PL 184, col. 866
De Jesu puero duodenni (Aelredus Rievallensis), J. P. Migne
respicit peccatricem, quam compatienter sanctissimos
illos penes poenitentis lacrymis praebeat irrigandos
et capillis, quos sibi hactenus superbia et
lascivia vindicaverat, detergendos, 588 labiisque tot
scelerum foeditate pollutis dulciter osculandos. Osculare,
osculare, o beata peccatrix, pedes dulcissimos,
suavissimos, speciosissimos, quibus caput serpentis
conteritur, ante quos antiquus hostis egreditur, quibus
calcantur vitia, quibus omnis mundi hujus
sternitur gloria, quibus superborum et sublimium
colla mira virtute premuntur. Osculare, inquam, et
felicibus labiis allambe vestigia, quae nullus post
te peccator exhorreat, nullus quantumlibet criminosus
refugiat, nullus expavescat indignus. Osculare,
complectere, stringe et Angelis et hominibus
adoranda vestigia, perfunde poenitentiae et confessionis
unguento, ut tota domus impleatur odore
unguenti. Vae, vae tibi, o Pharisaee, cui est odor iste
odor mortis in mortem; qui times alienis maculari
peccatis, cum te tumor proprius deterius foediusque
commaculet. Nescis quam suave redoleat misericordiae
confessa miserae peccatricis hujus miseria:
quam dulce sapiat pietati confessio peccati: quam
gratum sit illi sacrificium, cordis contritio: quam
cito consumat peccatum ardens dilectio. Denique dimissa sunt ei peccata multa, quoniam dilexit multum [(Luc. VII, 36-50)]
.
27.
Gratias tibi, o beatissima peccatrix: ostendisti
mundo tutum satis peccatoribus locum; pedes
scilicet Jesu, qui neminem spernunt, neminem rejiciunt,
neminem repellunt, suscipiunt omnes, omnes
admittunt. Ibi certe Aethiopissa mutat pellem suam:
ibi pardus mutat varietatem suam; ibi solus Pharisaeus
non exspumat superbiam suam. Quid agis,
o anima mea, o misera mea, o peccatrix mea! Habes
certe ubi tuas lacrymas libes, ubi foeda oscula
tua sacris osculis purges; ubi totum tuae affectionis
unguentum secure sine aliquo tactu vel motu vitii
tentantis effundas. Quid dissimulas? Erumpite, o
dulces lacrymae; erumpite: cursum vestrum nullus
impediat. Rigate sacratissimas plantas Domini mei,
Salvatoris mei, susceptoris mei. Non curo si quis
Pharisaeus submurmuret; si me a suis sedibus arcendum
censeat; si fimbriae suae tactu indignum judicet;
subsannet, irrideat, avertat oculos, contineat
aures: nihilominus tuis inhaerebo vestigiis, bone
Jesu; meis stringam manibus; premam labiis, nec a
lacrymis cessabo, vel osculis, donec audiam: Dimissa
sunt ei peccata multa, quoniam dilexit multum.
28.
Est ergo dies prima, qua anima Deum sitiens
in speculativis amoenitatibus quasi in Jerusalem
commoratur, divinae potentiae contemplatio. Secunda,
sapientiae illius admiratio. Te tia, bonitatis
et dulcedinis suavis praelibatio. Ad primam pertinet
justitia: ad secundam, scientia: ad tertiam vero,
misericordia. Justitia terret, scientia docet, misericordia
fovet. Introibo, inquit propheta, in potentias
Domini; Domine, memorabor justitiae tuae solius [(Psal. LXX, 16)]
.
Ecce justitia. Incerta, ait, et occulta
illos penes poenitentis lacrymis praebeat irrigandos
et capillis, quos sibi hactenus superbia et
lascivia vindicaverat, detergendos, 588 labiisque tot
scelerum foeditate pollutis dulciter osculandos. Osculare,
osculare, o beata peccatrix, pedes dulcissimos,
suavissimos, speciosissimos, quibus caput serpentis
conteritur, ante quos antiquus hostis egreditur, quibus
calcantur vitia, quibus omnis mundi hujus
sternitur gloria, quibus superborum et sublimium
colla mira virtute premuntur. Osculare, inquam, et
felicibus labiis allambe vestigia, quae nullus post
te peccator exhorreat, nullus quantumlibet criminosus
refugiat, nullus expavescat indignus. Osculare,
complectere, stringe et Angelis et hominibus
adoranda vestigia, perfunde poenitentiae et confessionis
unguento, ut tota domus impleatur odore
unguenti. Vae, vae tibi, o Pharisaee, cui est odor iste
odor mortis in mortem; qui times alienis maculari
peccatis, cum te tumor proprius deterius foediusque
commaculet. Nescis quam suave redoleat misericordiae
confessa miserae peccatricis hujus miseria:
quam dulce sapiat pietati confessio peccati: quam
gratum sit illi sacrificium, cordis contritio: quam
cito consumat peccatum ardens dilectio. Denique dimissa sunt ei peccata multa, quoniam dilexit multum [(Luc. VII, 36-50)]
.
27.
Gratias tibi, o beatissima peccatrix: ostendisti
mundo tutum satis peccatoribus locum; pedes
scilicet Jesu, qui neminem spernunt, neminem rejiciunt,
neminem repellunt, suscipiunt omnes, omnes
admittunt. Ibi certe Aethiopissa mutat pellem suam:
ibi pardus mutat varietatem suam; ibi solus Pharisaeus
non exspumat superbiam suam. Quid agis,
o anima mea, o misera mea, o peccatrix mea! Habes
certe ubi tuas lacrymas libes, ubi foeda oscula
tua sacris osculis purges; ubi totum tuae affectionis
unguentum secure sine aliquo tactu vel motu vitii
tentantis effundas. Quid dissimulas? Erumpite, o
dulces lacrymae; erumpite: cursum vestrum nullus
impediat. Rigate sacratissimas plantas Domini mei,
Salvatoris mei, susceptoris mei. Non curo si quis
Pharisaeus submurmuret; si me a suis sedibus arcendum
censeat; si fimbriae suae tactu indignum judicet;
subsannet, irrideat, avertat oculos, contineat
aures: nihilominus tuis inhaerebo vestigiis, bone
Jesu; meis stringam manibus; premam labiis, nec a
lacrymis cessabo, vel osculis, donec audiam: Dimissa
sunt ei peccata multa, quoniam dilexit multum.
28.
Est ergo dies prima, qua anima Deum sitiens
in speculativis amoenitatibus quasi in Jerusalem
commoratur, divinae potentiae contemplatio. Secunda,
sapientiae illius admiratio. Te tia, bonitatis
et dulcedinis suavis praelibatio. Ad primam pertinet
justitia: ad secundam, scientia: ad tertiam vero,
misericordia. Justitia terret, scientia docet, misericordia
fovet. Introibo, inquit propheta, in potentias
Domini; Domine, memorabor justitiae tuae solius [(Psal. LXX, 16)]
.
Ecce justitia. Incerta, ait, et occulta