PL 174, col. 1377
Vita S. Arnulfi (Hariulfus Aldenburgensis), J. P. Migne
comitis et conjugis ejus Adelae regimine
ornabatur, regnum Francorum moderante Henrico
filio Roberti regis, et Anglis regnante Edwardo
pio rege, fuit vir, nomine Folbertus, in pago Brabantiae
circa fluvium Scaldum, qui non solum generis
spectabili nobilitate, sed et rerum copia mundanarum
ditatus inter caeteros compatriotas, tam
mente quam corpore, per omnia inclytus existebat.
Qui ex more nobilium digno matrimonio sociatus,
ex nobilissima conjuge, nomine Meinsinde, genuit
filium elegantem, quique jam adultus et armorum
gestui aptissimus ex praesenti luce est ablatus;
cujus mors gravissimum patri ac matri omnique
domesticae clientelae incussit moerorem, adeo ut annuali
tempore illum deflerent et incessanter lugerent.
CAPITULUM II.
Jamque menses aliquot in hoc dolore defluxerant,
cum ecce in somnis apparuit eidem matronae vir
speciosus, et luce micanti fulgidus, dicens ad eam: Quid teipsam moerore afficis, et inutili tristitia deprimis
pro filio tam utiliter mortuo, quem si spiritum
vitae ex te accepisse cognosceres, profecto a te factum
vel plasmatum non immerito plangere vel lugere debueras.
At quem supernus Conditor secundum incomprehensibile
aequitatis judicium substulit de hac vita,
tu quomodo lugere praesumpsisti? Pro cujus obitu
nullum tu deinceps cordi tuo admittas dolorem; imo
potius grandi laetare gaudio, quoniam in utero gestas
puerum, quem superna electio praeordinavit magnum
futurum. Hunc dum tu in lucem protuleris, Christophorum
vocari optabis; quoniam revera idem puer ad
hoc est praescriptus, ut operibus et verbis suo Christum
in pectore ferat. Et ut certo scias haec ita divinitus
praefixa, vadens ad ecclesiam, in eo loco ubi orare
solita es, fodere fac, et fossa humo invenies laterem
magnis litteris sculptum, quae litterae tibi prodent tui
partus nomen et meritum.
CAPITULUM III.
At matrona tantae laudis percepto oraculo a
somno evigilans, cum ingenti stupore et mirabili
gaudio visionem enarravit marito, ac demum, ut
comprobaret coelestium fidem verborum, assumpsit
famulos cum fossorio; et pergens ad ecclesiam, in
eo loco ubi supplicare solita erat, fodere fecit, lateremque
quadrum invenit, altis litteris exaratum ita,
ornabatur, regnum Francorum moderante Henrico
filio Roberti regis, et Anglis regnante Edwardo
pio rege, fuit vir, nomine Folbertus, in pago Brabantiae
circa fluvium Scaldum, qui non solum generis
spectabili nobilitate, sed et rerum copia mundanarum
ditatus inter caeteros compatriotas, tam
mente quam corpore, per omnia inclytus existebat.
Qui ex more nobilium digno matrimonio sociatus,
ex nobilissima conjuge, nomine Meinsinde, genuit
filium elegantem, quique jam adultus et armorum
gestui aptissimus ex praesenti luce est ablatus;
cujus mors gravissimum patri ac matri omnique
domesticae clientelae incussit moerorem, adeo ut annuali
tempore illum deflerent et incessanter lugerent.
CAPITULUM II.
Jamque menses aliquot in hoc dolore defluxerant,
cum ecce in somnis apparuit eidem matronae vir
speciosus, et luce micanti fulgidus, dicens ad eam: Quid teipsam moerore afficis, et inutili tristitia deprimis
pro filio tam utiliter mortuo, quem si spiritum
vitae ex te accepisse cognosceres, profecto a te factum
vel plasmatum non immerito plangere vel lugere debueras.
At quem supernus Conditor secundum incomprehensibile
aequitatis judicium substulit de hac vita,
tu quomodo lugere praesumpsisti? Pro cujus obitu
nullum tu deinceps cordi tuo admittas dolorem; imo
potius grandi laetare gaudio, quoniam in utero gestas
puerum, quem superna electio praeordinavit magnum
futurum. Hunc dum tu in lucem protuleris, Christophorum
vocari optabis; quoniam revera idem puer ad
hoc est praescriptus, ut operibus et verbis suo Christum
in pectore ferat. Et ut certo scias haec ita divinitus
praefixa, vadens ad ecclesiam, in eo loco ubi orare
solita es, fodere fac, et fossa humo invenies laterem
magnis litteris sculptum, quae litterae tibi prodent tui
partus nomen et meritum.
CAPITULUM III.
At matrona tantae laudis percepto oraculo a
somno evigilans, cum ingenti stupore et mirabili
gaudio visionem enarravit marito, ac demum, ut
comprobaret coelestium fidem verborum, assumpsit
famulos cum fossorio; et pergens ad ecclesiam, in
eo loco ubi supplicare solita erat, fodere fecit, lateremque
quadrum invenit, altis litteris exaratum ita,