PL 179, col. 1621
$UC- bus- pit; ret. cho- uum $ in- dini rei, >$$EL Mei- a in ur}. tri runi 4621 | DE GESTIS PONTIF. ANGL. — LIB. v 1622 dullitus tabentia membra coquente non sinerer; A tate salutem.
Et post pauca : « Quasi pennigero vo qua quondam, dum post prima elementa iterum apud vos essem, domum redire coactus sum. Planum, ut arbitror, ſactum est his testimoniis ; quod liberalium artium tempos l.
compos] ſuerit, qui tanti contubernalis consortio ſruitus sit. Nec ipse sane suſfragio laudum suarum deſuit, ubi dixit, de primum omnium sue gentis hominum ſuisse qui ad scientiam metrorum præsumpsit ingenium, im- pulit animum.
ista enim sunt ejus verba in calce libri, quem fecit de schematibus : « Hec, inquit, de metrorum generibus ct schematibus pro ulilitate ingenii mei habes, multum laboriose, nescio si ſructuose, collec/a, quamvis mihi conscius sum illud me Virgilianum posse jactare, Primus ego in patriam mecum, modo vita supersil, Aonio rediens deducam vertice Musas.»
Litteris itaque ad plenum instructus, native quo- que lingue non negligebat carmina ; aleo ut, teste libro Elfredi, de quo superius dixi, (61) nulla un- quam late par ei ſuerii quisquam, poesim anglicam sse ſacere, lantum componere, eadem apposite tel canere vel dicere.
Denique commemorat Elfre- dus carmen triviale, quod adhuc vulgo cantitatur, Aldhelmum ſecisse; adjiciens causam qua probet rationabiliter tantum virum bis quz videntur fri- vola ingſilisse : populum co tempore semi barbarum, parum divinis sermonibus intentum, statim cantatis missis domos cursitare solitum; ideoque sanctum virum super poutem qui rura et urbem continuat,
abeuntibus se opposuisse obicem, quasi artem can- landi proſessum. Eo plus quam semel ſacto, piebis ſavorem et concursum emeritum. Hoc commento sensim inter ludicra verbis Scripturarum insertis, cives ad sanitatem reduxisse ; qui si severe et cum excommunicatione agendum putasset, proſecto pro- ſecisset nihil.
Prezconio itaque nobilis doctrine ſavorabilis quan- tum haberetur; indicio sunt epistolæ amicorum ad eum missæ. Taceo de compatriotis, qui certatim ad eum scripta sua emittebant, ejus judicii censuram Subitura.
Prætereo Scotos tunc maxime doctos, qui iden ſecisse noscuntur; quorum aliquos non obscu- re litierature nominare possem, maxime Arcivilum regis Scolize (ilium. Hic quidquid litterariæ artis claborabat, quod non adeo exile erat, Aldhelmi com- miltebat arbitrio ; ut praſecti [l.
perſecti] ingenii lima eraderetur scabredo Scotica. Ex ipso Franco- rum sinu ad eum causa doctrinz veniebatur ; ut ue Epistola palam faciet ; Domino lectricibus ditato studiis, mellifluisque ornaio lucubratiunculis, Al.thelmo Archimandrite Saxonum, miriſice repe- rienti in oris, quod nonnulli cum laboribus et sudo- rilus in alieno acre vix lucrantur ; Cellanus, in
liybernensi insula natus, in extremo Francorum limitis latens angulo exsul, famosz colonize Christi exiremum et vile mancipium, in tota et tuta Trini- (61) Librum, puto. aliquem ab Alſredo rege doctis- dmg editum intelligit.
Et post pauca : « Quasi pennigero vo qua quondam, dum post prima elementa iterum apud vos essem, domum redire coactus sum. Planum, ut arbitror, ſactum est his testimoniis ; quod liberalium artium tempos l.
compos] ſuerit, qui tanti contubernalis consortio ſruitus sit. Nec ipse sane suſfragio laudum suarum deſuit, ubi dixit, de primum omnium sue gentis hominum ſuisse qui ad scientiam metrorum præsumpsit ingenium, im- pulit animum.
ista enim sunt ejus verba in calce libri, quem fecit de schematibus : « Hec, inquit, de metrorum generibus ct schematibus pro ulilitate ingenii mei habes, multum laboriose, nescio si ſructuose, collec/a, quamvis mihi conscius sum illud me Virgilianum posse jactare, Primus ego in patriam mecum, modo vita supersil, Aonio rediens deducam vertice Musas.»
Litteris itaque ad plenum instructus, native quo- que lingue non negligebat carmina ; aleo ut, teste libro Elfredi, de quo superius dixi, (61) nulla un- quam late par ei ſuerii quisquam, poesim anglicam sse ſacere, lantum componere, eadem apposite tel canere vel dicere.
Denique commemorat Elfre- dus carmen triviale, quod adhuc vulgo cantitatur, Aldhelmum ſecisse; adjiciens causam qua probet rationabiliter tantum virum bis quz videntur fri- vola ingſilisse : populum co tempore semi barbarum, parum divinis sermonibus intentum, statim cantatis missis domos cursitare solitum; ideoque sanctum virum super poutem qui rura et urbem continuat,
abeuntibus se opposuisse obicem, quasi artem can- landi proſessum. Eo plus quam semel ſacto, piebis ſavorem et concursum emeritum. Hoc commento sensim inter ludicra verbis Scripturarum insertis, cives ad sanitatem reduxisse ; qui si severe et cum excommunicatione agendum putasset, proſecto pro- ſecisset nihil.
Prezconio itaque nobilis doctrine ſavorabilis quan- tum haberetur; indicio sunt epistolæ amicorum ad eum missæ. Taceo de compatriotis, qui certatim ad eum scripta sua emittebant, ejus judicii censuram Subitura.
Prætereo Scotos tunc maxime doctos, qui iden ſecisse noscuntur; quorum aliquos non obscu- re litierature nominare possem, maxime Arcivilum regis Scolize (ilium. Hic quidquid litterariæ artis claborabat, quod non adeo exile erat, Aldhelmi com- miltebat arbitrio ; ut praſecti [l.
perſecti] ingenii lima eraderetur scabredo Scotica. Ex ipso Franco- rum sinu ad eum causa doctrinz veniebatur ; ut ue Epistola palam faciet ; Domino lectricibus ditato studiis, mellifluisque ornaio lucubratiunculis, Al.thelmo Archimandrite Saxonum, miriſice repe- rienti in oris, quod nonnulli cum laboribus et sudo- rilus in alieno acre vix lucrantur ; Cellanus, in
liybernensi insula natus, in extremo Francorum limitis latens angulo exsul, famosz colonize Christi exiremum et vile mancipium, in tota et tuta Trini- (61) Librum, puto. aliquem ab Alſredo rege doctis- dmg editum intelligit.