PL 188, col. 1664
Et quia provincia ad quam mittebat illos, ſere tota sub infidelium jugo jacebat, eos ad mortem pro Christo firmiter subeundam exhortans coronam repromis.t æternam. Igitur post melliflua verba, quæ ei amor suppeditavit divinus, et post sincere charitatis amplexus, dilectos filios suos paterna benedictione munitos in pace di:nisit, qui ſratribus suis valedicentes egressi sunt e sacro Clarævalleusi
cxrnobio. Sed jam ad Joannem nostrum convertamus ser- monem. Dum enim hc agerentur in Gallia, eidem, sicul et Patri nostro, etiam apprruit Baptista, cer- tiorem eum faciens de adventu illorum oclo mona- chorum, quos ad erigendum cœnobium sancius ai-bas millebat, pracipiens ei ut sancta eorum desi- deria ad optatum perduceret finem, eosque apud
B prinripem et nobiles lerræ auctoritate sua redderet gralos; asserens monasterium illud ſuturum pre- clarum seminatium virtutum, ostenditque illi locum in quo adrentantes monachos inveniret. Quibus dictis disparuit, et beatus Dei ſamulus plenus ex- 8v'Latione et lxtitia iter arripuit, et, post aliquos dies quibus per horrendas et vastas eremi solitu- dines hinc inde erravit discurrens, Clarævallenses
monachos ad se venientes offendit, non procul a Lamecensi civitate, cujus rex a Lusitanis ante pau- cos annos devictus, rezectis Mahumetanis versutiis, fidem amplexus ſuerat catholicam.
Qnis vero ser- vorum Christi animi jucunditatem narrare sufliciat, cum post longi incommoda itineris variasque tribu- lationes et angustias, beatum Joannem directorem cl palrem sibi a beato Bernardo constitutum inve- nerint? Cui, post bumilem salutationem, epistolam sanctissimi Patris nostri Bernardi tali tenore con - scriplam tradiderunt.
. Epistola beati Patris nostri Bernardi abbalis, ad beatum Joannem Ciritam. Exstat inter epistolas S. Bernardi editionis no- stræ num. 464. Vide Patrologic t. CLXXXII, col.
669. Hac igitur perlecta epistola, summo perſusus audio beatus Joannes, cum monachis Clarzval- ensibus, Alphonsum principem qui tunc apud Wi- maranes morabatur, decrevit adire, ut ab eo quem- libet locum eligendi ad construendum novum cœno- bium ſacultatem obtineret.
Cum autem ad curiam pervenissent, humanissime a principe excepti sunt, qui eorum habitus paupertatem, ie gravi- latem proſundamque humilitatem considerans, Vix cansam itineris et adventus servorum Dei iutel- lexit, cum ecce Simili eos privilegio munitos dimisit in pace : — gloriosissimus dux et Dei gratia p Portugalensium princeps , illustris comitis Henrici
et regine Theres filius, magni quoque Alphonsi nepos. re remedio anime me et parenium meorum, ſaci vobis, abbati Joanni Cirite et ſratribus qui vo- biscum sunt, chartam el cautum ne quis vos impediat uod vadatis.
et ſacialis monasterium ordinis Sancti enedicti de nora reſormatione, de isto modo, quod solum, ubi ſeceritis, sit dominii nos ſri, et si de alie- no ſuerit, ematur nostris expensis.
Et si aliquis de rassallis nostris vel de militibus, contra hoc venerit, sit maledictus a Deo et cum Juda traditore in in/er- num lortus. Fecta charta cauti apud Wimaranes, Kalend.
Mar- tii, era 1158. A Ego supradictus princeps hanc chartam proprits manibus roboro. , Egressi ergo beatus Joannes et monachi per eamdem viam reversi sunt: admonitus enim ſucral venerabilis abbas ne progrederetur ulterius, sed in
cxrnobio. Sed jam ad Joannem nostrum convertamus ser- monem. Dum enim hc agerentur in Gallia, eidem, sicul et Patri nostro, etiam apprruit Baptista, cer- tiorem eum faciens de adventu illorum oclo mona- chorum, quos ad erigendum cœnobium sancius ai-bas millebat, pracipiens ei ut sancta eorum desi- deria ad optatum perduceret finem, eosque apud
B prinripem et nobiles lerræ auctoritate sua redderet gralos; asserens monasterium illud ſuturum pre- clarum seminatium virtutum, ostenditque illi locum in quo adrentantes monachos inveniret. Quibus dictis disparuit, et beatus Dei ſamulus plenus ex- 8v'Latione et lxtitia iter arripuit, et, post aliquos dies quibus per horrendas et vastas eremi solitu- dines hinc inde erravit discurrens, Clarævallenses
monachos ad se venientes offendit, non procul a Lamecensi civitate, cujus rex a Lusitanis ante pau- cos annos devictus, rezectis Mahumetanis versutiis, fidem amplexus ſuerat catholicam.
Qnis vero ser- vorum Christi animi jucunditatem narrare sufliciat, cum post longi incommoda itineris variasque tribu- lationes et angustias, beatum Joannem directorem cl palrem sibi a beato Bernardo constitutum inve- nerint? Cui, post bumilem salutationem, epistolam sanctissimi Patris nostri Bernardi tali tenore con - scriplam tradiderunt.
. Epistola beati Patris nostri Bernardi abbalis, ad beatum Joannem Ciritam. Exstat inter epistolas S. Bernardi editionis no- stræ num. 464. Vide Patrologic t. CLXXXII, col.
669. Hac igitur perlecta epistola, summo perſusus audio beatus Joannes, cum monachis Clarzval- ensibus, Alphonsum principem qui tunc apud Wi- maranes morabatur, decrevit adire, ut ab eo quem- libet locum eligendi ad construendum novum cœno- bium ſacultatem obtineret.
Cum autem ad curiam pervenissent, humanissime a principe excepti sunt, qui eorum habitus paupertatem, ie gravi- latem proſundamque humilitatem considerans, Vix cansam itineris et adventus servorum Dei iutel- lexit, cum ecce Simili eos privilegio munitos dimisit in pace : — gloriosissimus dux et Dei gratia p Portugalensium princeps , illustris comitis Henrici
et regine Theres filius, magni quoque Alphonsi nepos. re remedio anime me et parenium meorum, ſaci vobis, abbati Joanni Cirite et ſratribus qui vo- biscum sunt, chartam el cautum ne quis vos impediat uod vadatis.
et ſacialis monasterium ordinis Sancti enedicti de nora reſormatione, de isto modo, quod solum, ubi ſeceritis, sit dominii nos ſri, et si de alie- no ſuerit, ematur nostris expensis.
Et si aliquis de rassallis nostris vel de militibus, contra hoc venerit, sit maledictus a Deo et cum Juda traditore in in/er- num lortus. Fecta charta cauti apud Wimaranes, Kalend.
Mar- tii, era 1158. A Ego supradictus princeps hanc chartam proprits manibus roboro. , Egressi ergo beatus Joannes et monachi per eamdem viam reversi sunt: admonitus enim ſucral venerabilis abbas ne progrederetur ulterius, sed in