PL 185, col. 549
Vita IV (Joannes eremita), J. P. Migne
16.
Beatus Bernardus cum esset die quadam in
cella sua cum paucis discipulis, et ungeret sandalia
sua secundum consuetudinem suam, apparuit ei
diabolus in similitudinem monachi nigri, dicens ei:
« Abba, quomodo te habes? Ego de longinquis terris
veni ut te viderem, et te calceos ungentem invenio.
Non debuisses hoc facere, sed servi et ministri
tui. » Cui respondit Vir Dei: 1291 « Ego,
inquit, servos non habeo, nec volui unquam habere.
Filios habeo, quos genui Christo per evangelium,
qui mihi ministrant cum magna charitate et mansuetudine;
et ego illos in veritate diligo, et viam
regni coelorum doceo, humilians me ipsum exemplo
summi Magistri, dicentis: Qui se humiliat exaltabitur [(Luc. XIV, 11)]
.
Ipse autem multimoda humilitatis
exhibitione, imo summe et praecipue sese humiliando,
nobis reliquit exemplum, ut sequamur
vestigia ejus. Imitando igitur Dominum meum, vilia
et servilia opera pro amore ipsius exsequi non
tantum non gravat, sed et plurimum delectat. Vade,
et dic abbati tuo ut faciat similiter. » Cui respondit
diabolus: « Da mihi sandalia ut ungam. » Et
respiciens eum Vir beatus, cognovit Spiritu sancto
revelante, quod esset diabolus; et ait ad eum, cum
indignatione insultando illi: « Non est rectum ut
ille qui ab initio in summa beatitudine et pulchritudine
creatus fuit a Deo, ungat calceamenta mea,
cum sim pulvis et cinis. » Et adjecit: « Vade retro,
Satana. Adjuro te per Jesum Christum, ne mihi vel
filiis meis in aliquo noceas. » Quo dicto, statim
transfiguravit se in similitudinem minuti animantis,
cunctis videntibus qui aderant: et statim evanuit
ab oculis eorum. Haec narrare nobis solebat domnus
abbas Morensis, Girardus nomine, vir sanctus
et verax in verbis suis: cujus verbis fidem non adhibere,
quasi ipsi veritati repugnare est.
17.
Igitur cum esset quadam die Vir beatus in
suo Clarae-Vallensi capitulo, facta est conquestio de
quodam monacho, qui scutellas in coquina, secundum
Ordinis instituta, cum septimanarius esset, lavare
negligebat. Ad quem Vir sanctus: « Fili, inquit,
adeo negligens es, ubi majorem deberes habere
diligentiam! » Ad haec ille confusus, ineptum
quiddam et puerile submurmurans, excusandi se
gratia, vile et sordidum nimis esse dicebat coquinae
officium. Cui Vir beatus respondit: « Fili, nunquid
non audivisti quid super hoc asseveret benedictae
institutionis nostrae promulgator Benedictus?
Beatus Bernardus cum esset die quadam in
cella sua cum paucis discipulis, et ungeret sandalia
sua secundum consuetudinem suam, apparuit ei
diabolus in similitudinem monachi nigri, dicens ei:
« Abba, quomodo te habes? Ego de longinquis terris
veni ut te viderem, et te calceos ungentem invenio.
Non debuisses hoc facere, sed servi et ministri
tui. » Cui respondit Vir Dei: 1291 « Ego,
inquit, servos non habeo, nec volui unquam habere.
Filios habeo, quos genui Christo per evangelium,
qui mihi ministrant cum magna charitate et mansuetudine;
et ego illos in veritate diligo, et viam
regni coelorum doceo, humilians me ipsum exemplo
summi Magistri, dicentis: Qui se humiliat exaltabitur [(Luc. XIV, 11)]
.
Ipse autem multimoda humilitatis
exhibitione, imo summe et praecipue sese humiliando,
nobis reliquit exemplum, ut sequamur
vestigia ejus. Imitando igitur Dominum meum, vilia
et servilia opera pro amore ipsius exsequi non
tantum non gravat, sed et plurimum delectat. Vade,
et dic abbati tuo ut faciat similiter. » Cui respondit
diabolus: « Da mihi sandalia ut ungam. » Et
respiciens eum Vir beatus, cognovit Spiritu sancto
revelante, quod esset diabolus; et ait ad eum, cum
indignatione insultando illi: « Non est rectum ut
ille qui ab initio in summa beatitudine et pulchritudine
creatus fuit a Deo, ungat calceamenta mea,
cum sim pulvis et cinis. » Et adjecit: « Vade retro,
Satana. Adjuro te per Jesum Christum, ne mihi vel
filiis meis in aliquo noceas. » Quo dicto, statim
transfiguravit se in similitudinem minuti animantis,
cunctis videntibus qui aderant: et statim evanuit
ab oculis eorum. Haec narrare nobis solebat domnus
abbas Morensis, Girardus nomine, vir sanctus
et verax in verbis suis: cujus verbis fidem non adhibere,
quasi ipsi veritati repugnare est.
17.
Igitur cum esset quadam die Vir beatus in
suo Clarae-Vallensi capitulo, facta est conquestio de
quodam monacho, qui scutellas in coquina, secundum
Ordinis instituta, cum septimanarius esset, lavare
negligebat. Ad quem Vir sanctus: « Fili, inquit,
adeo negligens es, ubi majorem deberes habere
diligentiam! » Ad haec ille confusus, ineptum
quiddam et puerile submurmurans, excusandi se
gratia, vile et sordidum nimis esse dicebat coquinae
officium. Cui Vir beatus respondit: « Fili, nunquid
non audivisti quid super hoc asseveret benedictae
institutionis nostrae promulgator Benedictus?