PL 213, col. 388
Mitrale sive Summa de officiis ecclesiasticis (Sicardus Cremonensis), J. P. Mign
vox est Samuelis. Deus exauditor, vox David regis.
Qua historia utendum est usque ad Kalendas
Augusti. David itaque dum a Saul et servis suis
affligitur, et ad gentes ire compellitur: de suis
viribus diffidens, et de Dei adjutorio praesumens
ait in introitu: Domine, in tua misericordia speravi.
In collecta vero: Deus in te sperantium. Orat
similiter in graduali: Ego dixi, in alleluia: Verba
mea; in offerenda: Intende; de necessitatibus
suis liberationem implorat. In communione, pro
collatis beneficiis gratias agit dicens: Narrabo;
in evangelio utriusque persona exprimitur, dum
in divite Saul, in Lazaro David pauper accipitur,
qui divitem de non exhibita charitate redarguit, per
quam regni solium acquisivit, quae in epistola commendatur
cum dicitur: Deus charitas est. Mystice
Lazarus mendicus Christianus est populus, qui dum
esset gentilis confugiens ad fidem Trinitatis cupiebat
refici de interiori sensu legis, quasi de micis,
quae cadebant de mensa divitis judaici populi. Hic
Lazarus affligitur a Judaeis, ab infidelibus, ab haereticis,
a malis catholicis, qui omnes purpura vestiuntur
et splendide epulantur. Judaei purpura carnis
est nobilitas, de qua gloriabantur, dicentes: Nos
filii Abrahae sumus; epulum vero ipsius, lex Mosaica.
Gentilium et malorum catholicorum purpura
divitiae saeculares. Epulum vero, philosophica scriptura
vel carnalia desideria. Haereticorum purpura
est bonorum operum simulatio; epulum, corruptibilis
sermo. Sed Christianus populus humiliter sua
peccata confitens, terrena despiciens, coelestia petens,
ut ulcerosus abjicitur: cum a praedictis in
hac vita contemnitur, sed qui perdit hic animam
suam, inveniet eam. Hujus ergo mendici vox est: Domine, in tua.
Qui velut cantor hodiernus in introitu
de Dei misericordia praesumit, et in epistola
causam reddit, quia Deus charitas est, qui prior
dilexit nos, et misit Filium suum propitiationem
pro peccatis nostris, et ad charitatem persecutores
invitat, subdens: Diligamus Deum. Et adhuc in
graduali, in alleluia, in offerenda devotius orat.
In communione, et in fine introitus gratiarum
promittit impendere actiones. Secunda feria, licet
sit de hac Dominica varia Ecclesiarum consuetudo,
in hoc tamen conveniunt omnes, ut per hebdomadam
praedictae historiae, Praeparate, responsoria et
antiphonae decantentur, et Regum libri legantur;
in diurnis vero officiis Romana Ecclesia per totam
septimanam Dominicam repetit, salvo quod in
quarta, et sexta feria speciales epistolae et evangelia
titulantur. Tempore quodam, Dominico officio
nondum ordinato, haeresi pullulante, ne officium
divinum deperiret, prima feria cantabant de Trinitate,
in secunda de charitate, in tertia de sapientia,
quarta de Spiritu sancto, quinta de angelis,
sexta de cruce Domini, Sabbato de beata Maria.
Sed postea factum est ut illud cessaret, quod necessitate
Qua historia utendum est usque ad Kalendas
Augusti. David itaque dum a Saul et servis suis
affligitur, et ad gentes ire compellitur: de suis
viribus diffidens, et de Dei adjutorio praesumens
ait in introitu: Domine, in tua misericordia speravi.
In collecta vero: Deus in te sperantium. Orat
similiter in graduali: Ego dixi, in alleluia: Verba
mea; in offerenda: Intende; de necessitatibus
suis liberationem implorat. In communione, pro
collatis beneficiis gratias agit dicens: Narrabo;
in evangelio utriusque persona exprimitur, dum
in divite Saul, in Lazaro David pauper accipitur,
qui divitem de non exhibita charitate redarguit, per
quam regni solium acquisivit, quae in epistola commendatur
cum dicitur: Deus charitas est. Mystice
Lazarus mendicus Christianus est populus, qui dum
esset gentilis confugiens ad fidem Trinitatis cupiebat
refici de interiori sensu legis, quasi de micis,
quae cadebant de mensa divitis judaici populi. Hic
Lazarus affligitur a Judaeis, ab infidelibus, ab haereticis,
a malis catholicis, qui omnes purpura vestiuntur
et splendide epulantur. Judaei purpura carnis
est nobilitas, de qua gloriabantur, dicentes: Nos
filii Abrahae sumus; epulum vero ipsius, lex Mosaica.
Gentilium et malorum catholicorum purpura
divitiae saeculares. Epulum vero, philosophica scriptura
vel carnalia desideria. Haereticorum purpura
est bonorum operum simulatio; epulum, corruptibilis
sermo. Sed Christianus populus humiliter sua
peccata confitens, terrena despiciens, coelestia petens,
ut ulcerosus abjicitur: cum a praedictis in
hac vita contemnitur, sed qui perdit hic animam
suam, inveniet eam. Hujus ergo mendici vox est: Domine, in tua.
Qui velut cantor hodiernus in introitu
de Dei misericordia praesumit, et in epistola
causam reddit, quia Deus charitas est, qui prior
dilexit nos, et misit Filium suum propitiationem
pro peccatis nostris, et ad charitatem persecutores
invitat, subdens: Diligamus Deum. Et adhuc in
graduali, in alleluia, in offerenda devotius orat.
In communione, et in fine introitus gratiarum
promittit impendere actiones. Secunda feria, licet
sit de hac Dominica varia Ecclesiarum consuetudo,
in hoc tamen conveniunt omnes, ut per hebdomadam
praedictae historiae, Praeparate, responsoria et
antiphonae decantentur, et Regum libri legantur;
in diurnis vero officiis Romana Ecclesia per totam
septimanam Dominicam repetit, salvo quod in
quarta, et sexta feria speciales epistolae et evangelia
titulantur. Tempore quodam, Dominico officio
nondum ordinato, haeresi pullulante, ne officium
divinum deperiret, prima feria cantabant de Trinitate,
in secunda de charitate, in tertia de sapientia,
quarta de Spiritu sancto, quinta de angelis,
sexta de cruce Domini, Sabbato de beata Maria.
Sed postea factum est ut illud cessaret, quod necessitate