PL 172, col. 1378
Vita B. Bernardi (Gaufridus Grossus), J. P. Migne
terribiliter coercuit. Nam idem infelicissimus
sanus et alacer cum caeteris in claustro residens,
subitanea et inopinata morte expiravit, ad suae damnationis
cumulum datus aliis in exemplum. Et quia,
Sapientis oraculo, Pestilente flagellato prudens
prudentior redditur [(Prov. XIX, 25)] ; reliqui, tam
districta animadversione exterriti, ad altiora monastici
rigoris exercitia protinus viriliter accinguntur.
Denique in exteriorum rerum administratione
idoneis procuratoribus deputatis, orationi et silentio
servus Dei Bernardus irrefragabili diuturnitate
deditus, ad tantam mentis puritatem pervenerat, ut
quamplurima prophetica inspiratione cognosceret,
quae hominum cognitio necdum habuisset.
16.
Anno itaque Dominicae Incarnationis millesimo
nonagesimo sexto, pontifex Romanorum
Urbanus gentem Christianorum commonebat;
quatenus Hierosolymam pergerent, et a gentilium
manibus civitatem liberarent, templumque Domini
ac sepulcrum ab eorum spurcitiis emundarent.
Quam papae commonitionem populus Christianorum
tanto mentis affectu ac desiderio suscepit, ut nonnulli
abbates et monachi nec non eremitae sua monasteria
desererent, ac Hierusalem pergerent:
cum quibus praedictus Gervasius, sine satisfactione
injuriae quam viro Dei Bernardo intulerat, iter arripuit,
Hierosolymam iturus; sed (quia non est hominis
via ejus) nec illuc perventurus, nec denuo rediturus.
Idem namque coeptum carpens iter, jam
prosperis hinc succedentibus tam sibi quam suo comitatui
successibus, optatum littus tenuerat: jam
omnium suorum, quemadmodum videbatur, compos
votorum ad Hierosolymitana campestria pervenerat,
cum ipsius nimirum permissione, cujus judicia,
licet nonnunquam sint occulta, nunquam tamen
sunt injusta, immanissimus leo de suis cubilibus
prosiliens, ipsum, cum ipso cui insidebat asino
membratim discerpendo exstinxit, atque tam horrendo
spectaculo peracto, ad montanas cavernas sibique
cognita lustra, caeteris intactis, verumtamen
tam prodigioso admodum infortunio perterritis,
concitis gressibus repedavit. Quae dum in Hierosolymitano
agerentur territorio, Bernardus in Aquitania
non longe a suo monasterio constitutus, eodem
die per spiritum cognovit, atque piae recordationis
affectu commotus, quemdam monachum ipsius
ecclesiae, cujus tunc temporis, ut saepe jam diximus,
curam gerebat, ad se convocans, innotuit:
Vade, inquiens, et dic Guillelmo Samueli, quod
Gervasius abbas patruus ipsius, et asinus ejus in
Judaeae provincia a leone sit occisus, fratribusque
sanus et alacer cum caeteris in claustro residens,
subitanea et inopinata morte expiravit, ad suae damnationis
cumulum datus aliis in exemplum. Et quia,
Sapientis oraculo, Pestilente flagellato prudens
prudentior redditur [(Prov. XIX, 25)] ; reliqui, tam
districta animadversione exterriti, ad altiora monastici
rigoris exercitia protinus viriliter accinguntur.
Denique in exteriorum rerum administratione
idoneis procuratoribus deputatis, orationi et silentio
servus Dei Bernardus irrefragabili diuturnitate
deditus, ad tantam mentis puritatem pervenerat, ut
quamplurima prophetica inspiratione cognosceret,
quae hominum cognitio necdum habuisset.
16.
Anno itaque Dominicae Incarnationis millesimo
nonagesimo sexto, pontifex Romanorum
Urbanus gentem Christianorum commonebat;
quatenus Hierosolymam pergerent, et a gentilium
manibus civitatem liberarent, templumque Domini
ac sepulcrum ab eorum spurcitiis emundarent.
Quam papae commonitionem populus Christianorum
tanto mentis affectu ac desiderio suscepit, ut nonnulli
abbates et monachi nec non eremitae sua monasteria
desererent, ac Hierusalem pergerent:
cum quibus praedictus Gervasius, sine satisfactione
injuriae quam viro Dei Bernardo intulerat, iter arripuit,
Hierosolymam iturus; sed (quia non est hominis
via ejus) nec illuc perventurus, nec denuo rediturus.
Idem namque coeptum carpens iter, jam
prosperis hinc succedentibus tam sibi quam suo comitatui
successibus, optatum littus tenuerat: jam
omnium suorum, quemadmodum videbatur, compos
votorum ad Hierosolymitana campestria pervenerat,
cum ipsius nimirum permissione, cujus judicia,
licet nonnunquam sint occulta, nunquam tamen
sunt injusta, immanissimus leo de suis cubilibus
prosiliens, ipsum, cum ipso cui insidebat asino
membratim discerpendo exstinxit, atque tam horrendo
spectaculo peracto, ad montanas cavernas sibique
cognita lustra, caeteris intactis, verumtamen
tam prodigioso admodum infortunio perterritis,
concitis gressibus repedavit. Quae dum in Hierosolymitano
agerentur territorio, Bernardus in Aquitania
non longe a suo monasterio constitutus, eodem
die per spiritum cognovit, atque piae recordationis
affectu commotus, quemdam monachum ipsius
ecclesiae, cujus tunc temporis, ut saepe jam diximus,
curam gerebat, ad se convocans, innotuit:
Vade, inquiens, et dic Guillelmo Samueli, quod
Gervasius abbas patruus ipsius, et asinus ejus in
Judaeae provincia a leone sit occisus, fratribusque