PL 217, col. 708
De contemptu mundi (Innocentius III), J. P. Migne
sic
et consuunt, aedificant domos, plantant hortos, excolunt
agros, pastinant vineas, succendunt clibanos,
exstruunt molendina, piscantur, venantur et
aucupantur. Meditantur et cogitant, consiliantur
et ordinant, querulantur et litigant, diripiunt et
furantur, decipiunt et mercantur, contendunt et
praeliantur et innumera talia faciunt, ut opes congerant,
ut quaestus multiplicent, ut lucra sectentur,
ut honores acquirant, ut dignitates extollant,
ut potestates extendant, et haec quoque labor et
mentis afflictio. Si mihi non creditur, Salomoni
credatur: « Magnificavi, inquit, opera mea: aedificavi
mihi domos, et plantavi mihi vineas; feei
hortos et pomaria, consevi ea cuncti generis arboribus;
exstruxi mihi piscinas aquarum ut irrigarem
silvam lignorum germinantium: possedi servos
et ancillas, multamque familiam habui, armenta
quoque et magnos ovium greges, ultra omnes,
qui fuerant ante me in Jerusalem. Coacervavi
mihi aurum et argeutum, et substautias regum et
provinciarum. Feci mihi cantores et cantatrices,
et delicias filiorum hominum, scyphos et urceolos
in ministerio ad vina fundenda, et supergressus
sum opibus omnes, qui ante me fuerunt in Jerusalem.
Cumque me convertissem ad universa,
quae fecerant manus meae, et ad Iabores quibus
frustra insudaveram, vidi in omnibus vanitatem
et afflictionem animi, et nihil permanere sub sole Eccl. I.
»
CAPUT XV. De diversis anxietatibus.
O quanta mortales angit anxietas, affligit cura,
sollicitudo molestat, metus exterret, tremor concutit,
horror obducit, dolor affligit, conturbat tristitia,
contristat turbatio tribulatio. Pauper et dives,
servus et dominus, conjugatus et continens,
denique bonus et malus, omnes mundanis cruciatibus
affliguntur, et mundanis afflctionibus cruciantor.
Experto crede magistro. « Si impius. inquit,
fuero, vae mihi est; et si justus, non levabo caput
saturatus afflictione et miseria Job X. »
CAPUT XVI. De miseria divitis et pauperis.
Pauperes enim premuntur inedia, cruciantur
aerumna, fame, siti, frigore, nuditate: vilescunt,
tabescunt, spernuntur, et confunduntur. O miserabilis
mendicantis conditio; et si petit, pudore
confunditur, et si non petit, egestate eonsumitur,
sed ut mendicet, necessitate compellitur. Deum
causatur iniquum, quod non recte dividat; proximum
criminatur malignum, quod non plene subveniat.
Indignatur, murmurat, imprecatur. Adverte
super hoc sententiam Sapientis: « Melius est, inquit,
mori quam indigere Eccli. XL. » -- « Etiam
proximo suo pauper odiosus erit Prov. XIV. » -- « Omnes
dies pauperis mali, fratres hominis pauperis
oderunt eum. Insuper et amici procul recesserunt
ab eo Prov. XIX; » quia
et consuunt, aedificant domos, plantant hortos, excolunt
agros, pastinant vineas, succendunt clibanos,
exstruunt molendina, piscantur, venantur et
aucupantur. Meditantur et cogitant, consiliantur
et ordinant, querulantur et litigant, diripiunt et
furantur, decipiunt et mercantur, contendunt et
praeliantur et innumera talia faciunt, ut opes congerant,
ut quaestus multiplicent, ut lucra sectentur,
ut honores acquirant, ut dignitates extollant,
ut potestates extendant, et haec quoque labor et
mentis afflictio. Si mihi non creditur, Salomoni
credatur: « Magnificavi, inquit, opera mea: aedificavi
mihi domos, et plantavi mihi vineas; feei
hortos et pomaria, consevi ea cuncti generis arboribus;
exstruxi mihi piscinas aquarum ut irrigarem
silvam lignorum germinantium: possedi servos
et ancillas, multamque familiam habui, armenta
quoque et magnos ovium greges, ultra omnes,
qui fuerant ante me in Jerusalem. Coacervavi
mihi aurum et argeutum, et substautias regum et
provinciarum. Feci mihi cantores et cantatrices,
et delicias filiorum hominum, scyphos et urceolos
in ministerio ad vina fundenda, et supergressus
sum opibus omnes, qui ante me fuerunt in Jerusalem.
Cumque me convertissem ad universa,
quae fecerant manus meae, et ad Iabores quibus
frustra insudaveram, vidi in omnibus vanitatem
et afflictionem animi, et nihil permanere sub sole Eccl. I.
»
CAPUT XV. De diversis anxietatibus.
O quanta mortales angit anxietas, affligit cura,
sollicitudo molestat, metus exterret, tremor concutit,
horror obducit, dolor affligit, conturbat tristitia,
contristat turbatio tribulatio. Pauper et dives,
servus et dominus, conjugatus et continens,
denique bonus et malus, omnes mundanis cruciatibus
affliguntur, et mundanis afflctionibus cruciantor.
Experto crede magistro. « Si impius. inquit,
fuero, vae mihi est; et si justus, non levabo caput
saturatus afflictione et miseria Job X. »
CAPUT XVI. De miseria divitis et pauperis.
Pauperes enim premuntur inedia, cruciantur
aerumna, fame, siti, frigore, nuditate: vilescunt,
tabescunt, spernuntur, et confunduntur. O miserabilis
mendicantis conditio; et si petit, pudore
confunditur, et si non petit, egestate eonsumitur,
sed ut mendicet, necessitate compellitur. Deum
causatur iniquum, quod non recte dividat; proximum
criminatur malignum, quod non plene subveniat.
Indignatur, murmurat, imprecatur. Adverte
super hoc sententiam Sapientis: « Melius est, inquit,
mori quam indigere Eccli. XL. » -- « Etiam
proximo suo pauper odiosus erit Prov. XIV. » -- « Omnes
dies pauperis mali, fratres hominis pauperis
oderunt eum. Insuper et amici procul recesserunt
ab eo Prov. XIX; » quia