PL 183, col. 483
In transitu S. Malachiae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
dispositionibus suis, quod indignos nos beatae mortis
ejus honorare praesentia, quod pauperes suos pretiosissimo
corporis ejus locupletare thesauro, quod
infirmos nos tanta Ecclesiae suae voluit fulcire columna.
Alterum siquidem e duobus signum istud,
quod nobis in bonum factum est, persuadet, quod
aut placitus Deo sit locus, aut sibi placitum facere
velit, ad quem tantae sanctitatis virum a finibus
terrae moriturum, sepeliendumque perduxit.
3.
Caeterum populo illi affectuosius condolere, et
ejus quae tam miserabili Ecclesiae dirum hoc vulnus 1044
non pepercit inferre, crudelitatem mortis
vehementius abhorrere, beati hujus patris charitas
ipsa compellit. Dira profecto et inexorabilis mors,
quae tantam hominum multitudinem unius percussione
multavit: caeca et improvida, quae Malachiae
ligavit linguam, impedivit gressus, dissolvit manus,
oculos clausit. Illos, inquam, devotos oculos, qui
piissimis fletibus divinam peccatoribus reconciliare
gratiam consuevere: illas mundissimas manus, quae
laboriosis et humilibus operibus exerceri semper
amaverant, quae Dominici corporis hostiam salutarem
pro peccatoribus toties offerebant; et sine ira
et disceptatione in oratione levabantur in coelum;
quae infirmis multa beneficia praestitisse, et signis
variis effulsisse noscuntur: illos quoque speciosos
gressus evangelizantis pacem, evangelizantis bona;
illos pedes, qui toties fatigati sunt studio pietatis;
vestigia illa, digna quae semper devotis osculis premerentur:
sancta denique labia illa sacerdotis, quae
custodiebant scientiam; os justi, quod sapientiam
meditabatur: et linguam ejus, quae judicium loquens,
imo et misericordiam, tantis mederi solebat vulneribus
animarum. Nec mirum, fratres, iniquam mortem
esse, quam generavit iniquitas: inconsideratam,
quam noscitur seductio peperisse. Nihil, inquam,
mirum, si ferit sine discretione, quae venit ex praevaricatione;
si sit crudelis et fatua, quae ex antiqui
serpentis fallacia, et mulieris insipientia prodiit.
Quid tamen causamur quod Malachiam ausa sit attentare,
fidele equidem membrum Christi, quando
et ipsum Malachiae pariter et omnium electorum caput
furibunda pervasit? Pervasit utique immunem,
sed non immunis evasit. Impegit in vitam mors, et
inclusit intra se vita mortem, et absorpta est mors
a vita. Hamum sibi devorans, inde teneri coepit,
unde visa est tenuisse.
4.
At fortasse quis dicat: Quomodo mors a capite
superata videtur, quae tanta adhuc libertate saevit in
membra? Si mors mortua, quomodo Malachiam occidit?
si victa, quomodo adhuc praevalet universis;
et non est homo qui vivat, et non videat mortem?
Victa plane mors, opus diaboli, et peccati poena;
victum peccatum, causa mortis; victus et malignus
ipse, et peccati auctor, et mortis. Nec modo victa
sunt haec, sed et judicata jam et damnata. Definita
quidem, sed nondum promulgata sententia est. Denique
jam diabolo ignis paratus, etsi nondum ille
praecipitatus in ignem, modico adhuc tempore sinitur
ejus honorare praesentia, quod pauperes suos pretiosissimo
corporis ejus locupletare thesauro, quod
infirmos nos tanta Ecclesiae suae voluit fulcire columna.
Alterum siquidem e duobus signum istud,
quod nobis in bonum factum est, persuadet, quod
aut placitus Deo sit locus, aut sibi placitum facere
velit, ad quem tantae sanctitatis virum a finibus
terrae moriturum, sepeliendumque perduxit.
3.
Caeterum populo illi affectuosius condolere, et
ejus quae tam miserabili Ecclesiae dirum hoc vulnus 1044
non pepercit inferre, crudelitatem mortis
vehementius abhorrere, beati hujus patris charitas
ipsa compellit. Dira profecto et inexorabilis mors,
quae tantam hominum multitudinem unius percussione
multavit: caeca et improvida, quae Malachiae
ligavit linguam, impedivit gressus, dissolvit manus,
oculos clausit. Illos, inquam, devotos oculos, qui
piissimis fletibus divinam peccatoribus reconciliare
gratiam consuevere: illas mundissimas manus, quae
laboriosis et humilibus operibus exerceri semper
amaverant, quae Dominici corporis hostiam salutarem
pro peccatoribus toties offerebant; et sine ira
et disceptatione in oratione levabantur in coelum;
quae infirmis multa beneficia praestitisse, et signis
variis effulsisse noscuntur: illos quoque speciosos
gressus evangelizantis pacem, evangelizantis bona;
illos pedes, qui toties fatigati sunt studio pietatis;
vestigia illa, digna quae semper devotis osculis premerentur:
sancta denique labia illa sacerdotis, quae
custodiebant scientiam; os justi, quod sapientiam
meditabatur: et linguam ejus, quae judicium loquens,
imo et misericordiam, tantis mederi solebat vulneribus
animarum. Nec mirum, fratres, iniquam mortem
esse, quam generavit iniquitas: inconsideratam,
quam noscitur seductio peperisse. Nihil, inquam,
mirum, si ferit sine discretione, quae venit ex praevaricatione;
si sit crudelis et fatua, quae ex antiqui
serpentis fallacia, et mulieris insipientia prodiit.
Quid tamen causamur quod Malachiam ausa sit attentare,
fidele equidem membrum Christi, quando
et ipsum Malachiae pariter et omnium electorum caput
furibunda pervasit? Pervasit utique immunem,
sed non immunis evasit. Impegit in vitam mors, et
inclusit intra se vita mortem, et absorpta est mors
a vita. Hamum sibi devorans, inde teneri coepit,
unde visa est tenuisse.
4.
At fortasse quis dicat: Quomodo mors a capite
superata videtur, quae tanta adhuc libertate saevit in
membra? Si mors mortua, quomodo Malachiam occidit?
si victa, quomodo adhuc praevalet universis;
et non est homo qui vivat, et non videat mortem?
Victa plane mors, opus diaboli, et peccati poena;
victum peccatum, causa mortis; victus et malignus
ipse, et peccati auctor, et mortis. Nec modo victa
sunt haec, sed et judicata jam et damnata. Definita
quidem, sed nondum promulgata sententia est. Denique
jam diabolo ignis paratus, etsi nondum ille
praecipitatus in ignem, modico adhuc tempore sinitur