PL 202, col. 414
Epistolae (Petrus Cellensis), J. P. Migne
servus de viis suis redarguere, imo ab eo ei illatas
injurias referre praesumo. Non facerem hoc, nisi
auroram resurgentis amicitiae per concessam et recognitam
in litteris vestris culpam aspicerem. Nunquam
petenti venia deneganda, nunquam poenitenti
culpa imputanda. Satis est. Mittite gladium in vaginam.
Valete.
EPISTOLA XI AD HUGONEM SENONENSEM ARCHIEPISCOPUM.
[I, 11] Charissimo domino et patri HUGONI Senonensi
archiepiscopo, frater PETRUS humilis abbas
Cellensis, spiritum gratiae et precum.
Si patientiam monemur pro contumeliis rependere,
quid pro gratia nisi gratiam tum lege naturae,
tum praecepto ipsius gratiae debemus reddere? Etsi
inimicos jubemur amare, amicis quid habemus facere?
credo tanquam ipsam animam nostram suscipere.
Certa vero perfecti amoris haec est testificatio,
si amicorum utilitati omnis postponatur occasio.
Sic, sic magister M. non obliviosus factus beneficiorum
vestrorum, ne vobis materia scandali
fieret, et iram regis vestra sublimitas persentiret,
tulit in se periculum inimicitiarum, et ab honore
interim, donec iniquitas transiret adversarii, gratia
vestri cessavit. Foveat itaque pietas, quem sic invenit
non ingratum alumnum experientia vestra, et
contemperet malitiam molestiarum, quia spem habet
in protectione alarum vestrarum. Tenerius namque,
imo secretius dicitur diligi, cui nihil charius
fuit pace benefactoris sui. Facite ipsi pacem,
qui nec paci suae pepercit propter vestram pacem.
EPISTOLA XII. AD THEOBALDUM CANTUARIENSEM ARCHIEPISCOPUM.
[I, 12] Domino et Patri charissimo THEOBALDO
Cantuariensi archiepiscopo et apostolicae sedis legato,
frater PETRUS Cellensis qualiscunque minister,
se ipsum.
Facti sumus sicut consolati in consolatione sanctitatis
vestrae tam affectuosa, tam pia, tam plena
dulcedine et charitate. Reddat vobis Spiritus Paracletus
consolationem suam, quia respicere voluistis
misericorditer desolationem nostram. Suscitavit siquidem
corda nostra etsi non emortua, jam tamen
elanguida, susceptio litterarum vestrarum. Dominis
et amicis nostris hanc vestram dignationem et
consolationem ostendimus, et in spe viva ex consilio
eorum fratrem nostrum peregrinari ad vos destinavimus.
Excipite illum, et quia vix in terra sua habet,
ubi caput reclinet, interim sub umbraculo vestro
militet, et stipendia ad nos condigna reportet.
Confidimus equidem in bonitate Dei, et in liberalitate
animi vestri, quam jam praegustavimus, quia,
quamvis in baculo suo transeat mare vestrum, tamen
sit rediturus in turmis multarum benedictionum.
injurias referre praesumo. Non facerem hoc, nisi
auroram resurgentis amicitiae per concessam et recognitam
in litteris vestris culpam aspicerem. Nunquam
petenti venia deneganda, nunquam poenitenti
culpa imputanda. Satis est. Mittite gladium in vaginam.
Valete.
EPISTOLA XI AD HUGONEM SENONENSEM ARCHIEPISCOPUM.
[I, 11] Charissimo domino et patri HUGONI Senonensi
archiepiscopo, frater PETRUS humilis abbas
Cellensis, spiritum gratiae et precum.
Si patientiam monemur pro contumeliis rependere,
quid pro gratia nisi gratiam tum lege naturae,
tum praecepto ipsius gratiae debemus reddere? Etsi
inimicos jubemur amare, amicis quid habemus facere?
credo tanquam ipsam animam nostram suscipere.
Certa vero perfecti amoris haec est testificatio,
si amicorum utilitati omnis postponatur occasio.
Sic, sic magister M. non obliviosus factus beneficiorum
vestrorum, ne vobis materia scandali
fieret, et iram regis vestra sublimitas persentiret,
tulit in se periculum inimicitiarum, et ab honore
interim, donec iniquitas transiret adversarii, gratia
vestri cessavit. Foveat itaque pietas, quem sic invenit
non ingratum alumnum experientia vestra, et
contemperet malitiam molestiarum, quia spem habet
in protectione alarum vestrarum. Tenerius namque,
imo secretius dicitur diligi, cui nihil charius
fuit pace benefactoris sui. Facite ipsi pacem,
qui nec paci suae pepercit propter vestram pacem.
EPISTOLA XII. AD THEOBALDUM CANTUARIENSEM ARCHIEPISCOPUM.
[I, 12] Domino et Patri charissimo THEOBALDO
Cantuariensi archiepiscopo et apostolicae sedis legato,
frater PETRUS Cellensis qualiscunque minister,
se ipsum.
Facti sumus sicut consolati in consolatione sanctitatis
vestrae tam affectuosa, tam pia, tam plena
dulcedine et charitate. Reddat vobis Spiritus Paracletus
consolationem suam, quia respicere voluistis
misericorditer desolationem nostram. Suscitavit siquidem
corda nostra etsi non emortua, jam tamen
elanguida, susceptio litterarum vestrarum. Dominis
et amicis nostris hanc vestram dignationem et
consolationem ostendimus, et in spe viva ex consilio
eorum fratrem nostrum peregrinari ad vos destinavimus.
Excipite illum, et quia vix in terra sua habet,
ubi caput reclinet, interim sub umbraculo vestro
militet, et stipendia ad nos condigna reportet.
Confidimus equidem in bonitate Dei, et in liberalitate
animi vestri, quam jam praegustavimus, quia,
quamvis in baculo suo transeat mare vestrum, tamen
sit rediturus in turmis multarum benedictionum.