PL 49, col. 540

durissimae captivitatis a Domino deposcerent,
imploravi. Tunc senex: Confide, ait, o
puer, absolvit te ab hac captivitate, etiam me tacente,
confessio tua. Victorem namque adversarium
tuum hodie triumphasti, validius eum tua confessione
elidens, quam ipse fueras ab eo tua taciturnitate
dejectus: quem utique nequaquam vel tua, vel
alterius responsione [ Lips. in marg. reprehensione]
confutans, in te nunc usque permiseras dominari,
secundum illam Salomonis sententiam [(Eccles. VIII)] :
Quia non fit contradictio his qui faciunt malum
cito, ideo repletum est cor filiorum hominum in ipsis,
ut faciant mala. Et idcirco jam te post hanc publicationem
tuam nequissimus spiritus iste inquietare
non poterit, nec in te latibulum sibi teterrimus serpens

deinceps usurpabit, de tenebris tui cordis confessione
salutari protractus ad lucem. Nec dum senex
haec verba compleverat, et ecce lampas accensa
de meo sinu procedens ita cellam replevit odore sulfureo,
ut vehementia fetoris ipsius vix in ea residere
nos permitteret. Resumensque senex admonitionem,
Ecce, inquit, Dominus tibi veritatem sermonum
meorum visibiliter approbavit, ut passionis incentorem
de corde tuo confessione salubri fugatum, oculis
pervideres, patefactumque hostem nequaquam
locum in te ulterius habiturum, aperta ejus expulsione,
cognosceres. Itaque secundum sententiam
senis, Ita est, inquit, in me confessionis hujus virtute
dominatio diabolicae illius tyrannidis exstincta
atque in perpetuum consopita, ut numquam mihi ne

memoriam quidem concupiscentiae hujus ulterius
tentaverit inimicus ingerere, nec me post haec aliquando
pulsatum furtivi illius desiderii instigatione
persenserim. Quem sensum in Ecclesiaste quoque
pulcherrime legimus figuratum: Si momorderit,
inquit, serpens non in sibilo, non est abundantia incantatori