PL 171, col. 1462
- Inter cetera autem Marbodi opuscula, magno semper apud litteratos in pretio ſuit liber De sexaginta 1461 © PRAFATIO D. BEAUGENDRE. 1462 mus ergo diligentia, de Dei auxilio conſisi, necnon amicorum subsidio, quos nobis manum adjutricem non 1 speravimus, ad perquirenda quaquaversus, sive edita, sive inedita Marbodi opera, nos accinximus.
Ei editorum quidem simul collectorum exemplaria adeo rara deprehendimus, ut (quod mirum) in ipea urbe Redonensi, unde primo prodierant, nec unum quidem invenire potuerimus, el e bibliothecis ipsis Parisiensibus, vel etiam instructioribus quas scrutati sumus, unicum editionis ſatz Redonensis, in hibliotheca collegii Mazarinzi reperimus, quod nobis eruditissimus ejus praſectus D.
Collau, doctor Sorbonicus, perhumaniter commodavit, in quo nonnisi metrica, el sex epislolz sub ſinem continentur ; quz quidem omnia ad fidem quinque manuscriptorum, quos vix e variis locis excepimus, recensere nobis curz fuit.
Paucas tamen, aut cerle vix cujusdam momenti lexlus variationes in illis advertimus, quarum 1 — ſuerunt em quæ in libello De ornamentis verborum repertæ sunt; quem libellum a Marbodo ad discipulorum eruditionem compositum ſuisse pro- babile est, dum Andegavi publice proſiteretur eloquentiam, et longe antequam inauguratus ſuisset episco- pus.
Hunc autem nobis libenter commodare dignatus est cl. D. Davannes. doctor Sorbonicus, ejusdem metropoleos canonicus et bibliothecarius, vir bonis literis promovendis natus, mediante nostro D. Edmundo Martene, ex quo nonnulla non con collegimus, qu in aliis manuseriptis non videramus, verbi gratia epitaphium magistri Lanſranci, epita- phium Anselmi Laudunensis magistri, versus Sibyllz de die Judicii, et alia plura et prolixa, que hucusque
Hunc vero in manusecri quos nobis videre licuit, ita uniſormiter Marbodo Andegavensi episcopo tributum vidimus, ut non riter mirati simus eruditissi- mum Morerium alium Marbodum, uee episcopum, nec Andegavensem, sed civem m libri illius auctorem desiguasse.
Cum vero id sine probatione asseruerit, manuscriptorum fidei, et veteri editioni nobis adharendum ſuisse duximus, presertim vero manuscripto insignt Sancti Victoris, cozzvo aut fere coxvo,. qui illum diserte episcopo Andegavensi tribuit, et ubi non solum Latinus textus legitur, sed etiam qqus Gallien interpretatio, ut plurimam quasi de versu ad versum, sed illo antiquo Gallico idiomate quod tune apud
majores nostros erat in usu, et cui etiam $ubjicitur ejusdem Marbodi ingeniosa cujusque et virwtis ejus acl mores applicatio, quam in hoc solo Victorino manuscripto, nee usquam in ullo alio vidimus.
| monimentum posteritati consig | % Supradictis etiau addidimus nonnullas sanctorum Vitas a Marbodo prosa editas, et a variis auctoribus rulgatas, ex quibus solers lector liquido perspicere polerit ipsum non minus orationis solute quam stri- tz peritum,tnee illi immerito tributum ſa mosi et nominatissimi magistri titulum, quo illum *encyclica An- degavorum monachorum de ejus obitu epistola decoravit.
P. D. Peirus Cosson, ejusdem monasterii subprior, post diligentissimam et exactissimam illorum diseussionem. Ex his amem evincitur ipsum Marbodum in Andegavensi comitatu, vel etiam in ipsa urbe Andegavensi clara ortum, et jam tune numerosa familia.
Quod patet ex antiquo diplomate quo Roberts Pell dictus eliam in alio diplomate Paramentarius, Marbodi pater, præsente uxore sua, cum duobus filiis suis ei Salomone, cum pluribus sororibus suis, iisque annuentibus, cedit monachis Sancti Albini quemdam descensum aquæ, sub certis conditionibus ; cui cessioni cum Marbodus natu minor non interſuisset, ma-
| | Licet autem ex ipso Marbodo, qui a 13 annis se Deo - ei Ecclesize mancipavit, ejus ſamilize non fuerit orta progenies, nil obstat yuin e fratribus ejus Hugone et Salomone laicis plures natos ſiberos opi- nemur, e quibus eorum propagata fuerit numerosa, familia, quæ ob insignem Marbodi ſamam, Marbodorum
polius quam Pelliciariorum e fratribus ſorte obscuris nomine elaruit. Et certe si nos non ſeſellit conjectura, qua-epistolam 35 lib. it epistolarum lildeberti ab _ con- jecimus directam ſuisse Marbodo, non quidem episcopo, sed tunc tautum canonico (qua illum dignitate ornatum asserunt fratres Sammarthani in Gallia Christiana ad Eusebium, quod et alii) liquebit jam tune
Marbodi ſamiliam ſuisse nominatissimam; siquidem , ut in illa epistola testatur Hildebertus, canonicis Andegavensibus, « jam incubuerat timor Ma i et suorum, quibus et ejus suspecta eral universitas parentele.
addictissimi ministri, patrizz ſerv mi, eliam sæpe ad ſortunarum periculum, patroni. Nec huic Marbodianz familize claritati repugnat publica, qua claruit Andegavis Marbodus eloquentiz professio , cum primoribus etiam viris in pretio semper ſue- ritars illa, inter liberales artes polissima , qua frequentissime conligit, ut ad flectendos populorum et civium animos, cederent arma tog, nihilque reges ipsi et principes viri ad sedandos vulgi sine sanguine
lumultus, et compescendas seditionis eflicacius, aut ſelicius adhiberent, quam eloquenitiz mite robur et dulce lenocinium (53). ee” W wy Hine sane ei ex illa, quam sibi Marbodus conciliaverat optime et apte dicendi ſacultate celebri ſama, ad 8cholarum Eeclesiæ Audegavensis magisterium evecius est, et qui secundum Burdigneum et Hiretum, (53) De Marbodorum familia vide etiam quæ ad notas D.
Ei editorum quidem simul collectorum exemplaria adeo rara deprehendimus, ut (quod mirum) in ipea urbe Redonensi, unde primo prodierant, nec unum quidem invenire potuerimus, el e bibliothecis ipsis Parisiensibus, vel etiam instructioribus quas scrutati sumus, unicum editionis ſatz Redonensis, in hibliotheca collegii Mazarinzi reperimus, quod nobis eruditissimus ejus praſectus D.
Collau, doctor Sorbonicus, perhumaniter commodavit, in quo nonnisi metrica, el sex epislolz sub ſinem continentur ; quz quidem omnia ad fidem quinque manuscriptorum, quos vix e variis locis excepimus, recensere nobis curz fuit.
Paucas tamen, aut cerle vix cujusdam momenti lexlus variationes in illis advertimus, quarum 1 — ſuerunt em quæ in libello De ornamentis verborum repertæ sunt; quem libellum a Marbodo ad discipulorum eruditionem compositum ſuisse pro- babile est, dum Andegavi publice proſiteretur eloquentiam, et longe antequam inauguratus ſuisset episco- pus.
Hunc autem nobis libenter commodare dignatus est cl. D. Davannes. doctor Sorbonicus, ejusdem metropoleos canonicus et bibliothecarius, vir bonis literis promovendis natus, mediante nostro D. Edmundo Martene, ex quo nonnulla non con collegimus, qu in aliis manuseriptis non videramus, verbi gratia epitaphium magistri Lanſranci, epita- phium Anselmi Laudunensis magistri, versus Sibyllz de die Judicii, et alia plura et prolixa, que hucusque
Hunc vero in manusecri quos nobis videre licuit, ita uniſormiter Marbodo Andegavensi episcopo tributum vidimus, ut non riter mirati simus eruditissi- mum Morerium alium Marbodum, uee episcopum, nec Andegavensem, sed civem m libri illius auctorem desiguasse.
Cum vero id sine probatione asseruerit, manuscriptorum fidei, et veteri editioni nobis adharendum ſuisse duximus, presertim vero manuscripto insignt Sancti Victoris, cozzvo aut fere coxvo,. qui illum diserte episcopo Andegavensi tribuit, et ubi non solum Latinus textus legitur, sed etiam qqus Gallien interpretatio, ut plurimam quasi de versu ad versum, sed illo antiquo Gallico idiomate quod tune apud
majores nostros erat in usu, et cui etiam $ubjicitur ejusdem Marbodi ingeniosa cujusque et virwtis ejus acl mores applicatio, quam in hoc solo Victorino manuscripto, nee usquam in ullo alio vidimus.
| monimentum posteritati consig | % Supradictis etiau addidimus nonnullas sanctorum Vitas a Marbodo prosa editas, et a variis auctoribus rulgatas, ex quibus solers lector liquido perspicere polerit ipsum non minus orationis solute quam stri- tz peritum,tnee illi immerito tributum ſa mosi et nominatissimi magistri titulum, quo illum *encyclica An- degavorum monachorum de ejus obitu epistola decoravit.
P. D. Peirus Cosson, ejusdem monasterii subprior, post diligentissimam et exactissimam illorum diseussionem. Ex his amem evincitur ipsum Marbodum in Andegavensi comitatu, vel etiam in ipsa urbe Andegavensi clara ortum, et jam tune numerosa familia.
Quod patet ex antiquo diplomate quo Roberts Pell dictus eliam in alio diplomate Paramentarius, Marbodi pater, præsente uxore sua, cum duobus filiis suis ei Salomone, cum pluribus sororibus suis, iisque annuentibus, cedit monachis Sancti Albini quemdam descensum aquæ, sub certis conditionibus ; cui cessioni cum Marbodus natu minor non interſuisset, ma-
| | Licet autem ex ipso Marbodo, qui a 13 annis se Deo - ei Ecclesize mancipavit, ejus ſamilize non fuerit orta progenies, nil obstat yuin e fratribus ejus Hugone et Salomone laicis plures natos ſiberos opi- nemur, e quibus eorum propagata fuerit numerosa, familia, quæ ob insignem Marbodi ſamam, Marbodorum
polius quam Pelliciariorum e fratribus ſorte obscuris nomine elaruit. Et certe si nos non ſeſellit conjectura, qua-epistolam 35 lib. it epistolarum lildeberti ab _ con- jecimus directam ſuisse Marbodo, non quidem episcopo, sed tunc tautum canonico (qua illum dignitate ornatum asserunt fratres Sammarthani in Gallia Christiana ad Eusebium, quod et alii) liquebit jam tune
Marbodi ſamiliam ſuisse nominatissimam; siquidem , ut in illa epistola testatur Hildebertus, canonicis Andegavensibus, « jam incubuerat timor Ma i et suorum, quibus et ejus suspecta eral universitas parentele.
addictissimi ministri, patrizz ſerv mi, eliam sæpe ad ſortunarum periculum, patroni. Nec huic Marbodianz familize claritati repugnat publica, qua claruit Andegavis Marbodus eloquentiz professio , cum primoribus etiam viris in pretio semper ſue- ritars illa, inter liberales artes polissima , qua frequentissime conligit, ut ad flectendos populorum et civium animos, cederent arma tog, nihilque reges ipsi et principes viri ad sedandos vulgi sine sanguine
lumultus, et compescendas seditionis eflicacius, aut ſelicius adhiberent, quam eloquenitiz mite robur et dulce lenocinium (53). ee” W wy Hine sane ei ex illa, quam sibi Marbodus conciliaverat optime et apte dicendi ſacultate celebri ſama, ad 8cholarum Eeclesiæ Audegavensis magisterium evecius est, et qui secundum Burdigneum et Hiretum, (53) De Marbodorum familia vide etiam quæ ad notas D.