PL 163, col. 995
Vita S. Sacerdotis (Hugo de S. Maria Floriacensis), J. P. Migne
sive praedictae ecclesiae congregationem:
qui bonis omnibus locum exspolians exinanibat, et
quotidie pessimabat. Sed cum quadam die membra
sopori stravisset, ecce dominus Sacerdos, duobus
comitantibus per visum, apparuit, atque temeritatem
illius coercendo, ita redarguit: « Cur, inquiens,
hominum nequissime, contra apostolica decreta hujus
sanctae ecclesiae res invadere praesumpsisti? Cur
abbatis nomen et tyrannidem assumpsisti? Cur monasterii
supellectilem exportasti? » Et hoc dicens,
baculum, quem in manu gerebat, in sublime erexit
ut eum percuteret: sed, ut idem Hubertus postea
retulit, precibus comitantium revocatus, baculum
a verbere retinuit. Miser vero de lectulo surgens,
primum quidem visionis horrorem vehementer expavit,
deinde phantasiae spiritu se delusum autumans,
ad pristinum errorem paulatim relabendo
rediit. Verumtamen dum furit; et dum secundum
similitudinem serpentis et instar aspidis surdae et
obturantis aures suas, protinus ad crimina ruit;
ecce iterum ipsi dormienti altera nocte sanctus pontifex
severior assistens, ait: « Quomodo te habes,
Huberte? Vigilasne, an dormis? » At ille pavore percussus
illico respondit: « Quis es, domine? » Cui
vir sanctus intulit: « Nonne me nosti? nonne me
jam dudum vidisti? Cur me proterve sprevisti? »
His dictis coepit caput ejus verberare, ac caetera
membra quae gerebat fuste dolare. Tunc miser primum,
« Parce, domine, parce, domine, » coepit ejulando
clamare. Demum culpam jam sero clamitans,
a lectulo desilivit, sicque demum amens effectus,
cunctis qui aderant mirantibus per monasterii claustrum
diffugiens, in quoddam tuguriolum, hominum
visus fugitando se contulit. Viatores quidam comprehendentes
eum ad eamdem ecclesiam continuo
reducunt, ibique eum diligenter custodiunt. Tunc
populi per universam illam provinciam, quae facta
fuerant audientes, Salvatori Christo gratias referebant,
sanctique Sacerdotis praedicabant merita collaudantes.
Ille vero moriens et crebro, « Mea culpa,
sancte Sacerdos, inquiens, debitas poenas luit. »
Omnibus vero qui hoc audierunt patenter innotuit,
qua poena dignus sit, quisquis injuste super gregem
Christi tyrannidem arripit, et qui tanquam fur ecclesiasticas
res male disperdit. Petragoricensis comes
Wilhelmus, qui contra Apostolica praecepta
venditor ecclesiae, de qua loquimur, exstiterat;
adjunctis utrisque manibus reductoque ore ad aurem,
qui bonis omnibus locum exspolians exinanibat, et
quotidie pessimabat. Sed cum quadam die membra
sopori stravisset, ecce dominus Sacerdos, duobus
comitantibus per visum, apparuit, atque temeritatem
illius coercendo, ita redarguit: « Cur, inquiens,
hominum nequissime, contra apostolica decreta hujus
sanctae ecclesiae res invadere praesumpsisti? Cur
abbatis nomen et tyrannidem assumpsisti? Cur monasterii
supellectilem exportasti? » Et hoc dicens,
baculum, quem in manu gerebat, in sublime erexit
ut eum percuteret: sed, ut idem Hubertus postea
retulit, precibus comitantium revocatus, baculum
a verbere retinuit. Miser vero de lectulo surgens,
primum quidem visionis horrorem vehementer expavit,
deinde phantasiae spiritu se delusum autumans,
ad pristinum errorem paulatim relabendo
rediit. Verumtamen dum furit; et dum secundum
similitudinem serpentis et instar aspidis surdae et
obturantis aures suas, protinus ad crimina ruit;
ecce iterum ipsi dormienti altera nocte sanctus pontifex
severior assistens, ait: « Quomodo te habes,
Huberte? Vigilasne, an dormis? » At ille pavore percussus
illico respondit: « Quis es, domine? » Cui
vir sanctus intulit: « Nonne me nosti? nonne me
jam dudum vidisti? Cur me proterve sprevisti? »
His dictis coepit caput ejus verberare, ac caetera
membra quae gerebat fuste dolare. Tunc miser primum,
« Parce, domine, parce, domine, » coepit ejulando
clamare. Demum culpam jam sero clamitans,
a lectulo desilivit, sicque demum amens effectus,
cunctis qui aderant mirantibus per monasterii claustrum
diffugiens, in quoddam tuguriolum, hominum
visus fugitando se contulit. Viatores quidam comprehendentes
eum ad eamdem ecclesiam continuo
reducunt, ibique eum diligenter custodiunt. Tunc
populi per universam illam provinciam, quae facta
fuerant audientes, Salvatori Christo gratias referebant,
sanctique Sacerdotis praedicabant merita collaudantes.
Ille vero moriens et crebro, « Mea culpa,
sancte Sacerdos, inquiens, debitas poenas luit. »
Omnibus vero qui hoc audierunt patenter innotuit,
qua poena dignus sit, quisquis injuste super gregem
Christi tyrannidem arripit, et qui tanquam fur ecclesiasticas
res male disperdit. Petragoricensis comes
Wilhelmus, qui contra Apostolica praecepta
venditor ecclesiae, de qua loquimur, exstiterat;
adjunctis utrisque manibus reductoque ore ad aurem,