PL 189, col. 923
De miraculis (Petrus Cluniacensis), J. P. Migne
malum pertingeret, et ipsas summi pontificis,
ac Romanae curiae aures impleret. His rumoribus
domnus Pontius provocatus, indignationis impetum,
quem in alios fortassis derivare debuerat,
in seipsum retorsit, et Romam velut praecipiti cursu
adiens, ut curae pastoralis sollicitudine solveretur,
dominum papam instanter oravit. Praeerat tunc Romanae
Ecclesiae, regii sanguinis nobilitate insignis,
sed moribus, probitate, ac liberalis animi magnificentia
longe insignior, qui prius Viennensi Ecclesiae
praefuerat, Calixtus papa secundus. Is in primis,
abbatis Pontii voluntati et petitioni, omnis exhortationis
nisu resistens, postquam eum non posse deflecti
a proposito vidit, ab omni cura Cluniacensis
Ecclesiae, ut postulabat absolvit. Absolutus inde,
ejusdem papae permissione Apuliam petiit, indeque
mari transmisso Hierosolymam, semper, ut proposuerat,
ibidem mansurus, pervenit. Papa fratribus
Cluniacensibus quod factum est mandans, ut sibi
Patrem eligerent, auctoritate apostolica praecepit.
Illi post praeceptum, accepto consilio totius religionis
ac religiosae opinionis, virum Marciniacensium sororum
priorem venerabilem Hugonem sibi pari assensu
in abbatem eligunt. Suscepit sanctus ille,
licet valde renitens, quod imponebatur, sed vix
quinque elapsis mensibus, ex hac luce migravit, et
(sic longa ejus in sancta conversatione vita meruerat,
ut merito creditur,) ad meliora transivit. Fratres
et isto ita subtracto, novae electioni diem statuunt,
proximis quibusque et remotis, ut ad diem
statutum conveniant, indicunt. Congregatur cum
quibusdam episcopis et abbatibus multus monachorum
populus, et in octavis Assumptionis beatae Virginis
(utinam sibi melius consulentes!) in praesentium
scriptorem conveniunt. Mandant jam dicto
papae hujus suae electionis assensum, et ab eo
rescriptum, hoc quod fecerant confirmans, suscipiunt.
Mansit deinde aliquot annis res Cluniacensis
in pace, et velut sepultis prioribus malis, optimo
quietis ac bonorum proventuum successu florebat.
Tandem jam dictus Pontius transmarinae habitationis
pertaesus, rediens ab Oriente, Occidenti tenebras
contra morem invexit. Qui ut Italiam attigit, divertere
Romam nolens, in Ravennatium partibus, hoc
est in episcopatu Tarvisiano, sedem sibi constituit.
Ibi monasteriolo constructo, parvoque in eo tempore
demoratus Gallias repetiit. Explorata demum absentia
mea, nam forte tunc in secundae Aquitaniae partibus
Cluniacensibus negotiis insistebam, fingens se
Cluniacum nolle venire, paulatim tamen appropinquabat.
ac Romanae curiae aures impleret. His rumoribus
domnus Pontius provocatus, indignationis impetum,
quem in alios fortassis derivare debuerat,
in seipsum retorsit, et Romam velut praecipiti cursu
adiens, ut curae pastoralis sollicitudine solveretur,
dominum papam instanter oravit. Praeerat tunc Romanae
Ecclesiae, regii sanguinis nobilitate insignis,
sed moribus, probitate, ac liberalis animi magnificentia
longe insignior, qui prius Viennensi Ecclesiae
praefuerat, Calixtus papa secundus. Is in primis,
abbatis Pontii voluntati et petitioni, omnis exhortationis
nisu resistens, postquam eum non posse deflecti
a proposito vidit, ab omni cura Cluniacensis
Ecclesiae, ut postulabat absolvit. Absolutus inde,
ejusdem papae permissione Apuliam petiit, indeque
mari transmisso Hierosolymam, semper, ut proposuerat,
ibidem mansurus, pervenit. Papa fratribus
Cluniacensibus quod factum est mandans, ut sibi
Patrem eligerent, auctoritate apostolica praecepit.
Illi post praeceptum, accepto consilio totius religionis
ac religiosae opinionis, virum Marciniacensium sororum
priorem venerabilem Hugonem sibi pari assensu
in abbatem eligunt. Suscepit sanctus ille,
licet valde renitens, quod imponebatur, sed vix
quinque elapsis mensibus, ex hac luce migravit, et
(sic longa ejus in sancta conversatione vita meruerat,
ut merito creditur,) ad meliora transivit. Fratres
et isto ita subtracto, novae electioni diem statuunt,
proximis quibusque et remotis, ut ad diem
statutum conveniant, indicunt. Congregatur cum
quibusdam episcopis et abbatibus multus monachorum
populus, et in octavis Assumptionis beatae Virginis
(utinam sibi melius consulentes!) in praesentium
scriptorem conveniunt. Mandant jam dicto
papae hujus suae electionis assensum, et ab eo
rescriptum, hoc quod fecerant confirmans, suscipiunt.
Mansit deinde aliquot annis res Cluniacensis
in pace, et velut sepultis prioribus malis, optimo
quietis ac bonorum proventuum successu florebat.
Tandem jam dictus Pontius transmarinae habitationis
pertaesus, rediens ab Oriente, Occidenti tenebras
contra morem invexit. Qui ut Italiam attigit, divertere
Romam nolens, in Ravennatium partibus, hoc
est in episcopatu Tarvisiano, sedem sibi constituit.
Ibi monasteriolo constructo, parvoque in eo tempore
demoratus Gallias repetiit. Explorata demum absentia
mea, nam forte tunc in secundae Aquitaniae partibus
Cluniacensibus negotiis insistebam, fingens se
Cluniacum nolle venire, paulatim tamen appropinquabat.