PL 182, col. 531
Epistolae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
Reverendis in Christo dominis et patribus, GAUFRIDO
Carnotensium episcopo, et BERNARDO Clarae-Vallis
abbati, vitam et dies bonos.
1.
Confundor, Deus scit, apud vos, cum de re
communis et gravis necessitatis, silentibus vobis, et 302
aliis, quorum erat loqui, cogor vos alloqui,
nullus in hominibus, domini et patres. Cum enim
fidem communis spei graviter nimis et periculose
corrumpi video, nullo resistente, nullo obloquente;
quam Christus suo nobis sanguine sacravit, pro qua
apostoli et martyres usque ad mortem pugnaverunt,
quam sancti doctores duris laboribus suis, et magnis
sudoribus defensam, integram et incorruptam
usque ad faeces temporum nostrorum transmiserunt:
contabesco in memetipso, et a frixura cordis
et dolore spiritus cogor pro ea loqui, pro qua, si
necesse esset et opportunum, vellem etiam mori.
Nec de minimis agitur, sed de fide sanctae Trinitatis,
de persona Mediatoris, de Spiritu sancto, de gratia
Dei, de sacramento communis redemptionis. Petrus
enim Abaelardus iterum nova docet, nova scribit; et
libri ejus transeunt maria, transiliunt Alpes; et novae
ejus sententiae de fide, et nova dogmata per provincias
et regna deferuntur, celebriter praedicantur, et
libere defenduntur: in tantum ut in curia Romana
dicantur habere auctoritatem. Dico vobis, periculose
siletis, tam vobis, quam Ecclesiae Dei. Pro nihilo
ducimus corrumpi fidem, pro qua nosmetipsos nobis
abnegavimus: non timemus Deum offendere, ne
offendamus. Dico vobis, adhuc parturiens parturit
malum hoc: sed nisi praeventum fuerit, erumpet in
regulum, cui vix inveniatur incantator. Quod cur
dicam advertite.
2.
Casu nuper incidi in lectionem cujusdem libelli
hominis illius, cui titulus erat, Theologia Petri
Abaelardi. Fateor, curiosum me fecit titulus ad legendum.
Duo autem erant libelli idem pene continentes:
nisi quod in altero plus, in altero minus
aliquanto inveniretur. Ubi, cum aliqua invenirem
quae multum moverent me, notavi, et cur moverent
subnotavi, et cum ipsis libellis misi vobis: utrum
recte me moverint, judicii vestri sit. Cum enim graviter
turbarer ad insolitas in fide vocum novitates,
et novas inauditorum sensuum adinventiones, cum
non haberem in quem refunderem; vos in omnibus
elegi, ad quos me converterem, et quos in causam
Dei, et totius latinae Ecclesiae citarem. Vos etiam
Carnotensium episcopo, et BERNARDO Clarae-Vallis
abbati, vitam et dies bonos.
1.
Confundor, Deus scit, apud vos, cum de re
communis et gravis necessitatis, silentibus vobis, et 302
aliis, quorum erat loqui, cogor vos alloqui,
nullus in hominibus, domini et patres. Cum enim
fidem communis spei graviter nimis et periculose
corrumpi video, nullo resistente, nullo obloquente;
quam Christus suo nobis sanguine sacravit, pro qua
apostoli et martyres usque ad mortem pugnaverunt,
quam sancti doctores duris laboribus suis, et magnis
sudoribus defensam, integram et incorruptam
usque ad faeces temporum nostrorum transmiserunt:
contabesco in memetipso, et a frixura cordis
et dolore spiritus cogor pro ea loqui, pro qua, si
necesse esset et opportunum, vellem etiam mori.
Nec de minimis agitur, sed de fide sanctae Trinitatis,
de persona Mediatoris, de Spiritu sancto, de gratia
Dei, de sacramento communis redemptionis. Petrus
enim Abaelardus iterum nova docet, nova scribit; et
libri ejus transeunt maria, transiliunt Alpes; et novae
ejus sententiae de fide, et nova dogmata per provincias
et regna deferuntur, celebriter praedicantur, et
libere defenduntur: in tantum ut in curia Romana
dicantur habere auctoritatem. Dico vobis, periculose
siletis, tam vobis, quam Ecclesiae Dei. Pro nihilo
ducimus corrumpi fidem, pro qua nosmetipsos nobis
abnegavimus: non timemus Deum offendere, ne
offendamus. Dico vobis, adhuc parturiens parturit
malum hoc: sed nisi praeventum fuerit, erumpet in
regulum, cui vix inveniatur incantator. Quod cur
dicam advertite.
2.
Casu nuper incidi in lectionem cujusdem libelli
hominis illius, cui titulus erat, Theologia Petri
Abaelardi. Fateor, curiosum me fecit titulus ad legendum.
Duo autem erant libelli idem pene continentes:
nisi quod in altero plus, in altero minus
aliquanto inveniretur. Ubi, cum aliqua invenirem
quae multum moverent me, notavi, et cur moverent
subnotavi, et cum ipsis libellis misi vobis: utrum
recte me moverint, judicii vestri sit. Cum enim graviter
turbarer ad insolitas in fide vocum novitates,
et novas inauditorum sensuum adinventiones, cum
non haberem in quem refunderem; vos in omnibus
elegi, ad quos me converterem, et quos in causam
Dei, et totius latinae Ecclesiae citarem. Vos etiam