PL 182, col. 1097
Vita S. Malachiae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
applicuit monasterio suo Benchorensi, ut primi
filii primam reciperent gratiam. Quid animi putas
gessisse illos, sano de via tam longa recepto patre,
et illo patre? Nec mirum, si se tota in gaudium effuderunt
viscera eorum in reditu ejus, quando et exteris
circumquaque gentibus incredibilem mox laetitiam
velox rumor invexit. Denique de civitatibus, et
castellis, et vicis occurrunt ei; et quocumque divertat,
suscipitur exsultatione universae terrae. Verumtamen
non sapit honor. Opus exercetur legationis:
multis in locis celebrantur conventus multi, ne qua
regio, seu portio regionis, legationis fructu et utilitate
fraudetur. Seminatur super omnes aquas: non
est qui se abscondat ab opera sollicitudinis ejus.
Non sexus, non aetas, non conditio, non professio
reputatur. Ubique semen spargitur salutare, ubique
intonat tuba coelestis. Ubique discurrit, ubique irrumpit,
evaginato gladio linguae ad faciendam vindictam
in nationibus, increpationes in populis.
Terror ejus super facientes mala. Clamat iniquis,
Nolite inique agere; et delinquentibus, Nolite exaltare
cornu [(Psal. LXXIV, 5)]
. Religio ubique plantatur,
propagatur, fovetur. Oculi ejus super eos,
et cura ejus ad necessitates eorum. In conciliis, quae
passim celebrantur, repetuntur antiquae traditiones,
quas tamen bonas fuisse constiterit, abolitas 676
vero negligentia sacerdotum. Nec modo vetera instaurantur,
cuduntur et nova; et quaecumque promulgaverit,
tanquam coelitus edita acceptantur, tenentur,
scripto mandantur ad memoriam posterorum.
Quidni coelitus missa crederentur, quae tot coelestia
confirmant miracula? Et ut fidem dictis faciam,
perstringam nonnulla paucis. Quis enim cuncta enumeret?
Quanquam libentius, fateor, imitandis immorer,
quam admirandis.
CAPUT XIX. Virtutum ejus insignia, et mores vero praesule digni.
43.
Et meo quidem judicio primum et maximum
miraculum, quod fecit, ipse erat. Ut enim taceam
interiorem hominem ejus, cujus pulchritudinem,
fortitudinem, puritatem satis indicabant mores
ipsius et vita, ipsum exteriorem ita uno semper
modo, ipsoque modestissimo et decentissimo gessit,
ut nil prorsus appareret in eo, quod posset offendere
intuentes. Et quidem qui non offendit in verbo, ille
perfectus est vir [(Jac. III, 2)] . At vero in Malachia
quis unquam, etiamsi curiosius observarit, deprehendit
otiosum, non dico verbum, sed nutum? Quis
manum, pedemve moventem frustra? Imo quid non
aedificans in ejus incessu, aspectu, habitu, vultu?
Denique vultus hilaritatem nec fuscavit moeror, nec
levigavit risus. Totum in eo disciplinatum, totum
insigne virtutis, perfectionis forma. Per omnia serius,
sed non austerus. Remissus interdum, dissolutus
nunquam. Negligens nihil, etsi pro tempore
multa dissimulans. Quietus saepe, sed minime aliquando
otiosus. A die primo conversionis suae usque
ad extremum vitae, sine proprio vixit. Non servos,
non ancillas, non villas, non viculos, non denique
filii primam reciperent gratiam. Quid animi putas
gessisse illos, sano de via tam longa recepto patre,
et illo patre? Nec mirum, si se tota in gaudium effuderunt
viscera eorum in reditu ejus, quando et exteris
circumquaque gentibus incredibilem mox laetitiam
velox rumor invexit. Denique de civitatibus, et
castellis, et vicis occurrunt ei; et quocumque divertat,
suscipitur exsultatione universae terrae. Verumtamen
non sapit honor. Opus exercetur legationis:
multis in locis celebrantur conventus multi, ne qua
regio, seu portio regionis, legationis fructu et utilitate
fraudetur. Seminatur super omnes aquas: non
est qui se abscondat ab opera sollicitudinis ejus.
Non sexus, non aetas, non conditio, non professio
reputatur. Ubique semen spargitur salutare, ubique
intonat tuba coelestis. Ubique discurrit, ubique irrumpit,
evaginato gladio linguae ad faciendam vindictam
in nationibus, increpationes in populis.
Terror ejus super facientes mala. Clamat iniquis,
Nolite inique agere; et delinquentibus, Nolite exaltare
cornu [(Psal. LXXIV, 5)]
. Religio ubique plantatur,
propagatur, fovetur. Oculi ejus super eos,
et cura ejus ad necessitates eorum. In conciliis, quae
passim celebrantur, repetuntur antiquae traditiones,
quas tamen bonas fuisse constiterit, abolitas 676
vero negligentia sacerdotum. Nec modo vetera instaurantur,
cuduntur et nova; et quaecumque promulgaverit,
tanquam coelitus edita acceptantur, tenentur,
scripto mandantur ad memoriam posterorum.
Quidni coelitus missa crederentur, quae tot coelestia
confirmant miracula? Et ut fidem dictis faciam,
perstringam nonnulla paucis. Quis enim cuncta enumeret?
Quanquam libentius, fateor, imitandis immorer,
quam admirandis.
CAPUT XIX. Virtutum ejus insignia, et mores vero praesule digni.
43.
Et meo quidem judicio primum et maximum
miraculum, quod fecit, ipse erat. Ut enim taceam
interiorem hominem ejus, cujus pulchritudinem,
fortitudinem, puritatem satis indicabant mores
ipsius et vita, ipsum exteriorem ita uno semper
modo, ipsoque modestissimo et decentissimo gessit,
ut nil prorsus appareret in eo, quod posset offendere
intuentes. Et quidem qui non offendit in verbo, ille
perfectus est vir [(Jac. III, 2)] . At vero in Malachia
quis unquam, etiamsi curiosius observarit, deprehendit
otiosum, non dico verbum, sed nutum? Quis
manum, pedemve moventem frustra? Imo quid non
aedificans in ejus incessu, aspectu, habitu, vultu?
Denique vultus hilaritatem nec fuscavit moeror, nec
levigavit risus. Totum in eo disciplinatum, totum
insigne virtutis, perfectionis forma. Per omnia serius,
sed non austerus. Remissus interdum, dissolutus
nunquam. Negligens nihil, etsi pro tempore
multa dissimulans. Quietus saepe, sed minime aliquando
otiosus. A die primo conversionis suae usque
ad extremum vitae, sine proprio vixit. Non servos,
non ancillas, non villas, non viculos, non denique