PL 183, col. 485
In transitu S. Malachiae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
malis opponeret, animan suam in manibus suis ponens,
accessit intrepidus, suscepit archiepiscopatum,
tradens sese discrimini manifesto, ut tanto crimini
finem daret. Inter pericula rexit Ecclesiam; post
pericula sibi continuo successorem alterum canonice
ordinavit. Ea siquidem conditione susceperat, ut
postquam, cessante persecutionis rabie, alter secure
posset institui, ad sedem propriam remeare permitteretur: ubi sine ecclesiasticis saecularibusve redditibus
in congregationibus religiosis, quas ipse exstruxerat,
degens inter eos tanquam unus eorum,
usque ad hoc tempus vixit absque ulla proprietate.
Sic Dei hominem examinavit, non exinanivit tribulationis
incendium: siquidem aurum erat; sic nec
illecebra tenuit aut resolvit; nec curiosus spectator
in via substitit, propriae peregrinationis oblitus.
7.
Quis vestrum, fratres, non vehementer ejus
imitari cupiat sanctitatem, si id audeat vel sperare?
Credo igitur libentius audituros, si dicere forte poterimus,
quid sanctum fecerit Malachiam. Sed ne
nostrum forsitan minus acceptabile testimonium
videatur, Scripturam audite dicentem: In fide et
lenitate ipsius sanctum fecit illum [(Eccli. XLV, 4)]
.
Fide calcabat mundum, Joanne attestante, qui ait: Haec est victoria, quae vincit mundum, fides nostra
(I
Joan V, 4). Nam in spiritu lenitatis dura quaelibet et
adversa aequo animo tolerabat. Hinc quidem post
Christum fide calcabat maria, ne caperetur illecabris:
inde in patientia sua possidebat animam
suam, ne molestiis frangeretur. De his enim duobus
habes in psalmo, casuros a latere tuo mille, et decem
millia a dextris tuis [(Psal. XC, 7)] : quod multo
plures prosperitatis fallaciae, quam adversitatis
flagella dejiciant. Nemo itaque nostrum, charissimi,
plana mollioris viae [ alias, undae] superficie delectatus,
iter illud marinum [ alias, maximum] sibi commodius
arbitretur. Magnos hic campus montes habet,
invisibiles quidem, sed eo ipso periculosiores.
Laboriosior forte via videtur inter ardua collium,
et aspera rupium; sed expertis longe securior et
desiderabilior invenitur. Utrobique tamen laborem,
utrobique periculum esse noverat, qui dicebat: Per
arma justitiae a dextris, et a sinistris [(II Cor. VI, 7)]
:
ut merito congratulemur eis qui transierunt per
ignem et aquam, et in refrigerium sunt educti. Refrigerium
vultis audire? Utinam id vobis alius loqueretur!
nam ego quod non gustavi, eructare non possum.
8.
Videor tamen mihi hodie super hoc refrigerio
Malachiam audire dicentem: Convertere, anima
mea, in requiem tuam, quia Dominus benefecit tibi;
quia eripuit animam meam de morte [(Psal. CXIV,
7, 8)]
, etc. In quibus verbis quid intelligam, 1046
paucis audite: siquidem inclinata est jam dies, et
longius quam speraveram sermo processit, quod
invitus avellar a paterni dulcedine nominis, et
Malachiam silere lingua formidans, finem facere
vereatur. Mors animae, fratres mei, peccatum est:
nisi forte excidit vobis quod in propheta legistis, Anima quae peccaverit, ipsa morietur
(Ezech. XVIII,
accessit intrepidus, suscepit archiepiscopatum,
tradens sese discrimini manifesto, ut tanto crimini
finem daret. Inter pericula rexit Ecclesiam; post
pericula sibi continuo successorem alterum canonice
ordinavit. Ea siquidem conditione susceperat, ut
postquam, cessante persecutionis rabie, alter secure
posset institui, ad sedem propriam remeare permitteretur: ubi sine ecclesiasticis saecularibusve redditibus
in congregationibus religiosis, quas ipse exstruxerat,
degens inter eos tanquam unus eorum,
usque ad hoc tempus vixit absque ulla proprietate.
Sic Dei hominem examinavit, non exinanivit tribulationis
incendium: siquidem aurum erat; sic nec
illecebra tenuit aut resolvit; nec curiosus spectator
in via substitit, propriae peregrinationis oblitus.
7.
Quis vestrum, fratres, non vehementer ejus
imitari cupiat sanctitatem, si id audeat vel sperare?
Credo igitur libentius audituros, si dicere forte poterimus,
quid sanctum fecerit Malachiam. Sed ne
nostrum forsitan minus acceptabile testimonium
videatur, Scripturam audite dicentem: In fide et
lenitate ipsius sanctum fecit illum [(Eccli. XLV, 4)]
.
Fide calcabat mundum, Joanne attestante, qui ait: Haec est victoria, quae vincit mundum, fides nostra
(I
Joan V, 4). Nam in spiritu lenitatis dura quaelibet et
adversa aequo animo tolerabat. Hinc quidem post
Christum fide calcabat maria, ne caperetur illecabris:
inde in patientia sua possidebat animam
suam, ne molestiis frangeretur. De his enim duobus
habes in psalmo, casuros a latere tuo mille, et decem
millia a dextris tuis [(Psal. XC, 7)] : quod multo
plures prosperitatis fallaciae, quam adversitatis
flagella dejiciant. Nemo itaque nostrum, charissimi,
plana mollioris viae [ alias, undae] superficie delectatus,
iter illud marinum [ alias, maximum] sibi commodius
arbitretur. Magnos hic campus montes habet,
invisibiles quidem, sed eo ipso periculosiores.
Laboriosior forte via videtur inter ardua collium,
et aspera rupium; sed expertis longe securior et
desiderabilior invenitur. Utrobique tamen laborem,
utrobique periculum esse noverat, qui dicebat: Per
arma justitiae a dextris, et a sinistris [(II Cor. VI, 7)]
:
ut merito congratulemur eis qui transierunt per
ignem et aquam, et in refrigerium sunt educti. Refrigerium
vultis audire? Utinam id vobis alius loqueretur!
nam ego quod non gustavi, eructare non possum.
8.
Videor tamen mihi hodie super hoc refrigerio
Malachiam audire dicentem: Convertere, anima
mea, in requiem tuam, quia Dominus benefecit tibi;
quia eripuit animam meam de morte [(Psal. CXIV,
7, 8)]
, etc. In quibus verbis quid intelligam, 1046
paucis audite: siquidem inclinata est jam dies, et
longius quam speraveram sermo processit, quod
invitus avellar a paterni dulcedine nominis, et
Malachiam silere lingua formidans, finem facere
vereatur. Mors animae, fratres mei, peccatum est:
nisi forte excidit vobis quod in propheta legistis, Anima quae peccaverit, ipsa morietur
(Ezech. XVIII,