PL 31, col. 1073

Christi, Romam venit et salutarem cunctis credentibus
fidem fideli verbo docuit, potentissimisque
virtutibus approbavit. Atque exin Christiani Romae
esse coeperunt. Sensit hoc collatum fidei suae
Roma beneficium. Nam cum interfecto Caligula
multa de abrogando imperio, ac republica in antiquum
ordinem restituenda evertendaque penitus
Caesarum universa familia senatus et consules decrevissent,
Claudius mox, ut confirmavit imperium,
magna atque adhuc Romae incognita usus clementia,
ne in tantam nobilium multitudinem ultio, si
esset coepta, saeviret; biduum illud, quo de reipublicae
statu infeliciter consultatum actumque fuerat,
memoriae exemit, omniumque factorum dictorumve
in eo veniam et oblivionem in perpetuum sanxit.

Ita illam praeclaram et famosam
Atheniensium
amnestiam, quam quidem Romae inducere Julio Caesare
interfecto senatus, Cicerone suadente, tentaverat,
sed Antonio et Octaviano propter ultionem
exstincti Caesaris irrumpentibus, in irritum cesserat:
hanc Claudius, quamvis multo truculentiore causa
in caedem conspiratorum instimularetur, ultronea
clementia nullo expetente firmavit. Accidit
etiam eodem tempore praesentis gratiae Dei grande
miraculum, siquidem Furius Camillus Scribonianus,
Dalmatiae legatus, bellum civile molitus, legiones
multas fortissimasque ad sacramenti mutationem
pellexerat. Itaque die dicto, ut in unum 468 undique
ad novum imperatorem conveniretur, neque
aquilae ornari, neque convelli quoquomodo signa,

moverive potuerunt. Exercitus tanta et tam inusitata
miraculi fide motus, et conversus in poenitentiam,