PL 185, col. 544
Vita IV (Joannes eremita), J. P. Migne
Quo orante, mulier tanquam a somno expergefacta,
cunctis videntibus et audientibus, qui praesentes
astabant, vitae reddita est, gratias agens Deo et
Sancto suo, cujus meritis et precibus ad vitam redierat,
praenuntians etiam quanta tormenta pro culpa
sua sustinuisset.
7.
Quadam die distribuebatur pauperibus in latere
montis eleemosyna, pluvia ingruente: ubi forte
Sanctus Dei assistens, manu elevata, signum crucis
opposuit. Quo facto, visa est pluvia a dextris et a
sinitris inopinatum sui ipsius pati discidium, ita ut
nec gutta quidem tangeret eos. Rursus tempore
messis contigit hoc miraculum. Quadam nocte dormiens
Vir beatus monachis circumquaque dormientibus,
audivit Angelos in ecclesia voce clara et delectabili
Deum collaudantes, et beatam virginem
Mariam. Quod cum audisset, occulte surrexit, et
pedetentim profectus est ad ecclesiam; ut in proximo
constitutus, videret manifestius quidnam esset.
Vidit itaque sanctam Dei genitricem in medio
duorum Angelorum, quorum unus in manu sua
thuribulum aureum, alius incensum tenere videbatur.
Horum altero eum deducente, Vir sanctus quasi
a dextris gloriosae Virginis incedens, ad altare usque
pervenit: ubi voce angelica audivit decantari antiphonam,
« Salve, Regina, » ex integro usque ad
finem. Quam corde tenus retinens, et postea scripsisse,
atque Domino papae Eugenio transmisisse
refertur, ut ex praecepto auctoritatis apostolicae per
ecclesias solemnis haberetur, in honore beatae et
gloriosae Virginis Dei genitricis Mariae: quod et factum
est, ut adhuc plerique testantur. In dedicatione
vero ecclesiae Vir Deo dignus proposuit
filiis suis sermonem valde probabilem in capitulo
Clarae-Vallis; ostendens mirabiliter, illo suo modo
admirabili, quid dedicationis tam solemne mysterium
praetenderet in rerum sacratarum superficie, et in
actionibus consecrationis tam devotae. Quaedam praeterea
verba retulit, quae in ecclesia de recenti acciderant:
« Nunc, inquiens, sancti Angeli solemnizationi
vestrae interfuerunt, et vos divinitus in suae
cura custodiae susceperunt. » Adjungens etiam quaedam
verba, quibus dabatur 1288 intelligi, quod
antequam lapidem lapidi in constructione superaedificasset,
idem locus designatus fuisset. Alio quidem
tempore sedens in capitulo Clarae-Vallis, dixit
mirabile et valde consolatorium verbum, verbum siquidem
amabile, verbum gaudio plenum et consolatione,
et valde necessarium. Fortassis namque aliquis
erat, quem de recordatione transgressionum, et
peccatorum suorum nimietate poeniteret et paveret.
« Unde, inquit, desolationem habetis, fratres, et
cunctis videntibus et audientibus, qui praesentes
astabant, vitae reddita est, gratias agens Deo et
Sancto suo, cujus meritis et precibus ad vitam redierat,
praenuntians etiam quanta tormenta pro culpa
sua sustinuisset.
7.
Quadam die distribuebatur pauperibus in latere
montis eleemosyna, pluvia ingruente: ubi forte
Sanctus Dei assistens, manu elevata, signum crucis
opposuit. Quo facto, visa est pluvia a dextris et a
sinitris inopinatum sui ipsius pati discidium, ita ut
nec gutta quidem tangeret eos. Rursus tempore
messis contigit hoc miraculum. Quadam nocte dormiens
Vir beatus monachis circumquaque dormientibus,
audivit Angelos in ecclesia voce clara et delectabili
Deum collaudantes, et beatam virginem
Mariam. Quod cum audisset, occulte surrexit, et
pedetentim profectus est ad ecclesiam; ut in proximo
constitutus, videret manifestius quidnam esset.
Vidit itaque sanctam Dei genitricem in medio
duorum Angelorum, quorum unus in manu sua
thuribulum aureum, alius incensum tenere videbatur.
Horum altero eum deducente, Vir sanctus quasi
a dextris gloriosae Virginis incedens, ad altare usque
pervenit: ubi voce angelica audivit decantari antiphonam,
« Salve, Regina, » ex integro usque ad
finem. Quam corde tenus retinens, et postea scripsisse,
atque Domino papae Eugenio transmisisse
refertur, ut ex praecepto auctoritatis apostolicae per
ecclesias solemnis haberetur, in honore beatae et
gloriosae Virginis Dei genitricis Mariae: quod et factum
est, ut adhuc plerique testantur. In dedicatione
vero ecclesiae Vir Deo dignus proposuit
filiis suis sermonem valde probabilem in capitulo
Clarae-Vallis; ostendens mirabiliter, illo suo modo
admirabili, quid dedicationis tam solemne mysterium
praetenderet in rerum sacratarum superficie, et in
actionibus consecrationis tam devotae. Quaedam praeterea
verba retulit, quae in ecclesia de recenti acciderant:
« Nunc, inquiens, sancti Angeli solemnizationi
vestrae interfuerunt, et vos divinitus in suae
cura custodiae susceperunt. » Adjungens etiam quaedam
verba, quibus dabatur 1288 intelligi, quod
antequam lapidem lapidi in constructione superaedificasset,
idem locus designatus fuisset. Alio quidem
tempore sedens in capitulo Clarae-Vallis, dixit
mirabile et valde consolatorium verbum, verbum siquidem
amabile, verbum gaudio plenum et consolatione,
et valde necessarium. Fortassis namque aliquis
erat, quem de recordatione transgressionum, et
peccatorum suorum nimietate poeniteret et paveret.
« Unde, inquit, desolationem habetis, fratres, et