dudum nobilis in saeculo,
nunc nobilior Deo, cum urgeretur ad nuptias
a parentibus et propinquis, ad sacrosanctum altare
confugit. Quo enim melius virgo, quam ubi sacrificium
virginitatis offertur? Ne is quidem finis audaciae.
Stabat ad aram Dei pudoris hostia, victima castitatis:
nunc capiti dexteram sacerdotis imponens,
precem poscens, nunc justae impatiens morae, ac
summum altari subjecta verticem. Num melius,
inquit, maforte me quam altare velabit, quod sanctificat
ipsa velamina? Plus talis decet flammeus, in
quo caput omnium Christus quotidie consecratur.
Quid agitis vos, propinqui? quid exquirendis adhuc
ignis aetatis etiam sine veteribus nutrimentis
sponte se rapiat in fomitem castitatis. Dotem negabunt
parentes: sed habes divitem sponsum cujus
contenta thesauro, patriae successionis emolumenta
non quaeras. Quanto dotalibus praestat compendiis
casta paupertas!
63.
Et tamen quam audistis aliquando propter
studium integritatis, legitimae factam successionis
extorrem? Contradicunt parentes: sed volunt vinci.
Resistunt primo, quia credere timent: indignantur
frequenter, ut discas vincere: abdicationem minantur,
ut tentent si potes damnum saeculi non timere:
quaesitis blandiuntur illecebris, ut videant si variarum
mollire 162 te non queat blanditia voluptatum.
Exerceris, virgo, dum cogeris. Et haec tibi
prima certamina, anxia parentum vota proponunt.
Vince prius, puella, pietatem. Si vincis domum,
vincis saeculum.
64.
Sed esto maneant vos damna patrimonii:
nonne caducarum et fragilium dispendia facultatum
futura coeli regna compensant? Quamquam si verbis
coelestibus credimus, nemo est qui reliquerit domum,
aut parentes, aut fratres, aut uxorem, aut
filios, propter regnum Dei, et non recipiat septies
tantum in hoc tempore: in saeculo autem venturo
vitam aeternam possidebit [(Matth. XIX, 29)] . Crede
fidem tuam Deo: quae homini pecuniam credis, fenerare
Christo. Bonus depositae spei custos multiplicatis
fidei tuae talentum solvit usuris. Non fallit
veritas, non circumscribit justitia, non decipit virtus.
Quod si non creditis oraculo, vel exemplis credite.
65.
Memoriae nostrae puella dudum nobilis in saeculo,
nunc nobilior Deo, cum urgeretur ad nuptias
a parentibus et propinquis, ad sacrosanctum altare
confugit. Quo enim melius virgo, quam ubi sacrificium
virginitatis offertur? Ne is quidem finis audaciae.
Stabat ad aram Dei pudoris hostia, victima castitatis:
nunc capiti dexteram sacerdotis imponens,
precem poscens, nunc justae impatiens morae, ac
summum altari subjecta verticem. Num melius,
inquit, maforte me quam altare velabit, quod sanctificat
ipsa velamina? Plus talis decet flammeus, in
quo caput omnium Christus quotidie consecratur.
Quid agitis vos, propinqui? quid exquirendis adhuc