PL 47, col. 585
aucloritatem antea sequebantur, inlelligentiores A vitiarum sapientic et scientice Dei ! etc. » lia summi multo instructioresque sunt faeti, lia qui persuasio- nis sus impediebantur obscuro, aversiores quam ſuerant recesserunt.
» Unde Augustini sectatores novis subinde a sancto doctors libris acceptis, ani- mosius ejusdem partes sustinebant. Hilarius vero ita ſatur : « Sunt ex parte tales personz (nempe Semi- Pelagiani), ut his consuetudioe Ecclesiastica laicos summam reverentiam necesse sit exhibere.
Quod quidem ita curavimus, Deo juvante, servare, ut, eum opus ſuit, non taceremus quz ad quzstionis hujus assertionem exiguitas nostrarum virium suggereret. » Scio Prosperum in epistola eadem fateri quosdam non ausos publice Augustiniana pronuntiata deſen- dere, quod non inde factum est quod illa ereditu difficilia ac paradorxa arbitrabantur, ut contendit ad- B et gratia juxta Apostoli sententiam statuendum esset,
versarius, sed quod Hilarii episcopi Arelatensis alio- rumque doctissimorum Augus(ini hostium dignitas et . reverentia, teste codem Prospero, timorem eisdem injiciebant. Jam vero discutienda veniunt que ad Augustinia- norum dogmatum diſficultatem persuadendam idem comminiscitur pag.
611, ubi ait: ( Augustinus s:epe conſessus est, diſſiculiates vel a seipso vel ab ad- versariis propositas in hac materia datas a se solu- tiones excedere, seque plus objectionibus commotum quam responsionibus sedatum.
„ Additque : « Cum vero aliqua diſſiculiate insuperabili pressus est, ad illa Scripture verba conſugit : O altitudo divitiarum tapientiæ et scientic Dei etc. (Rom.
x1). » Peream, si unquam Augustinus ea aſfirmavit que illi Adamus imponit ; debuerat in re gravissima aliquem saneti doctoris textum appellare. Sed non ita est, Adame ; audio enim Augustinum hæc contra Julianum om- nium adversariorum aculissimum et ferocissimum, dicentem in fine lib.
vi : « Ad omnia me tihi res- pondisse, Juliane, et omnia reſellisse, etc., puio quod prospicis, si per vicax non sis. EL in fine lib.
1: « Vi- treas argutias tuas, et fragilia, quibus bi multum videris acutus et nitidus, argumenta conſringam. » Et lib. in, cap. 5: « Tuarum velut acutarum argu- mentationum nihil non solutum destructumque di- mitlam.
„ Hine sanctus Prosper in cap. 2 contra In- gratos canit nullum argumen tum Felagianorum non dilutum ſuisse. . Nullumque omnino relictum Docta fides, quod non dissolveret argumentum.
Et sanctus Prudentius in epistola ad Hincmarum et Pardulum eorumdem hz#reticorum argumentis a Sancto Augustino abundaniissime et competentissime satisſactum esse $cribit. Videantur dicta cap. 1 ap- pendicis ad dissertationem de synodo quinta.
Illa ta- men insuperabilis quzstio Augustino visa fuit, cur Deus hunc pouus quam illum prædestinaret, de qua erudite agit serm. 11. de Verb. Apost., cap. 14, et epist.
105 ad Sixtum, et lib. w ad Bonif., cap. 6, ubi ait: ( Ipsa est quzstio, que ad illam pertinet al- titudinem, quam perspicere volens idem Apostolus quodammodo expavit, et exelamavit: O altitudo di- Parnor.
» Unde Augustini sectatores novis subinde a sancto doctors libris acceptis, ani- mosius ejusdem partes sustinebant. Hilarius vero ita ſatur : « Sunt ex parte tales personz (nempe Semi- Pelagiani), ut his consuetudioe Ecclesiastica laicos summam reverentiam necesse sit exhibere.
Quod quidem ita curavimus, Deo juvante, servare, ut, eum opus ſuit, non taceremus quz ad quzstionis hujus assertionem exiguitas nostrarum virium suggereret. » Scio Prosperum in epistola eadem fateri quosdam non ausos publice Augustiniana pronuntiata deſen- dere, quod non inde factum est quod illa ereditu difficilia ac paradorxa arbitrabantur, ut contendit ad- B et gratia juxta Apostoli sententiam statuendum esset,
versarius, sed quod Hilarii episcopi Arelatensis alio- rumque doctissimorum Augus(ini hostium dignitas et . reverentia, teste codem Prospero, timorem eisdem injiciebant. Jam vero discutienda veniunt que ad Augustinia- norum dogmatum diſficultatem persuadendam idem comminiscitur pag.
611, ubi ait: ( Augustinus s:epe conſessus est, diſſiculiates vel a seipso vel ab ad- versariis propositas in hac materia datas a se solu- tiones excedere, seque plus objectionibus commotum quam responsionibus sedatum.
„ Additque : « Cum vero aliqua diſſiculiate insuperabili pressus est, ad illa Scripture verba conſugit : O altitudo divitiarum tapientiæ et scientic Dei etc. (Rom.
x1). » Peream, si unquam Augustinus ea aſfirmavit que illi Adamus imponit ; debuerat in re gravissima aliquem saneti doctoris textum appellare. Sed non ita est, Adame ; audio enim Augustinum hæc contra Julianum om- nium adversariorum aculissimum et ferocissimum, dicentem in fine lib.
vi : « Ad omnia me tihi res- pondisse, Juliane, et omnia reſellisse, etc., puio quod prospicis, si per vicax non sis. EL in fine lib.
1: « Vi- treas argutias tuas, et fragilia, quibus bi multum videris acutus et nitidus, argumenta conſringam. » Et lib. in, cap. 5: « Tuarum velut acutarum argu- mentationum nihil non solutum destructumque di- mitlam.
„ Hine sanctus Prosper in cap. 2 contra In- gratos canit nullum argumen tum Felagianorum non dilutum ſuisse. . Nullumque omnino relictum Docta fides, quod non dissolveret argumentum.
Et sanctus Prudentius in epistola ad Hincmarum et Pardulum eorumdem hz#reticorum argumentis a Sancto Augustino abundaniissime et competentissime satisſactum esse $cribit. Videantur dicta cap. 1 ap- pendicis ad dissertationem de synodo quinta.
Illa ta- men insuperabilis quzstio Augustino visa fuit, cur Deus hunc pouus quam illum prædestinaret, de qua erudite agit serm. 11. de Verb. Apost., cap. 14, et epist.
105 ad Sixtum, et lib. w ad Bonif., cap. 6, ubi ait: ( Ipsa est quzstio, que ad illam pertinet al- titudinem, quam perspicere volens idem Apostolus quodammodo expavit, et exelamavit: O altitudo di- Parnor.