PL 41, col. 849
De miraculis S. Stephani (Auctor incertus), J. P. Migne
religiosa Vitula una cum Megetia sua aliisque
religiosis feminis venit, votaque sua de salute filiae
plena et perfecta Christo Domino Christique Amico
in conspectu omnis nostrae Ecclesiae congaudentis
atque congratulantis hilariter reddidit, ferventer exhibuit,
fructuoseque persolvit.
CAPUT III.-- Donatus quidam apothecam habens, fere ducenta vasa vini corrupta reperit, cujus jussu minister lagenam ex omnibus vasis impletam attulerat, et ad sanctum Stephanum currens, ibique ponens oravit, et reversus cum lagena, in omnibus vasis ex eadem infudit, et reparatum est vinum.
Donatus quidam dicitur homo, sane honestissimi
quoque filii, nomine Rustici, praefectorum numerarii
cunctis bene notissimi, pater. Hic in fundo suo suburbano
cum loco et nomine vocitato probi generis
vina quotannis condere et conservare consueverat.
Interea, ut possessoribus mos est, commodorum
quaestuum causa, quoslibet terrae repositos fructus
tunc malle venales emptoribus publicare, cum votis
exoptatorum lucrorum avariora concurrunt pretia
temporum, visum est memorato domino praedii, cum
quodam homine suo, vini scilicet gustatore peritissimo,
apothecam suam primitus intrare, ac per singula
vasa examinando vina approbare. Quo facto, mox ut
degustator haustum vasis merum applicuit judicio labiorum,
continuo stupefacta in homine ora vultusque
palluere. Nam praeter quod vini teterrimus color aversandum
oculis ex se offerebat aspectum, etiam tristissimus
sapor labiis moerendum ingerebat gustum. Verum
cum hoc malum in uno tantum vase consistere
putaretur, non tam molestante damnum jactura
patrisfamilias habebatur. At ubi per singula vasa coeptum
est circuiri, omniumque vasorum, id est ferme
ducentorum, numerus examinatus similiter degenerasse
ac deperisse repertus est; quis tunc ibidem
fuerit possessoris animus, quis ipsius apothecarii luctus,
puto quod ignorare non possit omnis compatiens
animus humanus. Non enim revera minimum et contemnendum
detrimentum damnumve contigerat, sed
ducenta, ut dixi, fere quae putabantur vasa vino suavissimo
plenissima, eadem e contrario reperiebantur
nec aceti, sed cujusdam corruptissimi et faeculentissimi
liquoris squalore adimpleta. Quid ageret ita rei
labefactae suae dominus, vindemiae suae interitum non
adhuc in vitibus, sed, quod est gravius, in ipsa perpessus
apotheca? quid, inquam, ageret? quid tam corrupto
nec jam dicendo vino facere potuisset? An
forsitan qualicumque abjectissimo pretio vendidisset?
Sed quis tam fatuus emptor ad rem fatuam accessisset?
An saltem effunderet atque projiceret? Sed quis
ita oblitus laborum suorum esset, ut qualescumque
anni fructus proculcandos hominibus belluisque facile
exponeret? Tandem fluctuabunda in talibus moeroribus
anima divinae aspirationis aura perflata in portum
fidissimum stationemque tutissimam velificante deducta
est gratia. Nam multa secum agitanti haec potior
sententia animo insedit possessoris, confugiendum
esse ad Amicum Dei Stephanum sanctum, primum
martyrem Christi. Proinde jubet illi praegustatori vini
sui, ut unam lagunculam ex quolibet vasorum suorum
adimpleret, eamque ad Beati Memoriam, benedicendam
diluculo deportaret, atque exinde sanctificatam
continuo referret, tuncque ex illa per omnia vasa parum
quid superfunderet atque discederet. O Domine,
Domine, cui cura est pro homine, omnia benigne faciens
propter hominem, qui per sanctos tuos olim
aquas amaras et infecundas, ligno immisso et vase
salis injecto sanasti [(Exod. XV, 25; IV Reg. II, 21)] , ac
per te ipsum, Domine, aquam in vinum convertisti [(Joan. II, 1-11)] ,
ipse nunc et per amicum tuum Stephanum
sanctum, reparasti in statum pristinum vina
perdita, versa amaritudine in suavitatem, nigredine
in candorem, moerore in exsultationem! Propere igitur
domini sui jussa minister ille fidelis exsequitur:
religiosis feminis venit, votaque sua de salute filiae
plena et perfecta Christo Domino Christique Amico
in conspectu omnis nostrae Ecclesiae congaudentis
atque congratulantis hilariter reddidit, ferventer exhibuit,
fructuoseque persolvit.
CAPUT III.-- Donatus quidam apothecam habens, fere ducenta vasa vini corrupta reperit, cujus jussu minister lagenam ex omnibus vasis impletam attulerat, et ad sanctum Stephanum currens, ibique ponens oravit, et reversus cum lagena, in omnibus vasis ex eadem infudit, et reparatum est vinum.
Donatus quidam dicitur homo, sane honestissimi
quoque filii, nomine Rustici, praefectorum numerarii
cunctis bene notissimi, pater. Hic in fundo suo suburbano
cum loco et nomine vocitato probi generis
vina quotannis condere et conservare consueverat.
Interea, ut possessoribus mos est, commodorum
quaestuum causa, quoslibet terrae repositos fructus
tunc malle venales emptoribus publicare, cum votis
exoptatorum lucrorum avariora concurrunt pretia
temporum, visum est memorato domino praedii, cum
quodam homine suo, vini scilicet gustatore peritissimo,
apothecam suam primitus intrare, ac per singula
vasa examinando vina approbare. Quo facto, mox ut
degustator haustum vasis merum applicuit judicio labiorum,
continuo stupefacta in homine ora vultusque
palluere. Nam praeter quod vini teterrimus color aversandum
oculis ex se offerebat aspectum, etiam tristissimus
sapor labiis moerendum ingerebat gustum. Verum
cum hoc malum in uno tantum vase consistere
putaretur, non tam molestante damnum jactura
patrisfamilias habebatur. At ubi per singula vasa coeptum
est circuiri, omniumque vasorum, id est ferme
ducentorum, numerus examinatus similiter degenerasse
ac deperisse repertus est; quis tunc ibidem
fuerit possessoris animus, quis ipsius apothecarii luctus,
puto quod ignorare non possit omnis compatiens
animus humanus. Non enim revera minimum et contemnendum
detrimentum damnumve contigerat, sed
ducenta, ut dixi, fere quae putabantur vasa vino suavissimo
plenissima, eadem e contrario reperiebantur
nec aceti, sed cujusdam corruptissimi et faeculentissimi
liquoris squalore adimpleta. Quid ageret ita rei
labefactae suae dominus, vindemiae suae interitum non
adhuc in vitibus, sed, quod est gravius, in ipsa perpessus
apotheca? quid, inquam, ageret? quid tam corrupto
nec jam dicendo vino facere potuisset? An
forsitan qualicumque abjectissimo pretio vendidisset?
Sed quis tam fatuus emptor ad rem fatuam accessisset?
An saltem effunderet atque projiceret? Sed quis
ita oblitus laborum suorum esset, ut qualescumque
anni fructus proculcandos hominibus belluisque facile
exponeret? Tandem fluctuabunda in talibus moeroribus
anima divinae aspirationis aura perflata in portum
fidissimum stationemque tutissimam velificante deducta
est gratia. Nam multa secum agitanti haec potior
sententia animo insedit possessoris, confugiendum
esse ad Amicum Dei Stephanum sanctum, primum
martyrem Christi. Proinde jubet illi praegustatori vini
sui, ut unam lagunculam ex quolibet vasorum suorum
adimpleret, eamque ad Beati Memoriam, benedicendam
diluculo deportaret, atque exinde sanctificatam
continuo referret, tuncque ex illa per omnia vasa parum
quid superfunderet atque discederet. O Domine,
Domine, cui cura est pro homine, omnia benigne faciens
propter hominem, qui per sanctos tuos olim
aquas amaras et infecundas, ligno immisso et vase
salis injecto sanasti [(Exod. XV, 25; IV Reg. II, 21)] , ac
per te ipsum, Domine, aquam in vinum convertisti [(Joan. II, 1-11)] ,
ipse nunc et per amicum tuum Stephanum
sanctum, reparasti in statum pristinum vina
perdita, versa amaritudine in suavitatem, nigredine
in candorem, moerore in exsultationem! Propere igitur
domini sui jussa minister ille fidelis exsequitur: