PL 196, col. 1374
Vitam autem hanc S. Getselini eremitæ, que anno 1626 Duaci edita est, auribuit alleri flornisse asserit Carolus Duſrenins du Cange in Indice Auctorum quem præmisit Glossario medic et inſime Latinitatis , umna 79, ubi utriusque Acharidi mentionem -ſacit.
Cum antem prudenter et Sancte per decem annos ecclesiam Abrincensem administrasset, multas cirenmjacentibus abbatiis donationes ſecissel, atque potissimum al-batize San- etæ Trinitatis de Lucerna, ordinis Præmonstraten- sis, quam ſrequenter adibat impenseque amabat, anno 1172, die 29 Mariii obiit, sepultusque in dicta abbatia ejusdem diœcesis, cui annualia vacantium Abrincensis Ecclesiz prebendarum contulerat, ad
instar Victorinorum in Ecclesiam Parisiensem cano- nicorum. Ejus sepulcrum patet in ingressu claustri, sub veteri ſornice ac lapideo, cum ista epigraphe : Hic jacet Achardus episcopus, cujus charitale ditata est pauperias nostra.
Altera inscriptio veius metrica Achardi in ms. codice Sancti Vietoris ita habet: Hujus oliva domus, Anglorum gloria cleri, Jam pridem dignus cœiesti luce ſoreri, Feliz Achardus florens tale 8enili, Presul Abrincensis, ex hoc signatur ovili.
Ulius mentionem ſaciunt Roberins de Monte, conti- nuator Chronici Sigebertini ad annum 1162, quo ad episcopatum Abrincensem assumptus est; heatus Rhenanns in commentario suo ad Opera Tertulliani, ubi in librum De Trinitate commentatur ; Sammar- thani ſratres in Gallia Christiana tomo I, verbo Abrincenses episcopi, pag.
6; et tomo IV, verbo S. Victoris cenobium pag- 925; Seculum iv Univer- silatis Parisiensis in Historia, pag. 300, et in Cata- logo illustrium Academicorum, pag.
725. III. NOTITIA IN ERVISIUM. (Gall. Christ. nov., t. VII, col. 667.) — Ervisius, seu Ervens, et aliquando Erneis, aut C rerent de penis inflicts Guillelmo canonico Sanctæ Ernisius et Ernestus, natione Anglus, successit abbas, de cujus electione Alexandri Ill nomine gra- lulatur Petrus canonicus Sancti Victoris (14), qui ejusdem pape capellanus erat, et post ab ipso
240 et tom. IV Duchesnii pag. 751. (16) w., col. 245. Genoveſ#, anno 1164. Susceptor et nsor ſuit Ervisius cum Hugone Sancti German Pratensis abbate et Odone quondam Sanctæ Genoveſ in sacro baptismo Philippi filii Ludovici VII (18), qui postea ful rex dictus Philippus Augustus, quod legimus factum die Dominica 22 Augusti in octava Assum-
tionis beate Mirizz anno 1165. Rogatus idem ab- zas ab O. cardinali sedis apostolicze legato, ut regem inclinaret ad concedendam sibi liberam ſacultatem revertendi ad suos fraires cardinales (19), eidem respondit se hac de re secretum ac satis ſamiliare cum ipso rege colloquium habuisse, bonoque animo concedere ut ad ſratres suos cardinales accedat,
ubicunque ſuerint, etc. Ejusdem H. (Hervisii) patrocinium ambivit apud regem Henricus Remensis archiepiscopus, ſrater ipsius regis, rogans, ut quas regi destinabat litte- ras pro Hugone Suessionensi episcopo et cancellario reconciliando cum rege, si vere, ut dicebatur, ab ejus gratia excidisset, regi præsentarei lidus earum interpres, si vero ſalsa relatio, aut jam Ilugo in
gratiam rediisset, sigillumque suum rex ei resli- luissel, non priesentaret, ex lomo quarto Duchesnii ag. 570. Præsentatæ vero leguntur ibidem pag. Bob. mie etiam est, ut videtur, E.
abbas Sancti (17) w., col. 253. (18) Ib., col. 235. (19) 1b., col. 240.
Cum antem prudenter et Sancte per decem annos ecclesiam Abrincensem administrasset, multas cirenmjacentibus abbatiis donationes ſecissel, atque potissimum al-batize San- etæ Trinitatis de Lucerna, ordinis Præmonstraten- sis, quam ſrequenter adibat impenseque amabat, anno 1172, die 29 Mariii obiit, sepultusque in dicta abbatia ejusdem diœcesis, cui annualia vacantium Abrincensis Ecclesiz prebendarum contulerat, ad
instar Victorinorum in Ecclesiam Parisiensem cano- nicorum. Ejus sepulcrum patet in ingressu claustri, sub veteri ſornice ac lapideo, cum ista epigraphe : Hic jacet Achardus episcopus, cujus charitale ditata est pauperias nostra.
Altera inscriptio veius metrica Achardi in ms. codice Sancti Vietoris ita habet: Hujus oliva domus, Anglorum gloria cleri, Jam pridem dignus cœiesti luce ſoreri, Feliz Achardus florens tale 8enili, Presul Abrincensis, ex hoc signatur ovili.
Ulius mentionem ſaciunt Roberins de Monte, conti- nuator Chronici Sigebertini ad annum 1162, quo ad episcopatum Abrincensem assumptus est; heatus Rhenanns in commentario suo ad Opera Tertulliani, ubi in librum De Trinitate commentatur ; Sammar- thani ſratres in Gallia Christiana tomo I, verbo Abrincenses episcopi, pag.
6; et tomo IV, verbo S. Victoris cenobium pag- 925; Seculum iv Univer- silatis Parisiensis in Historia, pag. 300, et in Cata- logo illustrium Academicorum, pag.
725. III. NOTITIA IN ERVISIUM. (Gall. Christ. nov., t. VII, col. 667.) — Ervisius, seu Ervens, et aliquando Erneis, aut C rerent de penis inflicts Guillelmo canonico Sanctæ Ernisius et Ernestus, natione Anglus, successit abbas, de cujus electione Alexandri Ill nomine gra- lulatur Petrus canonicus Sancti Victoris (14), qui ejusdem pape capellanus erat, et post ab ipso
240 et tom. IV Duchesnii pag. 751. (16) w., col. 245. Genoveſ#, anno 1164. Susceptor et nsor ſuit Ervisius cum Hugone Sancti German Pratensis abbate et Odone quondam Sanctæ Genoveſ in sacro baptismo Philippi filii Ludovici VII (18), qui postea ful rex dictus Philippus Augustus, quod legimus factum die Dominica 22 Augusti in octava Assum-
tionis beate Mirizz anno 1165. Rogatus idem ab- zas ab O. cardinali sedis apostolicze legato, ut regem inclinaret ad concedendam sibi liberam ſacultatem revertendi ad suos fraires cardinales (19), eidem respondit se hac de re secretum ac satis ſamiliare cum ipso rege colloquium habuisse, bonoque animo concedere ut ad ſratres suos cardinales accedat,
ubicunque ſuerint, etc. Ejusdem H. (Hervisii) patrocinium ambivit apud regem Henricus Remensis archiepiscopus, ſrater ipsius regis, rogans, ut quas regi destinabat litte- ras pro Hugone Suessionensi episcopo et cancellario reconciliando cum rege, si vere, ut dicebatur, ab ejus gratia excidisset, regi præsentarei lidus earum interpres, si vero ſalsa relatio, aut jam Ilugo in
gratiam rediisset, sigillumque suum rex ei resli- luissel, non priesentaret, ex lomo quarto Duchesnii ag. 570. Præsentatæ vero leguntur ibidem pag. Bob. mie etiam est, ut videtur, E.
abbas Sancti (17) w., col. 253. (18) Ib., col. 235. (19) 1b., col. 240.