PL 163, col. 985
Vita S. Sacerdotis (Hugo de S. Maria Floriacensis), J. P. Migne
haeretica pravitate circumventus, quorum in illa regione
ea tempestate maxima copia inerat, a
recto fidei tramite deviaret. Sic igitur jam nominis
dignitate, parentum nobilitate, dono regio sanctique
praesulis magisterio, dilectus Domino Sacerdos
decorabatur in infantia; quatenus ex hoc mortalibus
claresceret, quanta reverentia excolendus
existeret, quem tot et tantis muneribus divina largitas
praeveniendo sublimaret.
3.
Sanctus denique Sacerdos, transactis annis
puerilibus, dum doctrinis salutaribus insisteret, et
pubescentes annos maturitate vitae transcenderet;
coepit cunctos coaetaneos suos virtutum laudibus
praecellere. Unde venerabili Capuano, sub cujus degebat
magisterio, admodum carus erat, et ei semper
assistebat; et ea quae ab ejus ore sitiens hauriebat,
in sui cordis armariolo recondebat. Astutiam
ejus simplicitas commendabat, et urbanum
eloquium modestia temperabat; nec corporis gloriabatur
decore, neque extollebatur mundiali favore.
Verumtamen cum jam metas juventutis attingeret,
in ipsa ferventi aetate coepit mox castitatis
amator existere, mundique delectamenta spernere.
Nam quotiescunque tentator ad eum veniens tentationis
aditum quaerebat, clausum semper adversum
se ejus pectoris ostium inveniebat. Quid multa?
Cum jam intrinsecus vas sincerum sancti Spiritus
existeret, et in ara mentis holocaustum piae devotionis
quotidie Deo sacrificaret; memoratus Capuanus
episcopus, per angelicam admonitionem, ordinavit
eum levitam. Et factum est post hanc ordinationem,
ut idem vir sanctissimus Sacerdos magis
virtutum jubare claresceret; et omnipotenti Deo, cui
dudum ministrabat interius, aeque exterius per ministerium
ecclesiasticum deserviret. Et ex tunc coepit
in eleemosynae largitatem indigentibus erogare,
ac in Dei laudibus perfectius insistere:
[CAP. III.] 4. Erat per idem tempus in jam nominato
vico Calabro coenobium, in quo quadraginta
et eo amplius monachi morabantur. His ergo dilectus
Domini Sacerdos specialiter sedulus ministrabat:
ita ut quidquid de facultate propria eis non tribueret,
totum se perdere profecto putaret. Et renovata
ibi primum Basilica, longa jam vetustate pene consumpta,
construxit ibidem habitacula monachis
apta. Contulit etiam eidem coenobio eumdem vicum
Calabrum, cum appendiciis suis, quem (ut dictum
est) a rege Anticio haereditario jure susceperat possidendum.
Orabat etiam frequenter, quia didicerat
quoniam oportet semper orare et non deficere. Et
cum quadam die se in oratione ex more prostravisset,
emissa est ad eum divina vox dicens: « O
dilecte meus Sacerdos, ingredere coenobium nil metuens,
quoniam in ordinem religionis monasticae
elegi te, et quia te vas sanctificatum ab ipsis cunabulis
exhibuisti mihi, angelicam custodiam deputavi
tibi. » Ad hanc vocem coepit continuo magnus levita
ea tempestate maxima copia inerat, a
recto fidei tramite deviaret. Sic igitur jam nominis
dignitate, parentum nobilitate, dono regio sanctique
praesulis magisterio, dilectus Domino Sacerdos
decorabatur in infantia; quatenus ex hoc mortalibus
claresceret, quanta reverentia excolendus
existeret, quem tot et tantis muneribus divina largitas
praeveniendo sublimaret.
3.
Sanctus denique Sacerdos, transactis annis
puerilibus, dum doctrinis salutaribus insisteret, et
pubescentes annos maturitate vitae transcenderet;
coepit cunctos coaetaneos suos virtutum laudibus
praecellere. Unde venerabili Capuano, sub cujus degebat
magisterio, admodum carus erat, et ei semper
assistebat; et ea quae ab ejus ore sitiens hauriebat,
in sui cordis armariolo recondebat. Astutiam
ejus simplicitas commendabat, et urbanum
eloquium modestia temperabat; nec corporis gloriabatur
decore, neque extollebatur mundiali favore.
Verumtamen cum jam metas juventutis attingeret,
in ipsa ferventi aetate coepit mox castitatis
amator existere, mundique delectamenta spernere.
Nam quotiescunque tentator ad eum veniens tentationis
aditum quaerebat, clausum semper adversum
se ejus pectoris ostium inveniebat. Quid multa?
Cum jam intrinsecus vas sincerum sancti Spiritus
existeret, et in ara mentis holocaustum piae devotionis
quotidie Deo sacrificaret; memoratus Capuanus
episcopus, per angelicam admonitionem, ordinavit
eum levitam. Et factum est post hanc ordinationem,
ut idem vir sanctissimus Sacerdos magis
virtutum jubare claresceret; et omnipotenti Deo, cui
dudum ministrabat interius, aeque exterius per ministerium
ecclesiasticum deserviret. Et ex tunc coepit
in eleemosynae largitatem indigentibus erogare,
ac in Dei laudibus perfectius insistere:
[CAP. III.] 4. Erat per idem tempus in jam nominato
vico Calabro coenobium, in quo quadraginta
et eo amplius monachi morabantur. His ergo dilectus
Domini Sacerdos specialiter sedulus ministrabat:
ita ut quidquid de facultate propria eis non tribueret,
totum se perdere profecto putaret. Et renovata
ibi primum Basilica, longa jam vetustate pene consumpta,
construxit ibidem habitacula monachis
apta. Contulit etiam eidem coenobio eumdem vicum
Calabrum, cum appendiciis suis, quem (ut dictum
est) a rege Anticio haereditario jure susceperat possidendum.
Orabat etiam frequenter, quia didicerat
quoniam oportet semper orare et non deficere. Et
cum quadam die se in oratione ex more prostravisset,
emissa est ad eum divina vox dicens: « O
dilecte meus Sacerdos, ingredere coenobium nil metuens,
quoniam in ordinem religionis monasticae
elegi te, et quia te vas sanctificatum ab ipsis cunabulis
exhibuisti mihi, angelicam custodiam deputavi
tibi. » Ad hanc vocem coepit continuo magnus levita