PL 202, col. 894
Sermones (Petrus Cellensis), J. P. Migne
Si ego Dominus, ubi est timor meus? et si ego Pater,
ubi est honor meus? [(Malac. I, 6.)]
Valde superbus est, qui dedignatur talem Dominum,
valde ingratus et insanus, qui respuit tanti
Patris, tam benigni affectum: rationis perdidit donativum,
qui mavult repugnare Deo quam servire,
cum jugum servitutis illius ille nec tunc possit excutere,
cum elegerit fugere; duriori servit refuga
virtute quam sequipeda; sola namque pertinacia
crudelius afficit reluctantem quam obsequentem.
Est certe fructus optimus boni servi fecisse voluntatem
domini sui, sic nempe nec ad oculum serviens
fidelis servus et prudens, habens etiam oculos
in manibus ejus, assidue orat et dicit: Doce me
facere voluntatem tuam, quia Deus meus es tu [(Psal.
CXLII, 10)]
. Ac denuo ad imperium Domini proficiscens,
et ad verbum ejus figens tabernaculum,
tanquam hircus apopompeius, paratus quamlibet
petere solitudinem, et subire difficultatem dicit: Domine, quid vis me facere?
[(Act. IX, 3.)]
O vos Domini sacerdotes, servi non quilibet vel
cujuslibet; sed peculiares servi Jesu Christi, quorum
officii est non lateres Pharaonis componere,
sed Ecclesiam in augmentum corporis Christi super
petram solidi firmamenti coaedificare, nec carnes
taurorum super struem lignorum pelle detracta, et
per frusta concisas concremare, aut sanguinem hircorum
libare, cornuaque altaris cruore vituli madefacere;
sed carnes Agni incontaminati et immaculati
Jesu Christi in sacramento panis et vini vivifica
divinorum verborum virtute consecrare, et sanguinem
in quo anima Christi significatur, repraesentare,
angelicasque virtutes ad auxilium per hujus
sacramenti virtutem inclinare; quae nobilitas, quae
libertas, quae ingenuitas huic nostrae servituti poterit
comparari? Adeo enim gaudet ineffabili generositate,
non sacramentali solum, sed etiam temporali
conditio sacerdotalis, quod de servili genere quilibet
procreatus nunquam ordinetur, nisi prius manumittatur;
quatenus nesciat habere hominem Dominum,
qui soli famulaturus est Domino Deo exercituum.
Unde Petrus apostolus: Vos estis genus electum,
regale sacerdotium, gens sancta, populus acquisitionis [(I Petr. II, 9)]
;
genus, inquit, electum; revera
tanquam tribum Levi de duodecim tribubus, tanquam
grana meliora de universa segete filiorum hominum,
tanquam David de cunctis fratribus, tanquam
oves de haedis, tanquam lapides pretiosos de
innumerabili arena maris, tanquam monetam probabilem
et regiam de acervo multarum monetarum,
tanquam lilium convallium de filiabus Chananaeorum,
quas odit anima Isaac; tanquam stellas praeclaras
in perpetuas aeternitates elegit. Vos, o sacerdotes
Domini, de plebe non electa et electa, non
dilecta et dilecta, non sua et sua, genus electum
non reprobatum, genus electum non abjectum genus
ubi est honor meus? [(Malac. I, 6.)]
Valde superbus est, qui dedignatur talem Dominum,
valde ingratus et insanus, qui respuit tanti
Patris, tam benigni affectum: rationis perdidit donativum,
qui mavult repugnare Deo quam servire,
cum jugum servitutis illius ille nec tunc possit excutere,
cum elegerit fugere; duriori servit refuga
virtute quam sequipeda; sola namque pertinacia
crudelius afficit reluctantem quam obsequentem.
Est certe fructus optimus boni servi fecisse voluntatem
domini sui, sic nempe nec ad oculum serviens
fidelis servus et prudens, habens etiam oculos
in manibus ejus, assidue orat et dicit: Doce me
facere voluntatem tuam, quia Deus meus es tu [(Psal.
CXLII, 10)]
. Ac denuo ad imperium Domini proficiscens,
et ad verbum ejus figens tabernaculum,
tanquam hircus apopompeius, paratus quamlibet
petere solitudinem, et subire difficultatem dicit: Domine, quid vis me facere?
[(Act. IX, 3.)]
O vos Domini sacerdotes, servi non quilibet vel
cujuslibet; sed peculiares servi Jesu Christi, quorum
officii est non lateres Pharaonis componere,
sed Ecclesiam in augmentum corporis Christi super
petram solidi firmamenti coaedificare, nec carnes
taurorum super struem lignorum pelle detracta, et
per frusta concisas concremare, aut sanguinem hircorum
libare, cornuaque altaris cruore vituli madefacere;
sed carnes Agni incontaminati et immaculati
Jesu Christi in sacramento panis et vini vivifica
divinorum verborum virtute consecrare, et sanguinem
in quo anima Christi significatur, repraesentare,
angelicasque virtutes ad auxilium per hujus
sacramenti virtutem inclinare; quae nobilitas, quae
libertas, quae ingenuitas huic nostrae servituti poterit
comparari? Adeo enim gaudet ineffabili generositate,
non sacramentali solum, sed etiam temporali
conditio sacerdotalis, quod de servili genere quilibet
procreatus nunquam ordinetur, nisi prius manumittatur;
quatenus nesciat habere hominem Dominum,
qui soli famulaturus est Domino Deo exercituum.
Unde Petrus apostolus: Vos estis genus electum,
regale sacerdotium, gens sancta, populus acquisitionis [(I Petr. II, 9)]
;
genus, inquit, electum; revera
tanquam tribum Levi de duodecim tribubus, tanquam
grana meliora de universa segete filiorum hominum,
tanquam David de cunctis fratribus, tanquam
oves de haedis, tanquam lapides pretiosos de
innumerabili arena maris, tanquam monetam probabilem
et regiam de acervo multarum monetarum,
tanquam lilium convallium de filiabus Chananaeorum,
quas odit anima Isaac; tanquam stellas praeclaras
in perpetuas aeternitates elegit. Vos, o sacerdotes
Domini, de plebe non electa et electa, non
dilecta et dilecta, non sua et sua, genus electum
non reprobatum, genus electum non abjectum genus