PL 194, col. 1468
Syntagma de Henricis IV et V et Gregorio VII (Gerhohus Reicherspergensis), J. P
spiritualibus ac temporalibus vindicabat. Nam, spretis
electionibus, is apud eum dignior caeteris episcopatus
honore habitus est; qui ei vel familiarior
exstitisset; vel plus obsequii, aut pecuniae obtulisset.
Et obtinuerat quidem in ipsis tentoriis privilegium
de retrahendis omnibus regalibus ad imperium,
quale voluit ab ipso, quem mirantibus saeculis
et indignantibus secum ducebat papam quasi
suum captivum: ipso nimirum domno papa
optime callido ac sciente privilegium, quod in tentoriis
a captivo daretur, nullas vires habiturum.
Pro qua re universi pene Franciae episcopi concilium
inierant, quatenus excommunicarent ipsum
papam Paschalem, tanquam Ecclesiae hostem et
destructorem, nisi privilegium idem ipse, qui dedit
damnavisset. Quod et factum est. Nam idem Paschalis
concilio residens, astipulantibus ei episcoporum
multitudine cum domnis cardinalibus, idem
privilegium, imo verius dicendum pravilegium, quod
ei captivitate fuerat extortum, damnavit, omnibus
regibus eo de privilegio ad dehonestandam, vel
aperiandam Ecclesiam abutentibus, maledictionem
pro benedictione inducens.
CAPUT XXIII. Paschali Gelasius succedit: cui Burdinus a rege superponitur.
Non multo post tempore Paschali papa viam universae
carnis ingresso, Gelasius in pontificatu succedit,
optimus et ipse legis Dei ac libertatis ecclesiasticae
aemulator, cujus post ordinationem die
quadragesimo Heinricus imperator Urbem ingressus,
bestiam quamdam nomine Burdinum super
intrusit, Gelasio papa ab Urbe deturbato. Iterum
videre erat abominationem desolationis stantem in
loco sancto, filiumque perditionis in templo Dei,
quod est Ecclesia, sedentem, seque super omne quod
dicitur Deus aut quod colitur extollentem [(II Thes.
II, 3)]
; Gelasio papa exsulante et Burdino sedem
beati Petri, imo vero et Christi sedem occupante.
De quo, ejusque similibus jure dixerim quod super
omne, quod dicitur Deus, aut quod colitur, se extulerit.
Si quidem non solum veris Christi sacerdotibus,
de quibus a Domino dicitur; ego dixi: Dii
estis, et filii excelsi omnes [(Psal. LXXXVI, 6)]
; sed et
Christo, praeter quem alius non est Deus, se, qui
ejusmodi sunt, praeferre nituntur, dum ipso spreto
et abjecto, qui verus Ecclesiae sponsus est, ejus locum
adulterino ausu pervadunt.
CAPUT XXIV. Contentio inter regnum et sacerdotium.
Et Burdinus quidem sedem beati Petri occupans
satis agebat pro iniquitatis complendo mysterio,
Gelasius vero exsulans, quasi pater filium regem
Heinricum ad correctionem invitat, quatenus videlicet
Ecclesiae in electionibus episcoporum suam
libertatem dimitteret, et statuam, quam in sancto
loco contra Deum crexerat, deponere festinaret. E
electionibus, is apud eum dignior caeteris episcopatus
honore habitus est; qui ei vel familiarior
exstitisset; vel plus obsequii, aut pecuniae obtulisset.
Et obtinuerat quidem in ipsis tentoriis privilegium
de retrahendis omnibus regalibus ad imperium,
quale voluit ab ipso, quem mirantibus saeculis
et indignantibus secum ducebat papam quasi
suum captivum: ipso nimirum domno papa
optime callido ac sciente privilegium, quod in tentoriis
a captivo daretur, nullas vires habiturum.
Pro qua re universi pene Franciae episcopi concilium
inierant, quatenus excommunicarent ipsum
papam Paschalem, tanquam Ecclesiae hostem et
destructorem, nisi privilegium idem ipse, qui dedit
damnavisset. Quod et factum est. Nam idem Paschalis
concilio residens, astipulantibus ei episcoporum
multitudine cum domnis cardinalibus, idem
privilegium, imo verius dicendum pravilegium, quod
ei captivitate fuerat extortum, damnavit, omnibus
regibus eo de privilegio ad dehonestandam, vel
aperiandam Ecclesiam abutentibus, maledictionem
pro benedictione inducens.
CAPUT XXIII. Paschali Gelasius succedit: cui Burdinus a rege superponitur.
Non multo post tempore Paschali papa viam universae
carnis ingresso, Gelasius in pontificatu succedit,
optimus et ipse legis Dei ac libertatis ecclesiasticae
aemulator, cujus post ordinationem die
quadragesimo Heinricus imperator Urbem ingressus,
bestiam quamdam nomine Burdinum super
intrusit, Gelasio papa ab Urbe deturbato. Iterum
videre erat abominationem desolationis stantem in
loco sancto, filiumque perditionis in templo Dei,
quod est Ecclesia, sedentem, seque super omne quod
dicitur Deus aut quod colitur extollentem [(II Thes.
II, 3)]
; Gelasio papa exsulante et Burdino sedem
beati Petri, imo vero et Christi sedem occupante.
De quo, ejusque similibus jure dixerim quod super
omne, quod dicitur Deus, aut quod colitur, se extulerit.
Si quidem non solum veris Christi sacerdotibus,
de quibus a Domino dicitur; ego dixi: Dii
estis, et filii excelsi omnes [(Psal. LXXXVI, 6)]
; sed et
Christo, praeter quem alius non est Deus, se, qui
ejusmodi sunt, praeferre nituntur, dum ipso spreto
et abjecto, qui verus Ecclesiae sponsus est, ejus locum
adulterino ausu pervadunt.
CAPUT XXIV. Contentio inter regnum et sacerdotium.
Et Burdinus quidem sedem beati Petri occupans
satis agebat pro iniquitatis complendo mysterio,
Gelasius vero exsulans, quasi pater filium regem
Heinricum ad correctionem invitat, quatenus videlicet
Ecclesiae in electionibus episcoporum suam
libertatem dimitteret, et statuam, quam in sancto
loco contra Deum crexerat, deponere festinaret. E